నేను నా రాక్షసి - రివ్యూ

ఇంతకు ముందు చెప్పుకున్నట్లు, నేను సినిమాలు అంత తొందరగా చూడను అలాగే చూడాలని అనుకోను. ఒకవేళ అనుకున్నానా, అంతే, కొంప కొలాస్ సినిమా డింకీ డిలాస్. అలాంటి కోవకే చెందుతుందీ సినిమా కూడా. అంటే, ఇక్కడ మీరు తెలుసుకోవాల్సిన విషయం ఏమిటంటే, ఈ సినిమా నేను చూడాలి అని అనుకోలేదు. ఇంతకు ముందు ఇచ్చిన బిల్డప్ అంతా తూచ్, ఉత్తిత్తినే. ఈ సినిమా హీరో గారిపై నాకు పెద్ద సదాభిప్రాయం లేదు. ఎందుకంటే, ఈ సినిమా ఆడీయో రిలీజ్ సమయంలో అనుకుంటా, ఈయన గారి గురించి మఱో హీరోగారు పెద్ద ఘన కార్యం చేసినట్లు స్టేట్‍మెంట్ ఇచ్చాడు.

హీరోగా చెయ్యడమంటే ఇన్వెస్టుమెంట్ లెని వ్యాపారమంట, ఈ రానాగారి అభిప్రాయంలో. ఎంతైనా మఱో నిర్మాత కొడుకు కదా. ఒక్కొసారి ఇలా వంశ పారంపర్యంగా వస్తున్న తరాన్ని చూస్తుంటే, అసహ్యం వేస్తుంది. అది ప్రస్తుత వీరో మన రానా గారైనా లేక అల్లూ వారసుడైనా లేక నంద మూరి వంశంలోని వారెవ్వరైనా. సినిమా అనేది చాలా మందికి ఒక ఆనందాన్నిచ్చే వ్యాపకం అయితే, ఇలాంటి బడా బాబులకు అది ఒక విలాస ప్రక్రియ. అయితే ఆ ఒడ్డు లేదా ఈ ఒడ్డు. సినిమా ఆడిందనుకోండి, అదిగో మావోడు బాగా చేసాడు అని చంకలు కొట్టుకుంటారు. లేదు, డింకీ కొట్టిందనుకోండి, ఛాత్.. ఆ దర్శకునికి సినిమా తీయ్యడం చేత కాలేదు అని నిదంలేసేయ్యడం. కాకా పట్టడం అనేది నరనరాల్లో జీర్ణించుకు పోతేనే ఈ సినిమా ఇండస్ట్రీలో నిలదొక్కుకుంటారనేది చేదు నిజం. అందుకు సాక్షమే మన జూ.ఎన్టీయార్.

సరే సినిమా పై రివ్యీ వ్రాసే ప్రక్రియలో అదేదో వ్రాసేస్తున్నాను. ఇక ప్రస్తుత సినిమా విషయానికి వస్తే, కధా పరంగా చాలా మంచి సినిమా అలాగే బాగా వ్యాపార విలువలు వ్యక్తపరచ కలిగిన సినిమా. నాకు తెలిసి ఖచ్చితంగా లాభాలే వచ్చుంటాయి. కానీ, నా వరకూ నాకు ఇది ఓ చెత్త సినిమా అనిపించింది. డబ్బులు సంపాదించుకోవాలంటే, చాలా మార్గాలున్నాయి. చాలా సున్నితమైన భావాలను మానవతా దృక్పధంతో చూపించి జనాల మన్నలను పొందేలా సినిమాలు తీస్తే బాగుంటుంది కానీ ఇలా మాసశిక సంక్షోబంలో కొట్టు మిట్టాడే వారిని తీసుకుని దానికి మషాలా దట్టించి, వారి మనోభావాలతో వ్యాపారం చేసే విధానం నాకు వెగటు పుట్టించింది.

ఆత్మహత్య అనే మూల కధాంశంతో తనికెళ్ళ భరణి గారు, గ్రహణం అనే సినిమా తీసినట్టు నాకు గుర్తు. ఆ సినిమా వ్యాపార పరంగా వర్కౌట్ అయినట్లు లేదు. కానీ అది చాలా సున్నితమైన కధ. ఏదైనా చెయ్యాలి అనుకున్నప్పుడు లాభాపేక్ష లేకుండా, జనాలకి ఎక్కుతుందా లేదా అని చూడకుండా, సున్నితత్వాన్ని సున్నితంగా చూపించే ప్రయత్నంలో వ్యాపార దృక్పధంగా భరణి గారు ఓడిపోయినా, సినిమా మాధ్యమాన్ని వ్యాపార పరంగా చూడకుండా ఓ మంచి విషయం వివరించే ప్రయత్నంలో వీరు మనఃసాక్షిగా వ్యవహరించి ఓ మానవత్వం కలిగి ఉన్న వ్యక్తిగా నా ఆలోచనలలో నిలచిపోయ్యారు. నాకు తెలిసి భరణిగారు పెద్ద ధన వంతులేం కారనుకుంటా, వ్యక్తిగతంగా నాకు వీరితో పరిచయం లేదు. కావున, ఏమీ వ్రాయలేను. కానీ వీరు చేసిన పాత్రల పరంగా కానీ వీరి నిరాడంబరత బట్టి గానీ వీరు పెద్దగా వెనకేసుకున్నది ఏమీ లేదని నా అభిప్రాయం. ఒక వేళ నా అభిప్రాయం తప్పవౌచ్చు. కానీ మన వీరో గారికేం వచ్చింది. వీళ్ళ నాన్న సంపాదించింది మూలుగుతోందిగా, వీరు సంపాదించి ఇంకా ఎంత వెనకేయ్యాలంట? అందునా ఇలాంటి సున్నితమైన వ్యవహారాన్ని కమర్షియల్ చేసి సంపాదించడం అనే ప్రక్రియ శెవాన్ని తీసుకెళ్ళేటప్పుడు డబ్బులు జల్లుతారే వాటిని ఏరుకునేటట్లు ఉంది.

ఈ హీరో గారు ఇంతకు ముందు చేసిన సినిమాతో పోల్చుకుంటే, వైవిధ్యమైన పాత్రలను ఎంచుకుంటూ సినిమా పరిశ్రమకి మఱో వారసుని తరంలో మంచి కాంపిటీషన్ ఇచ్చే లక్షణాలు పుష్కలంగా ఉన్నాయి. అప్పుడెప్పుడో షట్టర్ ఐలాండి అనే సినిమా లోని హింసని ప్రేరేపించే జుగుప్సా కరమైన ఘటనలు గుర్తుకు వచ్చాయి. ఇకపై వీరినుంచి ఎలాంటి సినిమాలు వస్తాయో చూడాలి. ఇంతకీ నచ్చిన మఱియు నచ్చని అంశాల విషయానికి వస్తే..

నచ్చిన అంశాలు..

• దర్శకుని ప్రతిభ
• స్క్రీన్ ప్లె
• లొకేషన్స్ ప్రిఫరెన్స్ – ఎంచుకున్న విధానం
• వెనిస్ నగరాన్ని చాలా ఎక్కువ సేపు చూపించడం
• కటకటాల వెనకాల ఉన్న కొడుకుని విడిపించుకునే సీన్లో పోలీస్ ఆఫీసర్ ప్రవర్తన
• ప్రతీ వ్యక్తి ఆత్మహత్య వెనకాల ఓ బలమైన కారణం ఉంటుంది అని చూపించడం
• మన శరీరంలో ఆత్మహత్య నిరోధించే తత్వం ఉంటుంది అని తెలియ జెప్పే ప్రయత్నం

నచ్చని అంశాలు..

• మొదటిగా, ఆత్మహత్య అనే అంశాన్ని వ్యాపారం చెయ్యడం
• పిల్లని చంపేయ్యడం
• ప్రతి నాయకుడు చంపే ప్రతీసారి అమ్మవారిని స్మరించడం
• హింస పరంగా పైశాచిక ఆనందాన్ని చూపించడం
• ముమ్మయిత్ ఖాన్ పాత్ర
• డబ్బున్న వారు నిర్భయంగా ఎలాంటి అఘాయిత్యాలైనా చేసేయ్యండి అని ప్రేరేపించే విధానం

ఇంకా మరెన్నో.. కానీ, ఈ చిట్టాని ఇక్కడితో ఆపేస్తాను. ఆఖరిగా, సున్నిత మనస్కులు ఈ సినిమాని చూడవద్దని మనవి

హైదరాబాద్ వాసులు సలహా ఇవ్వండి

అమెరికా ప్రయాణం నాకు అచ్చి రాలేదు. ఇప్పటికి రెండు సార్లు వెళాను. రెండు సార్లు నాకు హార్ట్ ఏటాక్ ఇచ్చింది. నా అమెరికా ప్రయాణ ఫలితాలగురించి మరోసారి వ్రాస్తాను. అప్పటిదాకా నా ప్రస్తుత భాధని పంచుకోండి.

నాకు పెళ్ళైన తరువాత మొదటిసారిగా మా మామగారు నా భార్యని కాపురానికి పంపించేటప్పుడు నేను హైదరాబాద్ లో ఉన్నందు అక్కడికే తీసుకు రమ్మన్నాను. అలా కాపురం పెట్టినప్పుడు మొట్ట మొదటి సారిగా విడిగా ఇల్లు తీసుకోవడం అవసరం అయ్యింది. అప్పటిదాకా బాచ్‍లర్లమే కదా అందుకని నలుగురు స్నేహితులు కలసి ఉండే వాళ్ళం. ఆ విషయాలు ఇప్పుడు అనవసరం. సరే పెళ్ళైంది కదా అని కాపురం నిమిత్తం ఇళ్ళు వెతకగా బేగంపేటలోని బ్రాహ్మణ వాడలోని ప్రస్తుతం ఉంటున్న అపార్ట్‍మెంట్ ఖాళీగా ఉన్నట్టు తెలిసి చూడాటానికి వెళ్ళగా.. అదిగో అప్పుడు తగిలింది మొదటి దెబ్బ.

అద్దె ఇళ్ళు చూపించే బ్రోకర్ వెధవేమో అద్దే ఐదువేలు రెండు నెలల అడ్వాన్స్ అని ఇల్లు చూపించాడు. ఓనరేమో అద్దె అయిదు వేల ఐదు వందలు మూడు నెలల అడ్వాన్స్ అలాగే అయిదువందల యాభై మైంటెనన్స్ అని చెప్పాడు. పరస్పర చర్చల తరువాత ఓనర్ చెప్పినట్టే చెయ్యాల్సి వచ్చింది. ఇక 2006 వ సంవత్సరంలో అక్టోబర్ రెండో తారీఖు రానే వచ్చింది. వస్తూ వస్తూ భార్యని తెచ్చింది. అలా మొదలైంది మా కాపురం.

అయిదు వేల అయిదు వందల అద్దెతో మొదలైన మా కాపురం ఈనాడు ఎనిమిదివేల అయిదు వందలకు చేరుకుంది. అంతా సవ్యంగా సాగితే వచ్చే సమస్య ఏముంది. ఇదిగో అనుకోకుండా రెండోసారి అమెరికా ప్రయాణం. తిరిగి వచ్చిన తరువాత మా ఓనర్ చావు కబురు చల్లగా చెప్పాడు. మీరు అమెరికా వెళ్ళి వచ్చారుగా ఓ రెండు వేలు అద్దె పెంచండి. అలాగే ఏప్రియల్ నెల నుంచి ఎరియర్స్ కూడా ఇవ్వండి అని. అప్పుడు తెలిసింది ఇంటి అద్దె పెంచడానికి ఉన్న కారణం నేను అమెరికా వెళ్ళి రావడం అన్న మాట.

ఈ నెలాఖరులోగా నేను మరో ఇల్లు చూసుకోవాలి అన్న ప్రయత్నంలో మొదటగా మా సహోద్యోగులు ఉండే ప్రాంతం అయిన నిజాంపేట్ విలేజికి వెళ్ళి మొన్న శనివారం చూసి వచ్చాను. నిజాం పేట విలేజి రోడ్డు మీదకి దాదాపు మూడు కిలోమీటర్లు ఉంటుంది. అక్కడ కూడా అద్దెలు చుక్కలనంటుతున్నాయి. అలా ఈ వారాంతం అంతా రోడ్లు సర్వే చెయ్యడమే సరిపోయింది. అన్నట్లు చెప్పడం మరిచా.. రోడ్డుకి ఒకవైపున ఉన్న కూకట్ పల్లిలో చూడడమే కాకుండా మరో ప్రక్కన కూడా చూడడం జరిగింది. మలేషియా టౌన్‍షిప్ వెనకాల ప్రాంతం కూడా వెతకాను. ఎవ్వరూ తొమ్మిది వేలకు తక్కువ చెప్పటం లేదు.

అలాగే నిన్న కూకట్ పల్లి ప్రాంతలో తిరిగాను. అక్కడ కొన్ని పాత అపార్ట్‍మెంట్స్ ఎనిమిది వేలకు దరిదాపుల్లో ఉన్నా రోడ్డుకి కొంచం దూరంగా ఉన్నాయి. నాకు హితులైన మరో తెలుగు బ్లాగరు నాకు ఓ సలహ ఇచ్చారు. ప్రస్తుతం మీ ఆఫీస్ జూబ్లీ హిల్స్ అంటున్నావు కాబట్టి, ఒకవేళ నువ్వు కనుక కూకట్ పల్లి లో ఇల్లు తీసుకుంటే ప్రయాణ భారం నీకు ఎక్కువౌతుంది. కాబట్టి నీకు యూసఫ్ గుడా కానీ, వెంగళరావు నగర్ కానీ, రాజీవ్ నగర్ కానీ, మోతీ నగర్ పరిసర ప్రాంతాలైతే బాగుంటుంది అని విశ్లేషించారు. వారి విశ్లేషన కొంతవరకూ నాకు సబబుగానే అనిపించింది

అందు వల్లన హైదరాబాద్ లో ఉన్న సహ తెలుగు బ్లాగర్లకు మనవి. మీకు తెలిసిన ఏరియాలో ఏవైనా ఖాళీలు ఉన్న యెడల నాకు తెలియ జేయండి. నాకు ఉన్న ఒకే ఒక రిక్వైర్ మెంట్ ఏమిటంటే, జూబ్లిహిల్స్ లో ఉన్న మా ఆఫీస్ కు కొంచం దగ్గరా ఉంటే కొంచం సులువౌతుంది. అలాగే ఖర్చు ఎక్కువగా లేకుంటే బాగుంటుంది. ఈ పోస్టు ద్వారా మీ అమ్యూల్యమైన కాలాన్ని దుర్వినియోగం చేసానని మీకు అనిపిస్తే, మన్నించండి. వీలైతే సమాచారాన్ని తెలియ జేయమనవి.

నన్ను మీరు 944 14 18 139 నందైనా సంప్రదించ వచ్చు లేదా varthy@gmail.com కు ఓ జాబు వ్రాయండి. భవదీయుడు వెంఠనే స్పందిస్తాడు. అంతవరకూ ఓపికగా చదివినందులకు నెనరులు.

కుక్కలుంటాయ్ జాగ్రత్త

నిన్న రాత్రి పని ముగించుకుని తిరిగి ఇంటికి చేరుకునే వేళలో ఒ కుక్క నా దారికి అడ్డంగా నిలచి నన్నీ స్థితికి తెచ్చింది.

 

అందువల్ల్ల చెప్పేదేమిటంటే, రాత్రి వేళ్ళల్లో ద్వి చక్ర వాహానలపై ప్రయాణించే వారందరూ కాస్తంత జాగ్రత్త గా వెళుతూ ఉండండి.

 

ఒకప్పుడు పగటివేళ్ళల్లో పందులు మాత్రమే అడ్డుపడేవి. అంతే కాకుండా ఎద్దులు (వీటిల్ని వాకింగ్ స్పీడ్ బ్రేకర్స్ అని నిక్  నేమ్ చేసా) మన వేగాన్ని పరిక్షిస్తుంటాయి. కాని ఇవి రాత్రి వేళల్లో చక్కగాఒక  చోట నిద్దరోతుంటాయి. ఎటొచ్చి వచ్చిన చిక్కల్లా రోడ్డు మీద తిరిగే కుక్కల వల్లనే. అందుకని రాత్రి వేళల్లో తిరిగే అందరికీ ఇదేనా విన్నపం. తస్మాత్ కుక్కలతో జాగ్రత్త.

నాకు తెలిసినంత వరకూ మనుష్యులలో రెండు రకాల వాళ్ళు ఉంటారు. ఒకళ్ళు స్వతహాగా అనుభవించి తెలుసుకునే వారు, మరొకరు ఎదుటి వాళ్ళ అనుభవాలనుంచి తెలుసుకునే వారు. కాబట్తి ఈవిషయంలో మీకు ఈ అనుభవం అవ్వకూడదనే .. నా ఈ ప్రయత్నం

రక్షించండి .. మమ్మల్ని కాపాడండి

ముందుగా మన ముఖ్యమంత్రి డా. వై. ఏస్. ఆర్ మృతికి రెండులైన్ల సంతాపం
.
.
ఇక విషయానికి వస్తా.

ఇదిగో ఇక్కడ చూస్తున్న చిత్రం మేముండే ప్రదేశం. పేరంటారా!! బ్రాహ్మణవాడ. ఇది నాలుగు వైపులా మూసేసి ఉన్న ఒక ప్రదేశం. ఎక్కడ ఉందంటారా!! అదేనండి, బాగ్యనగరంలో బేగం పేటలో ఉంది. మా వాడకి ఒక వైపు ఎప్పుడూ పారే మురికి కాలువ మరోవైపు లోకల్ రైళ్ళు వెళ్ళడానికి అనువుగా ఏర్పరచిన రైల్వే లైన్. కనబడుతోంది కదా. మరి మేము బాహ్య ప్రపంచాన్ని చూడాలంటే మాకు ఉన్నవి రెండే రెండు దార్లు. అవే మీకు చిత్రంలో ఎర్ర రంగులో వేసిన బాణం గుర్తుతో సూచించ బడ్డాయి. మీరెప్పుడైనా లైఫ్ స్టైల్ ఫ్లైఓవర్ పైనుంచి వెళ్ళారా.. అయితే మీకు ఓ ప్రక్కగా వరుణ్ మోటర్స్ వారి బోర్డు తపని సరిగా కనబడి ఉంటుంది అలాగే మరోప్రక్కగా అమ్మవారి గుడి కూడా చూసే ఉంటారు. వీటిల్లో రెండు వన్ వే దార్లే.

ఇంత సోదెందుకు అంటారా!! అదిగో అక్కడికే వస్తున్నా. మన ముఖ్యమంత్రి పార్దివ శరీరం ప్రస్తుతం వారి ఇంటి దగ్గర ఉంది. అలాగే వీరికి శ్రధ్ధాంజలి ఇవ్వడానికి వచ్చే మంత్రులు, ప్రముఖులు అందరూ చక్కగా బేగం పేట విమానశ్రయంలో దిగి వీరింటికి వెళుతున్నారు. ఇలా వచ్చిన వాళ్ళలో ప్రధాని మన్ మోహన్ సింగ్ గారు, సోనియా గాంధీ గార్లు ఉన్నారు. వీరందరికీ ఉన్న ఒకే ఒక దారి సదురు లైఫ్ స్టైల్ ఫ్లైఓవర్. అందువల్ల చాలా టైట్ సెక్యూరిటి. అంతే కాకుండా మా దార్లు రెండూ పోలీసోళ్ళ కభ్జా. మేము బాహ్య ప్రపంచాన్ని చేరుకోవాలంటే ఈ పోలీసోళ్ళను దాటుకుని వెళ్ళాలి. ఏమైనా అంటే లాఠీ ఛార్జీ చెయ్యడమే కాకుండా కాల్పులు కూడా చేస్తామంటున్నారు. వాళ్ళ చేతుల్లోని రివాల్వర్లను చూసిన జనాలకి మాట పడిపోయి మూగోళ్ళై పోయారు. ఏమైనా అంటే టప్పుక్కున కాల్చేసి విధ్వంసానికి కారణమౌతున్నాడు అందుకే కాల్చేసాం అంటే, అడిగే వాడెవ్వడూ ఉండడు.

పైగా అందరూ z కాటగిరీ ప్రముఖులే. అన్నంత మాత్రాన మా రోజువారి కార్యక్రమాల పరిస్థితేమిటి? మేము బాహ్య ప్రపంచానికి అకర్లేదా .. మాకు బయటి ప్రపంచంతో సంబందాలు అక్కర్లేదా.. మేము ఎక్కడికీ వెళ్ళకూడదా.. మాయింటికి ఎవ్వరు రావాలన్నా వారి పరిస్థితేమిటి? సామాన్య జనం ఈ దారిన వెళ్ళకూడదా?? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానాలు ఉన్నాయా?? చెప్పే నాధుడెవ్వడు?

 

-------------------------------------------
వినదగు నెవ్వరు జెప్పినన్ - వినినంతనే వేగిర పడక వివరింప దగున్
కనికల్ల నిజము దెలిసిన - మనుజుడే పో నీతిపరుడు మహిలో సుమతి

మీకొక నిజం చెప్పనా !!

 

క్రిందటి నెలలో ఆఫీస్ లో ఉన్నప్పుడు జరిగిన యధార్ధ గాధ. ఉదయం నుంచి చాలా కామ్ అండ్ సైలెంట్ గా ఉండే మా సహోద్యోగులలో కొంత మంది పెళ్ళి కాని ప్రసాదులు సాయంకాలం అయ్యేటప్పటికి వైలెంట్ అయ్యి మా చెవులకు ఉన్న తుప్పుని దులుపుతుంటుంటారు. ఎలా అంటారా.. అదేనండి వెస్ట్రన్ సంగీతాన్ని తారస్థాయిని మించి ఒకళ్ళు వాయిస్తే రాక్ సంగీతాన్ని మరొక బాచ్ వాయిస్తూ ఉంటుంది. ఇదేంటి పని చేసే ఆఫీస్ లో ఇలా సంగీతం వాయించడం అనుకుంటున్నారా.. సదురు పెళ్ళి కాని ప్రసాదులలో కొంత మంది మ్యూజిక్ పిచ్చోళ్ళు ఉన్నారు. అంతే ఇంకేముంది, మార్క్తెట్ లోకి వచ్చిన అన్ని మ్యూజిక్ ఆల్బంస్ అన్నింటినీ ఒక్క సారైనా వినాల్సిందే.

వాళ్ళు వింటే ఫరవాలేదు, అక్కడితో ఆగకుండా.. అంకుల్ ఈ పాటలు ఎలా ఉన్నాయ్ .. అంటూ మమ్మల్ని ఏడిపిస్తూ ఉంటారు. వీళ్ళ ఉద్దేశ్యంలో అంకుల్ అంటే పెళ్ళైన మొగాడు అలాగే పెళ్ళైన ప్రతి అమ్మాయి ని అంటీ అని. సరే అసలు విషయాన్ని మరచి పోతున్నాం. అలా ఉదయం అంతా సీరియస్ గా పని చేసుకునే మాకు సాయంత్రం అయ్యేటప్పటికి మ్యూజిక్ గోల తప్పదన్నమాట. ఇలాంటి వాళ్ళ గోల పడలేక నేను నా ఐపాడ్ లో చక్కగా నాకు నచ్చిన పాటలను మంద్ర స్తాయిలో వాయించుకుంటూ వినేస్తుంటాను. కానీ మంద్ర స్తాయిలో ఉన్న సంగీతానికి తారస్థాయి డామినేట్ చేస్తుంది కదా!! అందుకని, చెవులన్నీ కప్పేసేటట్టుగా ఓ హెడ్ సెట్ కొనుక్కొచ్చి నా ఐపాడ్ కి తగిలించేసాను. ఇంకే.. నా ప్రపంచం నాది. ఇక ఇతరులతో మనకు సంబందం లేదు, బయటి వాళ్ళు ఎలాంటి గోల చేసినా నాకు వినపడదు. ఇలా సాఫీగా సాగుతున్న నా సాయంకాలలో .. ఓ చేదు అనుభవం!!

సంగీతం మంద్రస్థాయిని దాటి తారస్థాయిని చేరింది. అయినా ఆ పాటలు జోష్ గానే ఉన్నాయి. నాకు నచ్చిన జోష్ పాటలు అంటే అవి వాసు సినిమాలాంటివి అన్నమాట. ఇంతలో అనుకోకుండా అత్యంత అవసరంగా నాకు FART చెయ్యాల్సి వచ్చింది. (FART అంటే ఏమిటి అని నన్ను అడగవద్దు. మీదెగ్గర ఆంగ్ల డిక్షనరీ ఉంటే వెత్తుక్కోండి. అదేనండి తెలుగులో దానిని అపాన వాయువు అంటారు. అయినా అర్దం కాలేదా మీరు తప్పకుండా నా పాత పుట చదవాల్సిందే మరింకే ఓలుక్కేసుకోండి..) పని వదిలి ప్రక్కకు వెళ్ళలేను.. అయినా తప్పని సరి.. ఏమి చెయ్యాలా అని ఆలోచిస్తుంటే.. వినబడుతున్న పాటలో పాత గోడ గడియారంలోని గంటల మ్రోతలా, కొంచం రిధమిక్ గా డ్రం మోతలు వినబడుతున్నాయి.

ఇంకే!! కోతికి కొబ్బరికాయ చిక్కినంత ఆనందం. నాలోని ఒత్తిడిని అంతా ఆ డ్రమ్ మ్రోతలకు అనుగుణంగా చేసుకుంటూ నేను కూడా కొంచం రిధమ్ ని ఏ మాత్రం తప్పకుండా తాళ గతికి అనుగుణంగా నాలోని ఆ వొత్తిడిని కొంచం కొంచంగా అని నేననుకున్నా అది పెద్ద మొత్తంలోనే వచ్చిందని నా నాశికకు తెలుస్తోంది. అయినా తప్పదు.. ఏం చేస్తాం .. అంతటి ఎమర్జన్సి.. మళ్ళీ రెస్ట్ రూమ్ కి వెళ్ళాలంటే మొహమాటమాయే. ఏమాటకి ఆమాట చెప్పుకోవాలి, FART చేసేటప్పుడు వచ్చేటటువంటి రిలీఫ్ వర్ణనాతీతం. ఎంత భారం తగ్గినట్లు ఉంటుందో నేను మీకు వివరించనక్కర్లేదు. ఇలా సాగుతున్న నా రిలీఫ్ ప్రవసనంలో అనుకోకుండా అవాంతరాలు ఎదురవ్వడం మొదలైంది. ఎలా అంటారా.. చదవండి.

మా ఆఫీస్ లోని సహోద్యోగులంతా యాహూ మెసెంజర్ని వాడతారు. అది మాకు అఫీషియల్. అందు వల్లన సహోధ్యోగులు ఎవ్వరు ఎవ్వరికి ఏమి చెప్పాలన్నా మెసేంజర్లో మెసేజ్ పెడతారు. అదిగో అప్పుడు మొదలైంది. ఒక్కొక్కడు మెసేజ్ లు ఇవ్వడం. ఏమని అంటారా.. "బాసు కొంచం సౌండు తగ్గించు వినలేక చస్తున్నాం " అని. వాళ్ళకా అర్దం కాదు!! సౌండ్ తగ్గిస్తే నాకు ఇబ్బంది అని. అందుకని చిలవలు పలవలుగా వస్తున్న అలాంటి మెసేజ్ లన్నింటిన్ని పట్టించు కోకుండా నా పని పూర్తి చేసే కుంటూ పూర్తిగా రిలీఫ్ అవ్వడానికి సిద్దం అయ్యే హడావిడిలో పడ్డాను. అన్నింటికీ ముక్తాయింపు ఇచ్చిన తరువాత పూర్తిగా రిలీఫ్ అయ్యిన తరువాత నా పాటల సౌండ్ తగ్గించా.

ఆశ్చర్యం సౌండు తగ్గటం లేదు. సిస్టంలోని అన్ని ప్రయత్నాలు చేసేసా .. అయినా సౌండు మాత్రం తగ్గలేదు. కంట్రోల్ పానల్ కి వెళ్ళి అక్కడ సౌండు అండ్ ఆడియో డివైజస్ ఆప్షన్లో ఏమైనా మిస్ చేసానా అని విస్వ ప్రయత్నం చేసాను. అయినా అంతే సౌండ్ ఉంది .. ఎక్కడ పొరపాటు జరిగిందా అని తలమునకలౌతుంటే .. అప్పుడు గుర్తుకు వచ్చింది ..

నేను పాటలు ఐపాడ్ నుంచి వింటున్నానని..

ఇంకేముంది మరునాడు ఆఫీస్ కి సెలవు, ఓ వారం రోజులు ఎవ్వరినీ పలకరిస్తే ఒట్టు. మీకిలాంటి అనుభవం ఎప్పుడైనా అదురైందా!!

శీమ సింతకాయలు

ఇవాళ ఉదయం సప్తగిరి స్టూడియోకి వెళ్ళి వస్తూ ఉంటే దారిలో ఇవిగో ఇవి కనబడ్డాయి. మేము వీటిల్ని శీమ సింత కాయలు అంటాము. ఇంతకీ ఇవి “సింతకాయలా” లేక “చింతకాయలా”!!

ఏదో ప్రజల నోట్లో పడి వ్యవహారిక భాషలో అవి సింతకాయలయ్యాయా??

ఏది ఏమైనా నేను వీటిల్ని చాలా రోజుల తరువాత!!! కాదు కాదు చాలా సంవత్సరాల తరువాత తింటున్నాను. అందునా కొనుక్కుని మరీ తింటున్నాను. ఈ మాట వ్రాసినప్పుడు చాలా బాధ వేసింది. అంటే నా ఉద్దేశ్యం డబ్బులు ఖర్చు పెట్టాను అని కాదు కానీ, ఊరికే దొరికె వస్తువుని అందునా.. ఎటువంటి శ్రధ లేకపొయినా చెట్టుకు కాసేదానిని కొనుక్కుని తినె పరిస్థితి వచ్చినందులకు.

నాకు ఇప్పటికీ గుర్తు, విజయవాడలో ఏకేటీపీ హైస్కూల్ ఆవరణలో ఈ చెట్టు ఇరగ కాసేది. సాయాంత్రం వేళ్ళల్లొ బడి నుంచి తిరిగి వస్తూ.. ఎంచక్కా మేము ఆ గ్రౌండులో కబడ్డి ఆడుకుని పోతు పొతూ చేతికి చిక్కినన్ని కోసుకుని జేబులొ పట్టినన్ని కుక్కుకుని గ్రంధాలయం ఎదురుగా ఉన్న పార్కు పంపులో మంచి నీళ్ళు త్రాగి ఇంటికీ చేరుకునే వాళ్ళం. ఇదిగొ సరిగ్గా అప్పుడే మా అమ్మ ఓ గుడ్డు పెద్ద గ్లాసు నిండా బోర్నవీటా ఇచ్చేది. అప్పటికే  కడుపు నీండి ఉండడం వల్ల ఏవేవో సాకులుచె ప్పి తప్పీంచు కునే ప్రయత్నంలో మా వీపులు రామకిర్తనలు పాడేవి.

ఎలా కని పెట్టేదొ ఏమో కానీ మా అమ్మ అసలు విషయాన్ని కనిపెట్టెది. అంతే “అబద్దం  చెబుతార్రా!!” అంటూ మరో విడత మ్రోగించెది. ఇంతకీ ఇవి తినడం వలనఏ వైనా ప్రయోజనాలు ఉన్నాయా అంటె.. ఏమో.. నా దగ్గర సమాధానం లేదు.

చదివే చదువరులలో ఎవ్వరికైనా వీటి ఉపయోగాలు ఏవైనా తెలిసి ఉన్నట్లైతే తెలియ జెయగలరు.

నిరీక్షణ నీడలో..

నా కోసం నీవు ..

ఆకాశమయ్యావు..

నీ కోసం నేను ..

నీలి మేఘమే అయ్యాను..

స్పందించిన ప్రతి క్షణం ..

చిరు జల్లుగా మారాను ..

చినుకు చినుకు లో ..

అణువణువు నేనై నిలిచాను ..

వంపు సొంపులగో ..

నీకై వెల్లువగా మారాను ..

నీ అడుగు అడుగు లో నేను ..

సిరిమువ్గా మ్రోగాను ..

ప్రణయ రాగమై నేను ..

నిన్నల్లు కుంటాను ..

అధరాల వణుకులో ..

పరువాల పదం లో ..

నీ జవ్వనిగా ..

నిలచి ఎదురు చూస్తుంటాను ..

తనదాకా వస్తే గానీ .. రెండవ భాగం

క్రిందటి పుట, తనదాకా వస్తే గానీ తెలియదంటారే.. అలాగే.. నాకూనూ.. జరిగిన తరువాత కొద్ది రోజులకు జరిగింది.. ప్రస్తుత కధాంశం. అస్సలు కధలోకి వచ్చేటప్పుడు కొంత ఉపోధ్ఘాతం.

ఇది జరిగిన ముందు రోజు కార్యాలయం నుంచి అధికారి చేత తిట్లు తిని, ఆలస్యంగా ఇంటికి చేరుకున్నా. తెల్లవారి ఝామున వేళ్ళలో అనుకుంటా అప్పటి మా క్లైంట్ ఫోన్ చేసి మేము ఇచ్చిన ప్రాజెక్ట్ పని చెయ్యటం లేదు కాస్త చూడమనగానే, సగంలో ఉన్న నిద్రకాస్తా ఎగిరిపోయింది. కొద్దిగా కష్ట పడగానే, ప్రాజక్టు మళ్ళీ మామూలు స్తితికి వచ్చేసింది. ’ఈ మాత్రం దానికే.. మాంఛి నిద్రలో ఉన్న నాన్ను మేలుకొలపాలా .. ’ అనుకుంటూ నిద్రకు ఉపక్రమించా. నిద్రకైతే ఉపక్రమించా గానీ, ఉదయం కార్యాలయానికి వెళ్ళి ఎంత మందిని తిట్టాలా.. ఎలా అస్సలు విషయాన్ని టీంలో ఉన్నవాళ్ళకు తెలియ జేయాలా.. మనం చేసే ప్రతీ పనికీ సైడ్ ఎఫెక్ట్స్ ఎలా ఉంటాయో వీళ్ళకి ఎలా తెలియజేయ్యాలా అనుకుంటూ కాలక్షేపం చేసా.

ఇంతలో ఎప్పుడు తెల్ల వారిందో తెలియదు, తీరా చూద్దునుకదా ఎనిమిదిన్నర. ఇంత లేటయినా లేపనందుకు పెళ్ళాన్ని తిట్టుకుంటూ, గబా గబా కాల కృత్యాలు తీర్చుకునే దిశగా ఉపక్రమించాను. ఎంత గబా గబా చేసినా తొమ్మిది పది అయ్యింది. ఇంతలో భార్య, తన ఆఫీస్‍కు లేటవుతోందని, టిఫిన్ చేసి హాట్ పాక్ లో పెట్టానని చెప్పడం లీలగా వినిపించింది. లఘు పూజ, ఫలహారం అయ్యేటప్పటికి పుణ్యకాలం కాస్తా దాటి, రాహు కాలం అయ్యింది. ఇంతకీ ఈ రాహు కాలమేమిటనుకుంటున్నారా..

మా ఇంటి దగ్గర నుంచి 9:20 లోపుల బయలు దేరితే, ట్రాఫిక్ జామ్ ఉండదు. కొంచం దాటిందా, ఇంతే సంగతులు. ఇప్పుడర్దమయ్యిందనుకుంటా.. పుణ్య కాలం అంటే, 9:20 లోపుల.. రాహు కాలమంటే.. 9:30 దగ్గరనుంచి అన్నమాట. ఆరోజు నా దురదృష్టవశాత్తు, నేను రాహు కాలంలో బయలు దేరవలసి వచ్చింది.

అయినా, వెయ్యి దేవుళ్ళను ప్రార్దిస్తూ బయట పడ్డా..

పైన చెప్పిన ప్రదేశం గుర్తు కొచ్చిందను కుంటా. నా ప్రయాణం పైన చెప్పిన U turn మొదటి దాకా బాగానే సాగింది. అదిగో అప్పుడు మొదలైంది నా కష్టకాలం.

నాకన్నా ముందు ఉన్న ఇద్దరు వాహన చోదకులు నాకు దారి ఇవ్వరు, వాళ్ళు వెళ్ళరు. తీరా కుడి చేతి వైపు చూడ బోతే, ట్రాఫిక్ పలచగా ఉంది. ఎదో విధంగా వీళ్ళని దాటుకుని ప్రక్క రోడ్డులోకి చేరుకుందా మనుకుంటూ ఉంటే, నాకోసమే పుట్టి నట్లుగా, వాళ్ళు కావాలని నాకు ఆడ్డం వస్తూ ముందుకు సాగి పోయ్యారు. నేను U turn, దగ్గర కి వచ్చే సరికి, నాకు ముందు ఒక ఆటో వాడు, కావలని ఇరికించెసాడు. ఒక్క నిమిషం కనక వీలు కలిగితే, దాటి పోయ్యేవాడిని. ఇంతలో అక్కడున్న రక్షక భటుడు, అందరినీ ఆపేశాడు. ఎవ్వరో మినిష్టర్ ఆ వైపుగా పోతున్నాడంట.

వాడి కోసం ముందున్న ట్రాఫిక్ అంతా కదిలించి రోడ్డు కాస్తా ఖాళీ చేయించారు. హమ్మయ్య.. పోతే.. పోయింది, కాస్త రోడ్డంతా విశాలంగా ఉంది .. ఝూయ్.. మంటూ పోవచ్చు అనుకుంటూ wait చెస్తున్నా.. ఇంతలో ఏమైందో ఎమో, ఉన్న ఫళ్ళంగా మయూరి పిలిమ్స్ ప్రక్కనుంచి జనం పలో మంటూ రావడం, అప్పటి దాకా మన మినిష్టరు గారికోసం ఎదురు చూస్తు దారి వదిలిన వాహన చోదకులు, ఉన్న జనంతో పాటుగా ఒక్కసారిగా ముందుకు దూకేసారు. ఇది అక్కడి పోలీసళ్ళకు మింగుడు పడలేదు. ఈ ఘటనని ఉపయోగించు కుంటూ నాముందున్న ఆటో వాడు, జనం మధ్యనుంచి ముందుకు దూకడానికి చేసిన ప్రయత్నంలో అడ్డుగా ఉన్న కానిష్టేబులు ని గుద్దేశాడు. ఇంకే ముంది, జనం మాకు ఆడ్డు పడ్డారు. నానా తతంగం..

సీను కట్ చేస్తే.. పది గంటల పది నిమిషాలు.. సిచ్యుయేషన్ సేమ్.. అదే స్తలం, అదే ట్రాఫిక్, చిన్న తేడా.. నేను బండి మీద.

ఒక వైపు లేటవుతోందన్న చికాకు.. మరోవైపు చెయ్యని తప్పుకు జనాల చేత మాటలు పడ్డ భాధ.. వీటన్నింటికీ మించి చిందర వందరగా ట్రాఫిక్. క్రిందటి పుటలో చెప్పినట్లు, ఫుట్ పాత్‍లు ఎక్కి పోయే వాహన ఛోదకులు.. అంతా కలసి గజిబిజి గందర గోళంగా తయారయ్యాయి. వీటన్నింటినీ మించి, క్రిందటి పుటలో నేను వహించిన పాత్ర ఒక ముసలాయన వహిస్తున్నారు.

వయస్సులో ఉన్న వాళ్ళంతా ఆయనను గేలి చేస్తూ, సాగి పోతున్నారు. ఎంత ఎక్క వద్దనుకున్నా, ప్రక్కనున్న వాళ్ళు నన్ను కూడా అటు వైపు పొమ్మంటూ వొత్తిడి చేస్తున్నారు. ఇంతలో ఒక యువకుడు, నన్ను తిట్టడం కూడా జరిగి పోయింది..

’బండి తోలడం చేతగాక పోతే ఎలా.. అటు చూడు, ఎంత మంది పోతున్నారో.. జర ప్రక్కకి తప్పుకో రాదే.. నేను గూడా పోతా..’

సరే కదా అని, అతనికి చోటిచ్చా.. అంతే సంగతులు, చీమ తలకాయ దూర్చేంత చోట్టిచ్చామంటే, ఏనుగునే దూర్చేసే రకం మన ద్విచక్ర వాహకులు. ఇరికించు కుంటూ మరో పది మంది దూరేశారు. వీళ్ళలో ఒకడు దాదాపు ముందు చెప్పిన ముశలాయనను గుద్దేంత పని చేశాడు. ఆ పెద్దాయన, ఈ కుర్రాడితో తగువుకు దిగాడు.

కుర్రాడు: ఏం.. అలా అడ్డంగా నిలబడక పోతే.. కొంచం జరగరాదే..

పెద్దాయన: కళ్ళు కనబడటంలే.. ఇది ఫుట్ పాత్ అనుకున్నావా.. లేక రోడ్డనుకున్నావా..

కుర్రాడు: కళ్ళు కనబడ పట్టే, బ్రేకు వేసా.. లేకుంటే.. ఈ పాటికి ఎగ్గిరి అక్కడ పడేవాడివి..

పెద్దాయన: గుద్దుతావురా.. బొత్తిగా క్రమశిషణ లేకుండా పెరిగితే.. ఇలాగే తయారవుతారు..

కుర్రాడు: ఏంది వయ్యా .. ఎదో ఎదో వాగుతున్నావ్..

ఇంక చూడడం నావల్ల కాలేదు. కొంచం ప్రక్కగా చేరి, బండి మీద ఉన్న కుర్రాడితో... ఎదో చెప్ప జూసా.. ఇంతలో వెనకనుంచి ఎవ్వడో మరో డ్రైవర్ మెల్లగా వచ్చి నా బండిని గుద్దాడు..

మీరెందుకు సారు ఆగుతారు.. వాళ్ళ భాధ వాళ్ళేదో పడతారుగా.. మీరు కానీయ్యండి

ఇక చేసేది ఏమీ లేక, నాకు అప్పటికే ఆలస్యం అయ్యేటప్పటికి, స్వకార్యం .. స్వామి కార్యం (పెద్దాయనని రక్షించే పని) గా పనికొస్తుందని, ఫుట్ పాత్ ఎక్కించి, ముందున్న కుర్రాడి బండికి ఒక చిన్న డాష్ ఇచ్చా.. వాడికన్నా నేను పెద్దగా కనబడ్డానేమో.. గుర్రుగా చూస్తూ ఒక లుక్కేసాడు..

నేను: కానీ .. పద.. పద..

కుర్రాడు: ఏంది సార్.. ఈయన చూడండీ..

నేను: ఏందయ్యా చూసేది.. పెద్దాయన్ని పట్టుకుని..

కుర్రాడు: పెద్దాయన..!!! (ఎదో ఆశ్చర్యం ప్రకటిస్తున్నట్లు..) అలా మాట్లాడు తున్నాడా..

నేను: ఆయన విషయం ప్రక్కన పెట్టు.. నువ్వు మాకు అడ్డంగా తయారయావు.. నీ సంగతి చూసుకో.. లేదా.. ప్రక్కకి తప్పుకో.. అంటూ ఒక్కసారి నా బండి ఎక్సలరేటర్ రైజ్ చేసా..

ఏమనుకున్నాడో ఏమో.. వెంటనే, ముందుకు లాగించేసాడు.. ప్రక్కనున్న పెద్దాయన ఇవేమీ గమనించనట్లు నన్ను కూడా ఓ రెండు తిట్టి ’క్రిందకి ఫో..’ అన్నట్లు ఓ లుక్కేశారు. అలా ఫుట్ పాతు ఎక్కిన నేను, ఆరోజు అనుకున్నా, మనం ఎంత వద్దనుకున్నా ..

ఈట్రాఫిక్ మనచేత తప్పుడు పనులు చెయ్యాలనుకోకుండానే చేయిస్తుందని

-------------------------------------------
వినదగు నెవ్వరు జెప్పినన్ - వినినంతనే వేగిర పడక వివరింప దగున్
కనికల్ల నిజము దెలిసిన మనుజుడే పో నీతిపరుడు మహిలో సుమతి

అబ్బా చికాకేస్తోంది - జల్సా పాటలు

సినిమా పాటలంటే పదికాలాల పాటు వినడానికి సొంపుగా ఉండాలి, అంతె కానీ కొత్తల్లో కొత్తగా, పాతబడె కొద్దీ చత్తగా ఉంటే, జల్సా పాటల లాగే ఉంటాయి. ఈ మధ్య విడుదలైన జల్సా చిత్రం ఎన్ని చిత్ర-విచిత్రాలు చేసిందో మీకందరికీ తెలిసే ఉంటుంది. నేను ఆ సినిమా ఇంకా చూడలేదు కానీ, చాలా మంది వ్రాసిన రివ్యూలు పుల్లుగా వారి వారి బ్లాగులలో చదవడమైనది. ఏమో, నేను స్వతహాగా సినిమాలు తక్కువగా చూస్తా కాబట్టి, ఆ సినిమా గురించి వ్యాఖ్యానించే అనుభవం లేదనుకోవచ్చు. ఇక అస్సలు విషయానికొస్తే.. అదేనండీ జల్సా పాటల విషయానికి వస్తే..

నాకు తెలిసినంత వరకూ రేండు రేడియే స్టేషన్ వాళ్ళు ఈ పాటల ప్రసార హక్కులు మాకే సొంతమంటే, మాకే సొంతం అన్న రీతిలో యడా పెడా వాయించేస్తున్నారు. ఇంతకీ ఎవ్వరు అధికారిక ( అఫీషియల్ పార్ట్‍‍నర్స్) హక్కుదారులో ఆ సినిమా వాళ్ళకే తెలియాలి. మీకేమైనా తెలుసా. తెలిస్తే, మరచి పోకుండా చెప్పండీ. చెప్పారనుకోండి మీకో పెద్ద -- పెడతా.

రోజూ ఆఫీస్‍కు వచ్చేటప్పుడు, తిరిగి ఇంటికి వెళ్ళేటప్పుడు, నా నోకియా 3310 లోని రేడియో వింటూ హైదరాబాదు ట్రాఫిక్ భాధల నుంచి ఉపశమనం పొందుతూ ఉంటాను. జల్సా విడుదలవ్వడానికి ముందు రెండు రోజుల నుంచి ఈ రోజు వరకూ ’పాడిందే పాటరా పాత పళ్ళ దోసరా..’ అంటూ అరిగి పోయిన గ్రామ పంచాయితీ రేడియోల్లో పందుల పెంపకం గురించి పాత రోజుల్లో వినిపించిన సొదలా.. ఏ కార్యక్రమానికి పడితే ఆ కార్యక్రమానికి.. జల్సా పాటలతో సంభందం ఉన్నా లేకపోయినా.. ఈ రేడియో జాకీలకి పిచ్చి పట్టినట్లు ఎన్ని సార్లు వినిపిస్తారో తెలియదు. పొద్దున్నుంచి సాయంత్రం దాకా వేసిందే వేసి, చికాకు పెట్టేస్తునారనుకోండి.

వీళ భాధ భరించలేక, ఫోన్ హేడ్‍సెట్ కాస్తా తీసేసి, చక్కగా నా మ్యూజిక్ ప్లేయర్‍ని బయటకు తీసా. ఆఫీస్‍కు వచ్చే వేళ్ళల్లో ఎదైనా కాల్ కనుక మిస్ అయితే, ఆఫీస్‍కు చేరుకున్నాకో లేక ఇంటికి చేరుకున్నాకో వాళకి తిరిగి మిస్ కాల్ చేస్తే, అవసరమైన వాళ్ళు రిటర్న్ కాల్ చేస్తారు. లేకపోతే లేదు. కానీ ఈ జల్సా పాటలు, మొదట్లో బాగానే ఉన్నాయి, ఎందుకో ఇప్పుడిప్పుడే వెగటు పుడుతున్నాయి. కానీ ఎదో పద్యంలో చెప్పినట్లు..

అనగ అనగ రాగ మతిశయిల్లుచుండు
తినగ తినగ వేము తియ్యనుండు
సాధనమున పనులు సమకూరు ధరలోన
విస్వధా అభిరామ వినురవేమ

వినగా వినగా పాటలు వినసొంపవ్వాలి.. అలాగే తినగా తినగా.. వేప కాయలు కూడా తియ్యగా అవ్వాలి, ఏమిటో మరి నాకు ఈ పాటలు వినగా.. వినగా.. చెవులు తుప్పు పడుతున్నాయి. ఎవ్వరైనా పాటలు వింటే తుప్పు వదిలిందంటారు. ఏంటో కొత్తగా నాకు తుప్పు పడుతోంది. ఏమి చేతురా లింగా .. ఏమీ చేతురా..

ఏందుకిలా జరుగుతోంది??

గత వారం మొత్తం అస్సలు పని నడవలేదు. కానీ కార్యాలయానికి వెళుతున్నాను, వస్తున్నాను. ఎదో యాంత్రికంగా రోజంతా గడుస్తోంది. ఎదో కోల్పోయినట్లు.. ఎదో లోపించినట్లు.. ఎందుకిలా నాలో ఈ స్తబ్దత?? ఏమీ చెయ్యలేక పోతున్నాను.. ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి చేస్తూ ఉండే నాలో ఒక్కసారిగా ఈ శూన్యం ఎలా ప్రవేసించిందో తెలియదు. కానీ మొత్తంగా నేను అన్నింటిని కోల్పోయాననిపిస్తోంది. ఎందుకిలా జరిగింది?

ఎలా ఈ శూన్యాన్ని దూరం చేసుకోవాలి. అప్పుడెప్పుడో చదివిన జోక్ ఒకటి ఇప్పుడు గురుకొస్తోంది. ఒక ఉద్యోగి తన భాధని ఈ క్రింద విధంగా వ్యక్తీకరించాడు

నేను కనుక ఇచ్చిన పనికి ఎక్కువ సమయం తీసుకుంటే, నేను చాలా నెమ్మదిగా పనిచేస్తున్నానంటారు
అదే నా పై అధికారి కనుక ఎక్కువ సమయం తీసుకుంటే, అతను బాగా ఆలోచించి చేస్తున్నాడంటారు

నేను కనుక ఇచ్చిన పనిని చెయ్యలేకపోతే, నేను భద్దకస్తు
అదే నా పై అధికారి కనుక చెయ్యలేకపోతే, అతను బాగా బిజీగే ఉన్నాడంటారు

నేను కనుక అడగకుండా ఏదైనా ఉపయొగమైన పనిచేస్తే ఎచ్చులుపోతున్నానంటారు
అదే నా పై అధికారి కనుక ఏదైనా ఉపయొగమైన పనిచేస్తే, అతను కొత్త విషయాలు శృష్టిస్తున్నాడంటారు

..

..

తెలుగులోకి తర్జుమా చేస్తుంటే అర్దం మారి పోతున్నందున, ఆంగ్లంలో..

When I Take a long time to finish, I am slow,
When my boss takes a long time, he is thorough

When I don't do it, I am lazy,
When my boss does not do it, he is busy,

When I do something without being told, I am trying to be smart,
When my boss does the same, he takes the initiative,

When I please my boss, I am apple polishing,
When my boss pleases his boss, he is cooperating,

When I make a mistake, I'm an idiot.
When my boss makes a mistake, he's only human.

When I am out of the office, I am wondering around.
When my boss is out of the office, he's on business.

When I am on a day off sick, I am always sick.
When my boss is a day off sick, he must be very ill.

When I apply for leave, I must be going for an interview
When my boss applies for leave, it's because he's overworked

When I do good, my boss never remembers,
When I do wrong, he never forgets

అలా, నేను క్రిందటి వారం అస్సలు పని చెయ్యకపోవడాన్ని, నా టీమ్‍లోని సభ్యులంతా నేను ఎదో క్రొత్త ఆలోచనతో సతమవుతున్నాననుకుంటున్నారు. ఎలా?? ఎలా?? నేను మాములు మనిషి నవ్వాలి? మునుపటిలా చలాకీగా పనిచేస్తూ, మా సంస్థకు కాలాయాపన లేకుండా, ఇచ్చిన పని మొదలు పెట్టాలి? అస్సలే, క్రిందటి వారమే క్రొత్త ప్రాజెక్ట్ ఇచ్చారు. ఈ ప్రాజెక్ట్ అస్సలు అర్దం కావటంలేదు. ఎంతటి క్లిష్టమైన ప్రాజెక్ట్‍నైనా ఇట్టే పట్టెసి, చట్టుక్కున ముక్కున పెట్టేసుకునే నేనేనా ఇలా ప్రవర్తిస్తున్నానా అని నామీద నాకే ఒక అనుమానం

లేక నేనేమైనా ముసలివాడినైనానా అన్న అనుమానం మొదలైంది. నాలోని తెలివి తేటలన్నీ ఒక్క సారిగా కోల్పోయానా అన్న భయం వెంటాడుతోంది. ఈ పరిస్తితి నాకు చాలా క్రొత్తగా ఉంది. ఇది నాకు ఒక్కడికేనా లేకా ఎవ్వరికైనా వస్తుందా?? ఎవ్వరైనా ఇట్లాంటి జబ్బుకు గురైనారా??? దీనికేమైనా మందు ఉందా???

ఎవ్వరినా.. ఎదైనా .. ఎలాంటిదైనా.. చెప్పండి.

ప్రవర్తన - పరివర్తన, భావం - స్వభావం

నేను ఈ మధ్య చదివిన ఒక బ్లాగు పుటలో, సదురు స్వంతదారుడు తన అభిప్రాయాన్ని చక్కగా అందమయిన భాష్యంలో తెలియజేసినారు. ఆది ఏ బ్లాగు, ఏ విషయమది అనునటువంటి విషయాలు ప్రస్తుతం అప్రస్తుతం. అసలు విషయమల్లా.. ఆ పుటకు స్పందించిన వ్యక్తులలో నేను ఉన్నాను. నాతో పాటుగా మరొక వ్యక్తి.. ఈ క్రింది విధంగా స్పందించారు.

... టైపులో చాల పుట్టుకొచ్చాయి. chain schemes మరి డేంజర్. ఆ మధ్య *** అని ఒ లం* కొ** (naa కొ**ది hyderabad అనుకొంటా) కోట్లల్లో జనాలని ముంచాడు. ఇంకో లం* కొ** (ఆ లం* కొ**ది కూడా హైదరాబాదీ) books ని CD లోకి ఎక్కించే HOME BASED WORK అని (ఈ నా కొ** BANK EMPLOYEE). చాల మంది చాల పోగుట్టుకొన్నారు. అలాగే CHARMINAR, KRISHI ... ఈ లం* కొ**లందరికి HYDERABAD వాళ్ళు భలే దొరుకుతారు ..

కొన్ని విషయాలను ఆ బ్లాగు రచయత తీర్చిదిద్దితే బాగుండేది. కానీ ఆ బ్లాగు ప్రచురించిన రచయతకు ఈ స్పందన చదివిన తరువాత ఎటువంటి భావన కలిగినట్లు లేదు.. చక్కగా ఉన్నదున్నట్లుగా publish చెసేసారు, కొంచం కూడా moderate చెయ్యకుండా. ఇది చదివిన తరువాత, నా మనసుకు కొంచం భాధ కలిగి, సదురు స్పందించిన వ్యక్తికి విడిగా ఆయన వ్యక్తిగత మెయిల్‍కి క్రింది విధంగా ఒక విన్నపాన్ని తెలియజేసాను.

నా పేరు చక్రవర్తి, నేను మీరు స్పందించిన తీరుపై, నా అభిప్రాయాన్ని తెలియజేయడానికి, మీకు ప్రత్యెకంగా ఉత్తరం వ్రాయుచుంటిని. మీ స్పందనకు ముందు నేను స్పందించాను, గమనించగలరు. మీ పదజాలం లోని కొన్ని అసంమజసంగా ఉన్నవి. దయచేసి, ఇక మీదట తమరు అటువంటి పదజాలం వాడరని ఆశిస్తున్నాను. మీరు ఉదహరించిన సదరు *** అనేటటువంటి వ్యకి మంచి వాడు కాదనుకుందాం, అతను చేసిన తప్పుకి అతని తల్లిని 'లం*' అని సంభోదించడం ఏ మాత్రం వివేకం .. మీకు కచ్చి ఉంటే అతనిని తిట్టండి అంతేకాని అతని తల్లి తండ్రులను అనవసరంగా అపార్దం చేసుకోవడం ఎంత మాత్రం భావ్యమో ఆలోచించగలరు.
అన్యధా మంచిగా ఆలోచిస్తారని, నన్ను + నా అభిప్రాయాన్ని తప్పుగా భావించరని ఆశిస్తూ..

దీనికి ఎంత త్వరగా బదులు వచ్చిందంటే.. బహుశా.. ఒక రెండు గంటల వ్యవధిలో ఈ క్రింది విధంగా తిరుగుటపా వచ్చింది.

నమస్కారం, మహా కవి శ్రీ శ్రీ, ఇంకా చాల మంది చాలా, చాలా పుస్తకాలలో , సినిమాలలో వాడారు. నేను కొత్తగా ఈ పదాలు వాడ లేడు- కనిపెట్టలేదు . గమనిచగలరు. SORY. నేను అటువంటి పదాలను వాడకుండా ఉండలేను.
BEST REGARDS

ఈ తిరుగు టపా చదివిన తరువాత నాకు నోటివెంట మాటలేదు. ఏమిటిది?? ఎవ్వరితో పోలిక??? మహాకవి శ్రీ శ్రీ గారు వాడారు కదా అని మనం నిరబ్యంతరంగా ఇట్లాంటి పదాలను వల్లించ వచ్చా??? మనలో ఉండవలసిన తెలివి తేటలేమయినట్లు?? మనలో ఉండవలసిన వివేకమేమయినట్లు?? పెద్దవాళ్ళు ఎదో తప్పుచేసారనుకోండి, అటువంటి తప్పు మనంకూడా తప్పకుండా, తప్పు చేయవలెనా??? కందుకూరి వీరేశలింగం పంతులుగారు వితంతువునైనా గౌరవించాలని చెప్పిన మంచికి ఎటువంటి విలువలేదా??

ఇవన్నీ ఒక ఎత్తైతే, వయస్సుతో పాటు పెరగవలసిన పెద్దరికమేమయినట్లు?? కొంచమయినా హుందాగా బ్రతకాలి అన్న ఆలోచనలేకుండా, 3rd grade people లా ప్రవర్తించిన ఇట్టి మనుషులను ఏమి చేయ్యాలో అర్దం కావడంలేదు. వీరు మంచిగా.. మర్యాదగా మారతారని నేను కలలో కూడా ఊహించలేను. వీరే ఇలా ఉంటే, వీరి ఇంట పుట్టి పెరిగిన పిల్లలు ఏవిధంగా తయారవుతారో ఊహించుకుంటే.. దేవుడా.. వారిని, వారి వారి సహచరులను నువ్వే కాపాడుమని వేడుకోవడం మినహా .. ఏమీ చెయ్యలేను. కానీ ఒక్కటి మాత్రం చెయ్యగలను.. మా తాతగారు బ్రతికున్నరోజులలో చెప్పిన మాట ఒకటి వీరిలాంటి వారికి నూటికి నూరు శాతం వర్తిస్తుంది..

దుశ్టులు, దుర్మార్గులు,స్త్రీలను గౌరవించడం చేతకానివారు, అమర్యాదగా ప్రవర్తించే వారు.. ఇలా కొంచం పెద్ద లిస్టే ఉంది.. వీరంతా మనం విసర్జించేటటువంటి మల మూత్రాలతో సమానం. పెంట మీద రాయి వేశామనుకోండి ఏమి జరుగుతుందో తెలుసుకదా.. అటువంటప్పుడు, అట్లాంటి వారితో మనకి పనేమిటి?? దూరంగా ఉంటే పోలా.. మనకూ మంచిది.. వారికీ మంచిది.

ఏమంటారు?

-------------------------------------------
వినదగు నెవ్వరు జెప్పినన్ - వినినంతనే వేగిర పడక వివరింప దగున్
కనికల్ల నిజము దెలిసిన - మనుజుడే పో నీతిపరుడు మహిలో సుమతి

నాతెలుగు తల్లికి (వాడిన) మల్లెపూదండ

నేను ప్రస్తుతం ఉంటున్నది మన రాష్ట్రరాజధాని, హైదరాబాదులో. మన రాష్ట్ర భాష తెలుగు. అట్టి తెలుగుకి ఎంత దుస్తితి పట్టిందో ఒక్క సారి అవలోకనం చేసుకుందాం.

భాషాప్రయుక్త భావనపై వేరు పడి, తెలుగును ఒక వెలుగు తెచ్చిన వారందరూ ఈనాటి మన హైదరాబాదు నగర స్ంచారానికి వెళ్ళారనుకోండి, తిరిగి వచ్చి నేనింకా ఎందుకు బ్రతికి ఉన్నానని భావించి.. మన హైదరాబాదు జనాల్ని పుట్టించిన ఆ బ్రహ్మ దేవుడు కూడా మార్చలేడని తెలుకుని, మీళ మధ్య బ్రతకడం కన్నా చావడమే మేలనుకుంటారు.

నండూరి సుబ్బారావు గారు, వేటూరి ప్రభాకర శాస్త్రి గారు, మల్లంపల్లి సోమసేఖర శర్మ గారు, కొంపల్లి జనార్దన రావు గారు, ఆధునిక తెలుగు పితామహుడిగా పేరుగాంచిన గురజాడ వేంకట అప్పారావు గారు, పైన చెప్పిన వారికి ఏమాత్రం తీసిపోని శ్రీరంగం శ్రీనివాసరావు గారు, వీరందరినీ మించిన కవి సామ్రాట్ విశ్వనాధ సత్యన్నారాయణ గారు, దేవులపల్లి కృష్ణ శాస్త్రి గారు, కవికొండల వెంకట రావు గారు, చింతా దీక్షితులు గారు అబ్బురి రామకృష్ణ రావు గారు, చెల్లపిల్ల వెంకట శాస్త్రి గారు, ఆంద్ర రత్న దుగ్గిరాల గోపాలకృష్ణగారు .. ఎందరో మరెందరో మహానుభావులు కనుకా ఈరోజుల్లోని పిల్లలని చూసి ఉంటే.. మనభాషకి పట్టిన గతికి చింతించడమే కాక, తాము పడ్డ కష్టానికి.. చేసిన కృషికి లభిస్తున్న ఆదరణకి ఎంత భాధ పడేవారో ఒక్క సారి ఊహించుకోండి.

అస్సలు ఇంతకీ ఏం జరిగిందనుకుంటున్నారా?? నిన్నటి సాక్షి పత్రికలో చదివిన వ్యాసం కిక్కు ఇవ్వాళ్టికి నషాళానికి ఎక్కింది. ఈ మధ్య మన ప్రస్తుత అధికార ప్రబుత్వం చిన్నపిల్లలకు ఒకటవ తరగతి నుంచి, ఆంగ్ల మాధ్యమాన్ని ప్రవేశ పెడుతోందట. పిల్లలకి చిన్నవయస్సు నుంచే తెలుగుని దూరం చేస్తే.. వారికి మన మాత్రు భాషపై మమకారం ఎలా పెరుగుతుంది? అభం శుభం తెలియని పిల్లలు.. అందునా పసి మొగ్గలు.. వాళ్ళు, వాళకేం తెలుస్తుంది ఏ భాష నేర్చుకోవాలి అని??? అన్నెం పుణ్యం తెలిసిన మన భుద్దికేం అయ్యింది?? ఎదో పెద్దయిన తరువాత పెద్ద పెద్ద ఉద్యోగాలు చెయ్యాలి కాబట్టి ఇప్పటినుంచే పెద్ద పెద్ద పాఠశాలలో చిన్న చిన్న చదువులు చదివించేస్తే సరిపోతుందని అలోచిస్తున్న నేటి తల్లి తండ్రులు తప్పు చేస్తున్నారా.. లేక వాళని చూసుకుని వారు వేసే ఓట్లకోసం ఈ ప్రభుత్వం ఇంతకు బరి తెగించిందా??

ఏదైనా భాషపై పట్టు రావాలంటే మూడు మాధ్యమాల ద్వారా మాత్రమే కుదురుతుంది. అవి, మాట్లాడగలగడం మెదటిదైతే.. చదవగలగడం రెండవ దస. ఆఖరున వ్రాయగలగడం. మాట్లాడడానికైతే ఇంట్లో తల్లి తండ్రులు.. స్నేహితులు, పరిచయస్తులు.. ఇలా చాలామంది ఉన్నారు. కానీ తెలుగుని చదవడానికి మరియు వ్రాయడానికి ఉన్న ఒకె ఒక్క అవకాశం .. పాఠశాల మాత్రమే. అట్టి పాఠశాలలోనే మనం తెలుగుని విస్మరిస్తున్నామంటే... ఇక పిల్లలకు తెలుగుదనం యొక్క ఉనికి ఒక్క మాటలకి మాత్రమే మిగిలిపోతుంది. ఈ రోజుల్లోని తల్లి తండ్రులు తమ తమ పిల్లల్ని చక్కగా.. అమ్మా .. నానగారు .. అనేటటువంటి పిలుపులకు దూరంచేసి.. మమ్మీ డాడి వంటి అరువు తెచ్చుకున్న పిలుపులకు దగ్గర చేస్తున్న వైనం ఏమాత్రం హర్షణీయం??

ఇవన్నీ ఒక ఎత్తైతే.. మన రోడ్డు రవాణా సంస్థలో పనిచేస్తున్న టికెట్ కండక్టర్లకు ఎంతమందికి తెలుగు వచ్చో ఎప్పుడైనా మాట్లాడి చూసారా?? అప్పుడప్పుడు మేము విజయవాడనుంచి వచ్చేటప్పుడు తెల్లవారుఝాము వేళలో బాగుంటుంది కదా అని బస్సు ప్రయాణం చేస్తూ ఉంటాము. నాకు ఆశ్చర్యం వేసే విషయమేమిటంటే.. వాళు అనేటటు వంటి మొట్ట మొదటి మాట.. కహా జానెకా.. (హిందిలో, ఎక్కడికి వెళాలి?). ఒకటి రెండుసార్లు భాషపై ఉన్న మమకారం చంపుకోలేక, వాళు మారరని తెలిసీ నావంతు కృషిగా వారితో మాట మాట కలిపి,వారికి అస్సలు తెలుగు వచ్చో.. రాదో.. తెలుసుకునే ప్రయత్నంలో, వాళకి తెలుగు తెలుసు అన్న చేదు నిజం తెలిసిన తరువాత నాగొంతుక మూగబోతుంది. కొంత మందైతే, తెలుగు తెలిసినా రానట్లు నటించడం చూస్తుంటే, వాళను ఏమి చెయ్యలేని నా నిస్సహాతకు నామీద నాకే అసహ్యమేస్తుంది. మరి కొందరైతే మరో అడుగు ముందుకేసి, హమ్ కో తెలుగు నహి అతాహై.. తుమ్ హిందీ మే బోల్.. అంటూ తిరిగి, రివర్స్‍లో నన్నే గదమాయిస్తూంటారు. మన ప్రభుత్వం చిత్త శుద్దితో పనిచేస్తే, ఇట్లాంటి వాళు అలాంటి ఉద్యోగాలు చెసేవారా??? ఏమి చేస్తాం.. ఏమీ చెయ్యలేం.. చూస్తూ కూర్చోవటం తప్ప. దేవుడా.. నా తెలుగు తల్లిని రక్షించు.