కెలుకుడు బ్యాచ్ – ఇక మీ ఇష్టం

ఈ మధ్య కొన్ని వ్యక్తి పరమైన అలాగే వ్యాపర పరమైన ఘటనలు నలుగురిలో ఉంచి నన్ను అమర్యాద చేసి నన్ను నలుగురిలో నవ్వుల పాలు చెయ్యాలని ప్రయత్నం జరిగింది. ఆ పంచాయితీకి నేను దూరంగా ఉన్నందు వల్ల పంచాయితీ పెట్టిన పెద్దల ఇగో దెబ్బతింది. వారి అహం మెల్ల మెల్లగా బయటకు వస్తోంది. ఎంతటి నీచానికి పాల్పడుతున్నారంటే, తలచుకోవడానికే అసహ్యం వేస్తోంది. అలాంటిది వ్రాయడాని అక్షరాలు రావటం లేదు.

నేను స్వతహాగా కొందరికి దూరంగా ఉంటాను, అలాంటి వారిలో పద్దతిగా మాట్లాడటం రానివారు, గౌరవించడం తెలియని వారు, ఎంత చదువు చదువుకున్నా నోరు తెరిస్తే బూతులు తప్ప మాట్లాడని వారు.. వగైరా వగైరా. ఆ జాబితాలోకి ఈ మధ్య మఱో వ్యక్తి చేరారు. ఈ వ్యక్తి ఎలాంటి హేయమైన చర్యలు పాల్పడుతున్నారంటే, తలచుకున్నప్పుడల్లా నాలో అసహనం తారాస్థాయికి చేరుకుంటోంది. అలా చేరుకున్న ప్రతీ సారి నాకు నేను ఏవిధంగా స్పందిస్తున్నానో అవగతం అవుతోంది. ఇది ఒక విధంగా నాకు మంచిదే అవుతోంది. భగవాన్ రమణ మహర్షి చెప్పినట్లు, నిన్ను నీవు తెలుసుకో.. అన్న వాక్యం యొక్క అర్దం ఇలాంటి సంఘటనల వల్ల నాకు నేను ఎంత ఆవేశ పరుడినై నాకుండాల్సినటువంటి ఇంగిత ఙ్ఞానాన్ని ఎలా కోల్పోతున్నానో అవగతం అవుతోంది.

నన్ను ఏదో విధంగా రెచ్చగొట్టలనుకునే కెలుకుడు బ్యాచ్ వారందరికో ఇదే నా ఆహ్వానం. మీరు ఎంత దిగజారి ఎంత హేయమైన ప్రవర్తన చూపించుకోవాలనుకుంటున్నారో అంత ప్రయత్నించండి. మీ శక్తి వంచన లేకుండా మీ సత్తా ఏమిటో చూపించండి. మీరు ఎంత పోటీ ఇస్తే నేను అంత గట్టివాడనౌతాను. చూద్దాం, ఈ యుద్దంలో మీరు గెలుస్తారో నేను గెలుస్తానో తేలే వరకూ నేను వెనక్కు తగ్గను.

ఎంతటి చిత్రమో కదా!!

ప్రస్తుత రాజకీయాలను ప్రతిపాదికగా తీసుకుని ఓ స్నేహితురాలు నాకు ఈ క్రిందటి వాక్యాన్ని హాస్యాస్పదంగా చెప్పారు. అది చదివిన తరువాత నాకు అనిపించిన భావనే ఈ పుట శీర్షిక. ఇచ్చిన వాక్యంలో మన దేశ ప్రధాని మన్ మోహన్ గారు, కర్ణాటక ముఖ్య మంత్రి అయిన యెడ్యీరప్పగారు, మాయావతి వంటి వారికి తోడుగా కోట్ల రూపాయల కుంభకోణంలో జైల్ పాలైన కల్మాడీ కూడా చేరితే ఈ వాక్యానికి పూర్ణత్వం వచ్చినట్లైంది. తెలుగులో ఆ వాక్య భావనను విశ్లేషిస్తే..

మొదటగా మన మన్ మోహన్ గారు నోరు తెఱచి మాట్లాడరు. ఎందుకంటే, కళ్ళెం జన్ పధ్ రోడ్డులో ఉంది కదా.

కరుణానిధిగారు కనరు, అందుకే ఎప్పుడూ నల్ల కళ్ళజోడు పెట్టుకుని ఉంటారు.

యెడ్యూరప్పగారు  వినరు. ఎందుకంటే, భాజాపా అధిష్టానం ఎన్ని సార్లు ఆదేశించినా తన మాత్రం పదవి నొదిలేది లేదని ఏటికి ఎదురీది రాష్ట్ర గవర్నర్ ప్రతిపాదించిన ప్రతిపాదనను కూడా వెనక్కు తెప్పించే సత్తా ఉన్నందున వీరు ఎవ్వరి మాట వినరు

మాయావతి గారికీ ఏ విషయమూ పట్టదు. ఎందుకంటే, తాను పట్టిన ఏనుగుల స్థంబాలే అన్ని చోట్ల ఉండాలి అనేది వీరి తీరు

అన్నింటికీ మించి భలే విషయం ఏమిటంటే, మన సురేష్ కల్మాడీగారు. కామన్ వెల్త్ గేమ్స్ ద్వారా కోట్ల రూపాయలు నొక్కేసిన వీరికి ఈ మధ్య మన బాలయ్యకు వచ్చినటువంటి జబ్బేదో వచ్చిందంట. మన బాలయ్య గారికేమో కత్తిని చూస్తే పొడవాలని పిస్తే, కల్మాడీ గారికి పాత ఙ్ఞాపకాలు నశించి పోతున్నాయంట. అలా నశించి పోవడం ద్వారా వీరి గుర్తు పెట్టుకునే సామర్ద్యం సన్నగిల్లి వీరేమి చేసారో మఱచి పోతారంట. సింపుల్ గా చెప్పాలంటే, మన కల్మాడీ మఱో గజనీ అవుతున్నారన్నమాట. ఎందుకంటే, ప్రస్తుతం జైల్లో మగ్గుతున్న వీరిని ఎవ్వరైనా ఇంటరాగేషన్ చేసారనుకోండి, చక్కగా తప్పించుకోవడానికి బాగా పనికి వచ్చే ఒకే ఒక రోగమే ఈ మతి మఱపు జబ్బన్నమాట.

 

ఇదంటి మన భారతీయ రాజకీయ మఱియు నాన్ రాజకీయ ప్రముఖ నాయకులపై వచ్చిన వివరణ. ఆంగ్లంలో వచ్చిన వాక్యాన్ని ఆంగ్లంలో చదువుకుంటే, అదో ఆనందం అనుకునే వారికోసం, ఇదిగో ఈ క్రింద

Manmohan doesn't speak, Yeddyurappa doesn't listen. Karunanidhi does'nt see. Mayawati doesn't care, And now Kalmadi doesn't remember... some DemoCRAZY in India...!

ఇప్పుడు నాకు కూడా ఏదో కొత్త రకమైన జబ్బు వస్తోంది. ఇంత చదివి స్పందించ కుండా పోయేవారిని చితక బాదాలని. నా చేత తన్నులు తింటారా, లేక స్పందిస్తారా అనేది మీ అభిమతానికే వదిలేస్తున్నాను.

ఓ చెత్త పోస్ట్ - ఎడ్వర్‍టైజ్‍మెంట్స్

ఇవ్వాళ Z సినిమా వారి ఛానెల్లో అష్టాచమ్మా సినిమా వస్తుంటే, అప్పుడెప్పుడో ఈ సినిమా బాగుంది అన్న మాటపై ఈ సినిమాని చూడటానికి సిద్దమైయ్యాను. ఇంతకు ముందు ఇలాగే ఓ సారి మంగతాయారు అనే సీరియల్ మధ్యలో వచ్చే ప్రకటనల గురించి వ్రాసుకున్నాను. ఇప్పుడు సినిమా మధ్యలో వచ్చే ప్రకటనల గురించి.

ఇక సినిమా బ్రేకుల మధ్య వచ్చే ప్రకటనలగురించి వ్రాసే ముందుగా ఓ పచ్చి నిజం. ప్రకటనలు దాదాపు ఎనిమిది నిమిషాలకు అటూ ఇటూగా సాగుతాయి. సరాసరిన అవి ఎనిమిదిన్నర నిమిషాలు ఉంటాయన్నమాట. దానికి తోడు సినిమాని అధికపక్షం పధ్నాలుగు నిమిషాలుగా సాగిస్తూ అధమ పక్షం పది నిమిషాల వ్యవధిలో ప్రకటనల కొరకు బ్రేక్ ఇస్తారన్నమాట. అంటే దాదాపుగా ఓ ఇరవై నుంచి పాతిక ప్రకటనలు ప్రసారం చేస్తున్నారు.

ప్రధానంగా ఎక్కువ ప్రకటనలు దాదాపు ఇరవై సెకన్ల వ్యవధిలో సాగుతాయి. ఆ తరువాత స్థాయిలో ముప్పై నిమిషాల వ్యవధిలో సాగే ప్రకటనలు ఉంటే, ఇరవై ఐదు సెకన్ల వ్యవధి కలిగిన మరియు పదిహేను సెకన్ల వ్యవధిలో కలిగిన ప్రకటనలు అటూ ఇటూగా మూడు నాలుగు స్థానాలను ఆక్యుపై చేస్తాయి.

ఇదిగో ఇక్కడ చూపినట్లుగా ఎనిమిదిన్నర నిమిషాల సరాసరి సమయాన్నిముక్కలు చేస్తే వచ్చే భాగాలు ఇలా ఉంటాయన్నమాట. ఇందులో కొన్ని ఆశ్చర్యకరమైన విషయాలు కూడా ఉన్నాయి. ఎక్కువ సమయం, అంటే ముప్పై సెకన్ల ప్రకటనలు రెండొవ స్థానంలో ఉన్నా ఎక్కువ భాగాన్ని ఆక్రమించుకుని ఉండటమే కాక ఎక్కువ నిడివి కలిగి ప్రతీ ఇతర ప్రకటనలకు అనువుగా ఉంటాయి. అలాగే రెండొవస్థానంలో ఉన్న ఇరవై సెకన్ల ప్రకటనలు ఎక్కువ సంఖ్యలో ఉండటం వల్ల ఆదాయాని ఆర్జించడానికి ఇవి మొదటి స్థానంలో ఉంటాయి. ఇక్కడ నాకు చికాకు పెట్టిన విషయం ఏమిటంటే, బాడీ స్ప్రే అయిన యాక్స్ కంపెనీ వారి ప్రకటన ఒక్కోసారి అన్ని స్లాట్లు ఆక్రమించి పాడిందే పాట పాచి పళ్ళ రోత అన్నట్లు ఉంటుంది.

వీటన్నింటికీ మరో ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, ఈ కార్యక్రమాన్ని ఫలానా ఫలానా వారు సమర్పింస్తున్నారు అంటూ ప్రకటనలకు ముందు మఱియు చివర ఓ పదిహేను సెకన్ల పాటు విసిగించడమే కాక, Z ఛానాల్లో వచ్చే సీరియల్స్ గురించి ఓ పది పది సెకన్ల పాటు ఊదర కొట్టేయ్యడమే చికాకు పెట్టే విషయం. ఈ విషయాలను నమ్మని వారి కోసం ఓ చిన్న వివరణ ఈ క్రింద విధంగా..

ప్రకటన
వరుస	నిడివి
1	10
2	15
3	20
4	20
5	30
6	25
7	30
8	30
9	20
10	30
11	20
12	25
13	20
14	25
15	20
16	20
17	30
18	25
19	25
20	30
21	15
22	10

నాగురించి ౫ విషయాలు

పులిని చూసి నక్క వాత పెట్టుకున్నాట్లుగా అని అనుకోకుండా.. వీలయితే మీ గురించి ఎవ్వరికీ తెలియని ఓ అయిదు విషయాలను నిర్బయంగా తెలియ జేయ ప్రయత్నించండి. ముందుగా నా గురించి మీ అందరికీ తెలియని ఓ అయిదు విషయాలు

౧) నాకు సంగీతం మరియు నాట్యం అంటే ప్రాణం. వీటికి తోడు భరత నాట్యంలో డిప్లమో కూడా ఉంది నేను పుట్టింది 1972లో అయితే ఊహ తెలిసిన తరువాత అంటే ఓ పదేళ్ళ వయస్సులో నాట్యం నేర్చుకోవడం ప్రారంభించిన తరువాత నుంచి 1996 వరకూ నాట్యాన్ని అభ్యసించడమే కాకుండా పలు ప్రదర్శనలు ఇవ్వడం జరిగింది.. అంతే కాకుండా, కూచపూడి, కధక్, కధకళి మరియు చౌ అనేటటు వంటి విభిన్న నృత్య రీతులలో ప్రవేశం కూడా ఉందని వేళ్ళపై లెక్కపెట్టేంత మందికి మాత్రమే తెలుసని నా అభిప్రాయం

౨) నేను డిగ్రీని తొమ్మిది సంవత్సరాలు చదివాను. మూడేళ్ళలో ముగించాల్సిన B.Sc., ని తొమ్మిదేళ్ళలో అతి కష్టంపై కంప్లీట్ చేసాను అని చాలా మందికి తెలియదు.

౩) నేను నిత్య విద్యార్ధి అని చెప్పడానికి మరో ఉదాహరణ, నా MCA. రెండేళ్ళలో ముగించాల్సిన దానిని ఆరేళ్ళైనా ఇంకా ఇప్పటికీ వ్రాస్తునే ఉన్నాను అంటే మీరు నమ్ముతారా..

౪) మైక్రో సాఫ్ట్ వారిచే అత్యంత ఉన్నతమైన పురస్కారాన్ని నేను 2005వ సంవత్సరంలో పొందాను. ఆ సంవత్సరంలో ప్రపంచం మొత్తంలో పదిహేడు మందికి మాత్రమే Most Valued Professional, MVP అనేటటువంటి సత్కారాన్నిచ్చారు. అటువంటి పదిహేడు మందిలో నన్ను చేర్చి గౌరవించారు. ఇందు మూలముగా తెలియ జేయునదేమనగా, మనకు చదువు అబ్బలేదు కానీ.. ఇలాంటి టెక్నికల్ విద్యలు మాత్రం అమోఘం

౫) మొట్ట మొదటి సారిగా 1999 వ సంవత్సరంలో నేను మైక్రోసాఫ్ట్ వారిచే ప్రొఫెషనల్ గా సర్టిఫై చేయబడ్డాను. అంటే నేను అప్పుడే MCP – Microsoft Certified Professional పరిక్ష వ్రాసి ఉత్తీర్ణుడైయ్యాను. ఇప్పుడు పదకొండు సంవత్సరాల తరువాత మరొక మైలు రాయి చేరాను. ఇప్పుడు నేను MCTS – Microsoft Certified Technology Specialist మాత్రమే కాకుండా MCPD – Microsoft Certified Professional Developer అనేటటువంటి గుర్తింపు పొందానన్న విషయం నా భార్యకు కూడా తెలియదు అంటే మీరు నమ్ముతారా!! కానీ ఇది నిజము

కుక్కలుంటాయ్ జాగ్రత్త

నిన్న రాత్రి పని ముగించుకుని తిరిగి ఇంటికి చేరుకునే వేళలో ఒ కుక్క నా దారికి అడ్డంగా నిలచి నన్నీ స్థితికి తెచ్చింది.

 

అందువల్ల్ల చెప్పేదేమిటంటే, రాత్రి వేళ్ళల్లో ద్వి చక్ర వాహానలపై ప్రయాణించే వారందరూ కాస్తంత జాగ్రత్త గా వెళుతూ ఉండండి.

 

ఒకప్పుడు పగటివేళ్ళల్లో పందులు మాత్రమే అడ్డుపడేవి. అంతే కాకుండా ఎద్దులు (వీటిల్ని వాకింగ్ స్పీడ్ బ్రేకర్స్ అని నిక్  నేమ్ చేసా) మన వేగాన్ని పరిక్షిస్తుంటాయి. కాని ఇవి రాత్రి వేళల్లో చక్కగాఒక  చోట నిద్దరోతుంటాయి. ఎటొచ్చి వచ్చిన చిక్కల్లా రోడ్డు మీద తిరిగే కుక్కల వల్లనే. అందుకని రాత్రి వేళల్లో తిరిగే అందరికీ ఇదేనా విన్నపం. తస్మాత్ కుక్కలతో జాగ్రత్త.

నాకు తెలిసినంత వరకూ మనుష్యులలో రెండు రకాల వాళ్ళు ఉంటారు. ఒకళ్ళు స్వతహాగా అనుభవించి తెలుసుకునే వారు, మరొకరు ఎదుటి వాళ్ళ అనుభవాలనుంచి తెలుసుకునే వారు. కాబట్తి ఈవిషయంలో మీకు ఈ అనుభవం అవ్వకూడదనే .. నా ఈ ప్రయత్నం

మీకొక నిజం చెప్పనా !!

 

క్రిందటి నెలలో ఆఫీస్ లో ఉన్నప్పుడు జరిగిన యధార్ధ గాధ. ఉదయం నుంచి చాలా కామ్ అండ్ సైలెంట్ గా ఉండే మా సహోద్యోగులలో కొంత మంది పెళ్ళి కాని ప్రసాదులు సాయంకాలం అయ్యేటప్పటికి వైలెంట్ అయ్యి మా చెవులకు ఉన్న తుప్పుని దులుపుతుంటుంటారు. ఎలా అంటారా.. అదేనండి వెస్ట్రన్ సంగీతాన్ని తారస్థాయిని మించి ఒకళ్ళు వాయిస్తే రాక్ సంగీతాన్ని మరొక బాచ్ వాయిస్తూ ఉంటుంది. ఇదేంటి పని చేసే ఆఫీస్ లో ఇలా సంగీతం వాయించడం అనుకుంటున్నారా.. సదురు పెళ్ళి కాని ప్రసాదులలో కొంత మంది మ్యూజిక్ పిచ్చోళ్ళు ఉన్నారు. అంతే ఇంకేముంది, మార్క్తెట్ లోకి వచ్చిన అన్ని మ్యూజిక్ ఆల్బంస్ అన్నింటినీ ఒక్క సారైనా వినాల్సిందే.

వాళ్ళు వింటే ఫరవాలేదు, అక్కడితో ఆగకుండా.. అంకుల్ ఈ పాటలు ఎలా ఉన్నాయ్ .. అంటూ మమ్మల్ని ఏడిపిస్తూ ఉంటారు. వీళ్ళ ఉద్దేశ్యంలో అంకుల్ అంటే పెళ్ళైన మొగాడు అలాగే పెళ్ళైన ప్రతి అమ్మాయి ని అంటీ అని. సరే అసలు విషయాన్ని మరచి పోతున్నాం. అలా ఉదయం అంతా సీరియస్ గా పని చేసుకునే మాకు సాయంత్రం అయ్యేటప్పటికి మ్యూజిక్ గోల తప్పదన్నమాట. ఇలాంటి వాళ్ళ గోల పడలేక నేను నా ఐపాడ్ లో చక్కగా నాకు నచ్చిన పాటలను మంద్ర స్తాయిలో వాయించుకుంటూ వినేస్తుంటాను. కానీ మంద్ర స్తాయిలో ఉన్న సంగీతానికి తారస్థాయి డామినేట్ చేస్తుంది కదా!! అందుకని, చెవులన్నీ కప్పేసేటట్టుగా ఓ హెడ్ సెట్ కొనుక్కొచ్చి నా ఐపాడ్ కి తగిలించేసాను. ఇంకే.. నా ప్రపంచం నాది. ఇక ఇతరులతో మనకు సంబందం లేదు, బయటి వాళ్ళు ఎలాంటి గోల చేసినా నాకు వినపడదు. ఇలా సాఫీగా సాగుతున్న నా సాయంకాలలో .. ఓ చేదు అనుభవం!!

సంగీతం మంద్రస్థాయిని దాటి తారస్థాయిని చేరింది. అయినా ఆ పాటలు జోష్ గానే ఉన్నాయి. నాకు నచ్చిన జోష్ పాటలు అంటే అవి వాసు సినిమాలాంటివి అన్నమాట. ఇంతలో అనుకోకుండా అత్యంత అవసరంగా నాకు FART చెయ్యాల్సి వచ్చింది. (FART అంటే ఏమిటి అని నన్ను అడగవద్దు. మీదెగ్గర ఆంగ్ల డిక్షనరీ ఉంటే వెత్తుక్కోండి. అదేనండి తెలుగులో దానిని అపాన వాయువు అంటారు. అయినా అర్దం కాలేదా మీరు తప్పకుండా నా పాత పుట చదవాల్సిందే మరింకే ఓలుక్కేసుకోండి..) పని వదిలి ప్రక్కకు వెళ్ళలేను.. అయినా తప్పని సరి.. ఏమి చెయ్యాలా అని ఆలోచిస్తుంటే.. వినబడుతున్న పాటలో పాత గోడ గడియారంలోని గంటల మ్రోతలా, కొంచం రిధమిక్ గా డ్రం మోతలు వినబడుతున్నాయి.

ఇంకే!! కోతికి కొబ్బరికాయ చిక్కినంత ఆనందం. నాలోని ఒత్తిడిని అంతా ఆ డ్రమ్ మ్రోతలకు అనుగుణంగా చేసుకుంటూ నేను కూడా కొంచం రిధమ్ ని ఏ మాత్రం తప్పకుండా తాళ గతికి అనుగుణంగా నాలోని ఆ వొత్తిడిని కొంచం కొంచంగా అని నేననుకున్నా అది పెద్ద మొత్తంలోనే వచ్చిందని నా నాశికకు తెలుస్తోంది. అయినా తప్పదు.. ఏం చేస్తాం .. అంతటి ఎమర్జన్సి.. మళ్ళీ రెస్ట్ రూమ్ కి వెళ్ళాలంటే మొహమాటమాయే. ఏమాటకి ఆమాట చెప్పుకోవాలి, FART చేసేటప్పుడు వచ్చేటటువంటి రిలీఫ్ వర్ణనాతీతం. ఎంత భారం తగ్గినట్లు ఉంటుందో నేను మీకు వివరించనక్కర్లేదు. ఇలా సాగుతున్న నా రిలీఫ్ ప్రవసనంలో అనుకోకుండా అవాంతరాలు ఎదురవ్వడం మొదలైంది. ఎలా అంటారా.. చదవండి.

మా ఆఫీస్ లోని సహోద్యోగులంతా యాహూ మెసెంజర్ని వాడతారు. అది మాకు అఫీషియల్. అందు వల్లన సహోధ్యోగులు ఎవ్వరు ఎవ్వరికి ఏమి చెప్పాలన్నా మెసేంజర్లో మెసేజ్ పెడతారు. అదిగో అప్పుడు మొదలైంది. ఒక్కొక్కడు మెసేజ్ లు ఇవ్వడం. ఏమని అంటారా.. "బాసు కొంచం సౌండు తగ్గించు వినలేక చస్తున్నాం " అని. వాళ్ళకా అర్దం కాదు!! సౌండ్ తగ్గిస్తే నాకు ఇబ్బంది అని. అందుకని చిలవలు పలవలుగా వస్తున్న అలాంటి మెసేజ్ లన్నింటిన్ని పట్టించు కోకుండా నా పని పూర్తి చేసే కుంటూ పూర్తిగా రిలీఫ్ అవ్వడానికి సిద్దం అయ్యే హడావిడిలో పడ్డాను. అన్నింటికీ ముక్తాయింపు ఇచ్చిన తరువాత పూర్తిగా రిలీఫ్ అయ్యిన తరువాత నా పాటల సౌండ్ తగ్గించా.

ఆశ్చర్యం సౌండు తగ్గటం లేదు. సిస్టంలోని అన్ని ప్రయత్నాలు చేసేసా .. అయినా సౌండు మాత్రం తగ్గలేదు. కంట్రోల్ పానల్ కి వెళ్ళి అక్కడ సౌండు అండ్ ఆడియో డివైజస్ ఆప్షన్లో ఏమైనా మిస్ చేసానా అని విస్వ ప్రయత్నం చేసాను. అయినా అంతే సౌండ్ ఉంది .. ఎక్కడ పొరపాటు జరిగిందా అని తలమునకలౌతుంటే .. అప్పుడు గుర్తుకు వచ్చింది ..

నేను పాటలు ఐపాడ్ నుంచి వింటున్నానని..

ఇంకేముంది మరునాడు ఆఫీస్ కి సెలవు, ఓ వారం రోజులు ఎవ్వరినీ పలకరిస్తే ఒట్టు. మీకిలాంటి అనుభవం ఎప్పుడైనా అదురైందా!!

కలవరమాయే పాటలు .. నా అభిప్రాయం

ఈ మధ్య వస్తున్న పెద్ద పెద్ద సినిమాలతో పోల్చుకుంటే, కలవరమాయే సినిమా పాటలు నాకు బాగానే నచ్చాయి. నాకు హితుడు సన్నిహితుడు అయిన హరనాద్ గారు ప్రచురించినట్లుగా జోష్ పాటలు హిట్ అని నేను ఒప్పుకోను. ఇక్కడ నా రుచి వీరి రుచి ఒక్కటవ్వాలని రూలు ఎక్కడ లేదు కానీ, సంగీతాన్ని ప్రాధాన్యంగా తీసుకుంటే కలవరమాయే పాటలు చాల రిచ్ గా ఉన్నాయి. కానీ జోష్ పాటలలో అంతటి సంగీత ధోరణి కనబడ లేదు.

సినిమా అంటే పూర్తిగా కమర్షియల్ .. అందువల్ల కమర్షియల్ విలువలకు ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఇచ్చినట్లు ఉన్నాయి జోష్ పాటలు. ఈ బాటలోకే వస్తాయి మగధీర పాటలు కూడా. కొన్ని పాటలు వ్యాపార ధృక్పధం లేకుండా జనాలలోకి చొచ్చుకుని పోతాయి. అలాంటి వాటి కోవలోనిదే, మగధీరా లోని బంగారు కోడి పెట్ట పాట. కానీ మగధీరా పాటలు కూడ నాకు అంతగా నచ్చలేదు.

అదేదో నానుడి చెప్పినట్లు, విశ్వనాద్ గారి సినిమాలు కళ్ళుతో కాదు చూడాల్సింది. మనసుతో చూడాలి అలా అన్నట్లు, సినిమాని సినిమాగా చూడాలి అలాగే మనకు ఎంత గిట్టింది మాత్రమే చూడాలి తప్ప అందులో రసం ఙ్ఞానం(సాంబారు, పులుసు, వగైరా వగైరా..) ఉందా లేదా అని చూడకూడదు. ఆ కోవలోలే, అభిమానులు ఉన్నారు కదా అని మన నాగార్జున గారి కొడుకుని మోసేయ్యడమో.. లేక ప్రజారాజ్యం అధిపతి కొడుకు కాబట్టి చెరణ్ బాగా చేశాడు అని నేను చెప్పలేక పోతున్నాను.

వీరిద్దరి అభిమానులు, నన్ను మన్నించండి. నాకు జోష్ పాటలకన్నా మగధీరా పాటలు బాగున్నాయి. అలాగే మగధీరా పాటలకన్నా కలవరమాయె పాటలు బాగున్నాయి

-------------------------------------------
వినదగు నెవ్వరు జెప్పినన్ - వినినంతనే వేగిర పడక వివరింప దగున్
కనికల్ల నిజము దెలిసిన - మనుజుడే పో నీతిపరుడు మహిలో సుమతి

శీమ సింతకాయలు

ఇవాళ ఉదయం సప్తగిరి స్టూడియోకి వెళ్ళి వస్తూ ఉంటే దారిలో ఇవిగో ఇవి కనబడ్డాయి. మేము వీటిల్ని శీమ సింత కాయలు అంటాము. ఇంతకీ ఇవి “సింతకాయలా” లేక “చింతకాయలా”!!

ఏదో ప్రజల నోట్లో పడి వ్యవహారిక భాషలో అవి సింతకాయలయ్యాయా??

ఏది ఏమైనా నేను వీటిల్ని చాలా రోజుల తరువాత!!! కాదు కాదు చాలా సంవత్సరాల తరువాత తింటున్నాను. అందునా కొనుక్కుని మరీ తింటున్నాను. ఈ మాట వ్రాసినప్పుడు చాలా బాధ వేసింది. అంటే నా ఉద్దేశ్యం డబ్బులు ఖర్చు పెట్టాను అని కాదు కానీ, ఊరికే దొరికె వస్తువుని అందునా.. ఎటువంటి శ్రధ లేకపొయినా చెట్టుకు కాసేదానిని కొనుక్కుని తినె పరిస్థితి వచ్చినందులకు.

నాకు ఇప్పటికీ గుర్తు, విజయవాడలో ఏకేటీపీ హైస్కూల్ ఆవరణలో ఈ చెట్టు ఇరగ కాసేది. సాయాంత్రం వేళ్ళల్లొ బడి నుంచి తిరిగి వస్తూ.. ఎంచక్కా మేము ఆ గ్రౌండులో కబడ్డి ఆడుకుని పోతు పొతూ చేతికి చిక్కినన్ని కోసుకుని జేబులొ పట్టినన్ని కుక్కుకుని గ్రంధాలయం ఎదురుగా ఉన్న పార్కు పంపులో మంచి నీళ్ళు త్రాగి ఇంటికీ చేరుకునే వాళ్ళం. ఇదిగొ సరిగ్గా అప్పుడే మా అమ్మ ఓ గుడ్డు పెద్ద గ్లాసు నిండా బోర్నవీటా ఇచ్చేది. అప్పటికే  కడుపు నీండి ఉండడం వల్ల ఏవేవో సాకులుచె ప్పి తప్పీంచు కునే ప్రయత్నంలో మా వీపులు రామకిర్తనలు పాడేవి.

ఎలా కని పెట్టేదొ ఏమో కానీ మా అమ్మ అసలు విషయాన్ని కనిపెట్టెది. అంతే “అబద్దం  చెబుతార్రా!!” అంటూ మరో విడత మ్రోగించెది. ఇంతకీ ఇవి తినడం వలనఏ వైనా ప్రయోజనాలు ఉన్నాయా అంటె.. ఏమో.. నా దగ్గర సమాధానం లేదు.

చదివే చదువరులలో ఎవ్వరికైనా వీటి ఉపయోగాలు ఏవైనా తెలిసి ఉన్నట్లైతే తెలియ జెయగలరు.

తనదాకా వస్తే గానీ తెలియదంటారే.. అలాగే.. నాకూనూ..

మొదటి సన్నివేశం:

సమయం: ఉదయం పది గంటలు

ప్రదేశం: ప్రబుత్వ మహిళా కాలేజి, బేగంపేట, హైదరాబాదు

పాత్రలు పాత్రధారులు : నేను మరియు ఆఫీసులకు పోయ్యే హైదరాబాదీ జనం. పైన చిత్రంలో పసుపురంగు నేను

పరిస్తితి: ట్రాఫిక్ చాలా బాగా ఉంది, ఆంగ్లంలో crawling అనే పదానికి, తెలుగులో పాకుతోంది అనే పదానికి సరిపోయే విధంగా, ఆరోడ్డుపై నిలచి ఉన్న కార్లు మెల్లగా .. అతి మెల్లగా కదులుతున్నాయి

అసలు కధ:

హీరో : ఇంకెవ్వరో కాదు నేనే

నా ద్విచక్ర వాహనాన్ని సర్వీసింగ్‍కి ఇచ్చి దగ్గర దగ్గర మూడు నెలలు కావస్తుండటంతో, ఆ రోజు ఉదయానే రాహుల్ బజాజ్ సర్వోసింగ్ షోరూమ్‍లో ఇచ్చి, ఇంటికి వచ్చా. అర్దాంగి వేడి వేడిగా ఇడ్లీలు వేసి ఇస్తే.. గుటుక్కు మంటూ లాగించేస్తుండగా మెరుపులా మెదిలింది ఓ ఆలోచన. మేము ఉండేది, బ్రాహ్మణవాడ, బేగంపేట రైల్వేస్టేషన్ దగ్గర. ఆఫీసేమో జూబ్లీహిల్స్. రోజూ ఆఫీసుకు వెళ్ళాలంటే, హైదరాబాద్ పబ్లిక్ స్కూల్ గుండా U టర్న్ కొట్టి, మహిళా కళాశాల మీదుగా, లైఫ్ స్టైల్ దగ్గరి ఫ్లైఓవర్ మీదుగా సోమాజీగూడ చేరుకుంటా. ప్రతినిత్యం ద్విచక్ర వాహనం ఉండడం వలన అందునా తొందరగా బయలు దేరుతానేమో, ట్రాఫిక్ సమస్య అంతగా చికాకుగా అనిపించదు. ఆరోజు బండి లేకపోవడంతో ఆటోలో వెళదాం అనుకున్నా. కానీ పైన చెప్పినట్లు మెరుపులా ఒక ఆలోచన మదిలో మెదిలింది.

 

నాతో పనిచేసే మరో సహ ఉద్యోగిని సికింద్రాబాద్ నుంచి వస్తారు. ఆవిడ కారులో వస్తారు. ఎలాగో ఇటునుంచేకదా వెళ్ళేది అని తలంచి వెంటనే ఒక తంతి తగిలించా. అదేనండీ, ఫోను కొట్టా. ఎప్పుడు అడక పోవడం వల్ల, అడగంగానే ఒప్పుకున్నదామె. కాకపోతే ఒక చిన్న మెలిక పెట్టింది. ఆవిడ ఇంటి దగ్గరే కొంచం లేటుగా బయలు దేరుతాను కాబట్టి, ’నేను మహిళా కాలేజీ దగ్గరకు చేరుకునేటప్పటికి దాదాపు పావుతక్కువ పదకొండవుతుంది.. ఫరవాలేదా..’ అంది. ’ దానిదేముంది.. ఒక్క రోజు ఆఫీసుకి లేటుగా పోతే నన్నెవరూ అడగరు .. మెల్లగానే రండీ..’ అంటూ సమాధానమైతే ఇచ్చాగానీ. ఆఫీసుకి లేటుగా వెళ్ళడం నాకు ఏమాత్రం ఇష్టం లేని పని. ఎదైతే ఎంటి, ఎలాగో అడిగేశాం .. ఇక ఆవిడకోసం వెయిట్ చెయ్యకపోతే బాగుండ దనుకుని ఇంట్లోనే పది నలభై వరకూ కాలక్షేమం చేసా.

 

ఇక చాల్లే అనుకుని మెల్లగా స్కూల్ బ్యాగ్ భుజానేసుకుని.. అదేనండీ ల్యాప్ టాప్.. మెల్లగా మైన్ రోడ్డుకి చేరుకున్నా. ఇదిగో ఇక్కడ అస్సలైన కధ మొదలైంది. చూడబోతే, ట్రాఫిక్ చాల ఇబ్బడి ముబ్బడిగా ఉంది. ఎదోలే అనుకుంటూ మెల్లగా ఫుట్ పాత్ మీదుగా నడుచుకుంటూ మేమిద్దరం అనుకున్న చోటుకి చేరుకున్నా. ఇదిగో ఇప్పుడు మొదలైంది అస్సలు సీను.. కష్టాల సీను. ట్రాఫిక్ బాగాఉండటం వల్ల, ద్విచక్ర వాహనాలు మెల్లగా రోడ్డు మీదనుంచి, ఫుట్ పాత్ ఎక్కుతున్నాయి. నేనేమో అక్కడే అడ్డంగా నించున్నానాయే. ఇంక చేసేదేమీ లేక వాహన చోదకులు అడగలేక మెల్లగా నా ప్రక్కనుంచి ఫుట్ పాత్ ఎక్కేస్తున్నారు. నాకేమో ఈ తతంగం అంతా చాలా చికాకుగా ఇబ్బందిగా ఉంది. ఇక లాభం లేదనుకుని. ఫుట్ పాత్‍కి అడ్డంగా నిల్చొని వచ్చే వాళ్ళందరినీ పోలీసులా గదమాయించడం మొదలుపెట్టా..

’ఏందిది.. ఇదేమన్నా రోడనుకున్నారా.. ఫుట్‍పాత్.. అటునుంచి వెళ్ళండి..’ నా స్వరంలో కోపం కొట్టొచ్చినట్లుగా అనిపించగానే..

’కొంచం తపుకో అన్నా.. ట్రాఫిక్ చూసావుగా.. ఆఫీసుకి లేటైతోందే..’ అంటున్నాడు ఓ మొటరిస్టు

’ఫుట్ పాత్‍లు ఉన్నవి.. మనుష్యులు నడవడానికి బాసూ.. బండ్లు నడపడానికి కాదు .. అర్ద మైందా..’ అంటూ.. ’పోలీసోళ్ళు ఇక్కడ నిలబడి, ఫుట్‍పాత్‍లు ఎక్కి నడిపించే వీళ్ళందరికీ ఫైన్ వెయ్యచ్చు కదా..’ అని మనసులో అనుకుంటూ ఉండగానే .. జూయ్యి మంటూ మరో మోటరిస్టు అమాంతం వచ్చి గుద్దినంత పని చేసాడు..

’ఏం బాసూ కనబడటంలే.. అలా అడ్డం నిలబడక పోతే తప్పుకోవచ్చుగా ..’ డబాయిస్తున్నాడు. ’ఎదో పెద్ద ఈ ఫుట్ పాత్‍లన్నీ వీళ్ళే కట్టించినట్లు.. చూడండి ఎలా అడ్డం నుంచున్నాడో..’ ప్రక్కనున్న మరో మొటరిస్టుతో అనగానే..

అప్పటిదాకా మౌనంగా ఉన్న వాళ్ళంతా ఒక్క దూటున నా మీద విరుచు పడ్డారు. ’ఏందయ్య.. ఇందాకణ్ణించి చూస్తున్నాం .. ఎవ్వరినీ ఫుట్ పాత్ ఎక్కనివ్వటం లేదు .. ఇదేమన్నా నీ బాబు జాగీరనుకున్నావా...’ మరో గొంతుకు ..

’జరగవయ్యా.. జరగమంటూంటే వినబడటం లేదా..’ ఇంకొడడు.. ఎక్కడ లేని ఐక్యత వీళ్ళందిరిలో ఒక్క సారిగా పుంజుకుంది.

ఇలా ఒకరొకరుగా నామీద యుధానికి దిగటంతో, అలవి కాని చోట అధికుల మన రాదన్నట్లు.. ప్రక్కకి జరిగి వాహన చోదకులకు త్రోవనిచ్చా.. దొరికిందే తడవుగా, ఒకళ్ళు తరువాత మరొకళ్ళు దూసుకుంటూ ఫుట్‍పాత్ పైకి పోనిచ్చేసారు..

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

మరో పుటలో తరువాతి సన్నివేశం.. అంత వరకూ ’ఆ తరువాత ఏం జరిగి ఉంటుందో ఊహిస్తూ ఉండకండే.. ’. ఈ పుటకి స్పందిస్తూ తరువాత situation ఎమై ఉంటుందో మీఊహకి ఎలా తోచిందో.. నేను ఈ పుటకి శీర్షికగా ’తనదాక వస్తే కానీ..’ అంటూ ఎందుకు పెట్టానో చెప్పకోండి చూద్దాం

---

ఎలుకతోలుఁదెచ్చి యేడాది యుతికిన, నలుపు నలుపేగాని తెలుపురాదు
కొయ్యబొమ్మను దెచ్చి కొట్టినఁ బలుకునా, విశ్వదాభిరామ! వినురవేమ!

రెండవ ఝాడ్యం.. ఏమి చెయ్యాలి?

ఈ పుట యొక్క మూల విషయాని వెళ్ళే ముందు, కొంత ఉపోధ్ఘాతం. ఇందులో నేను తెలియజేయబోయే కొన్ని విషయాలను, ’మీకు తెలియని నా ఐదు విషయాలు..’ అనే ప్రచురణగా మీ ముందుంచుదాం అని అనుకున్నా. ఇలాంటి ఒక దారాన్ని మన బ్లాగు స్నేహితుల ముందు ఉంచుదాం అనే ఆలోచన మొదటిసారిగా ఏప్రియల్ నెల eతెలుగు సమావేశంలో కలిగింది. దీనిలో భాగంగా, ఆది తెలుగు బ్లాగర్‍గా అందరికీ సుపరిచితులైన చావా కిరణ్ గారిని వారితోపాటుగా.. లేఖినీ, కూడలి వంటి వాటిల్లి విజయ వంతంగా నిర్వహిస్తూ.. బ్లాగింగ్‍ ప్రపంచానికి దూరంగా.. ఉంటూ వస్తున్న వీవన్ గారిని.. మరియూ దీప్తిధారగా పేరొందిన చీమకుర్తి భాస్కర రావు గార్లను మొదటగా ఎంచుకున్నా. వారందరికీ ఒక పెద్ద చాంతాడంత ఉత్తరం వ్రాయడం జరిగింది. వారి వారి అనుమతిని కోరుతూ నేను లిఖించిన ఆ ఉత్తరం ఎక్కడకి చేరిందో తెలియదు గానీ, ఆ అలోచన మాత్రం చిత్తు కుండీ చేరుకుంది. ఎందుకంటారా.. చదవండి..

అడిగినదే తడవుగా.. వయస్సులోనూ.. అనుభవంలోనూ.. ఎన్నని చెప్పమంటారు, అన్నింటిల్లోనూ పెద్దవారైనా భాస్కర రావు గారు వెంటనే స్పందించి వారి సమ్మతిని తెలియజేసారు. మరి మన చావాకిరణ్ గారేమో తన తొలిరేయి నందు, అదేనండీ పది పుటల ప్రచురణలో పూర్తిగా నిమగ్నమై పోయ్యారో ఎమో.. ఈ సంగతి గురించి అస్సలు పట్టించుకున్నట్లు లేరు. మరి మన వీవెన్ గారేమో తరచుగా ఈ విషయాన్ని గుర్తు చేసి, మీ సమ్మతినో లేక తిరస్కారాన్నో తెలియజేయండి అని పలు సార్లు అడగగా, ’ప్రస్తుతానికి కొంచం బిజీగా ఉన్నాను. మైల్ చెయ్యండి.. ఆలోచిస్తా..’ నంటూ తప్పించుకున్నారు. అంటే.. దీనికి ముందు లిఖించిన ఉత్తరం ఎక్కడికి చేరుకుందో నాకర్దం కాలేదు. ఏది ఏమైనా ఇంటర్వూలకు వెళ్ళినప్పుడు, ’We will get back to you..’  అని hr అన్నారంటే దాని అర్దం ఇంక ఈ ఉద్యోగానికి ఆశలొదులుకోవాల్సిందే అని అనుభవం ఉన్న వాళ్ళు అర్దం చేసుకుంటారు. అలాగే, ఎవ్వరైనా పెద్ద వారిని ఎదైనా విషయం గురించి అడిగారనుకోండి, ’మైల్ చెయ్యి.. చదివి రిప్లై ఇస్తా..’ అని మీకు జవాబు ఇచ్చారో .. దాన్ని ఎలా అర్దం చేసుకోవాలో (అనుభ)విఙ్ఞులకు వేరేగా చెప్పనక్కరలేదు. ఏది ఏమైనా అప్పుడు మిస్సైన కొన్ని విషయాలు ఇప్పుడు ఇక్కడ.

-----------ఉపోద్ఘాతం ఇంతటితో ముగిసింది--------------

ఇప్పుడు అస్సలు విషయానికొస్తా. ఉబుసు పోక నేను ప్రారంభించిన ఈ బ్లాగ్ ఎటో ఎటో తిరిగి, నా మెదడంతా పురుగు తొలిచి వేసినట్లు తొలిచేసేసిన తరువాత భవదీయుడు ఉదయించాడు. అంత వరకూ బాగానే ఉంది. కానీ అస్సలు భాధ ఇప్పుడే మొదలైంది. నాజీవితంలో రెండు సంఖ్యకూ పెద్ద పీటే ఉంది. నా ప్రయత్నం లేకుండానే చాలా విషయాలు ఈ రెండు సంఖ్యతో ముడి పడి ఉన్నాయి. ఏమి చెయ్యాలో తోచక ఇదిగో ఇలా మీతో ఇక్కడ.

• నేను మా తల్లి తండ్రులకు రెండవ సంతానం
• బ్రాహ్మణుడు స్వతహాగా ద్విజన్ముడంటారు. మొదటిది సాధారణ జన్మమయితే, మరోది ఉపనయనం అయ్యినప్పుడు
• ఏడవ తరగతి చదివేటప్పుడు ఒకసారి చావు దరిదాపులలోకి వెళ్ళి వచ్చానంట. అమ్మా వాళ్ళు అంటూ ఉంటారు. ఆవిధంగా నేను ఓ రకంగా రెండవ సారి చావు దగ్గరకు వెళ్ళవలసి వస్తుంది
• ఒక్క intermediate మాత్రమే మొదటి సారిగా వ్రాసిన పరిక్షలో పాస్ అయ్యా. ఎందుకంటే, దీనికీ రెండు సంవత్సరాలే కదా ఉండేది
• intermediateలో నేను vocational science గా కంప్యూటర్ సైన్సుని తీసుకున్నా. నా దురదృష్టవశాత్తు, అందులో అన్ని సీట్లు నిండుకున్నందున, మొదట Electrical & Electronics లో చేరి, తరువాత Computersకి మారి పోయా
• ఇలా చాలా చాలా..
• వీటన్నింటికీ మించి, ఉబుసు పోక మొదలు పెట్టిన ఈ బ్లాగు కూడా రెండవది. మొదటిది ఆంగ్లంలోని చక్రవర్తి అయితే, రెండవది ఈ ఉబుసు
• పోనిలే భవదీయుడు మూడవదవతుందనుకుంటే.. తెలుగులో నేను మొదలు పెట్టిన రెండవ బ్లాగు ఈ భవదీయుడు
• ఇది ఇలా ఉంటే.. పుండు మీద కారం జల్లినట్లు, భవదీయుడు శీర్షిక పేరుతో మరోవ్యక్తి ఇప్పటికే భ్లాగు మొదలు పెట్టడం నాకు మింగుడు పడని విషయం

ఎక్కడి కెళ్ళినా ఇది నన్ను వదలటం లేదు .. సాధరణంగా ఎవ్వరినైనా మీ లక్కీ సంఖ్య ఏమిటి అని ప్రశ్నవేస్తాం, అలాగే నన్ను ఎవ్వరైనా ప్రశ్నిస్తే.. ఏమి సమాధానం చెబుతానో తెలియదు కానీ, మీ unlucky number ఏమిటి అని అడిగితే మాత్రం ఖచ్చితంగా రెండునే గుర్తుకు తెచ్చుకుంటా. ఏమి చేస్తే బాగుంటుందో పాలు పోవటంలేదు. మీకేమైనా తోస్తే తెలియజేయ గలరని మనవి.

ఇట్లు,

భవ అస్మ దీయుడు

మంచి - చెడు.. ఎలా అర్దం చేసుకోవాలి?

ఈ మధ్య నాలో రేగుతున్న కొన్ని మానసిక అలజడులలో ఒకటి, పైన చెప్పిన అంశం. అస్సలు మంచి అంటే ఏమిటి? దేన్ని చెడుగా తలుచుకోవాలి? ఎవ్వరు చేసిన పనులు మంచి పనులు? ఎవ్వరు చేసేవి చెడువి? అస్సలు .. మంచి చెడు అనేటటువంటివి ఎవ్వరైనా ఒక వ్యక్తికి సంభందించినవా లేక వాటికంటూ కొన్ని గుణ గణాలున్నాయా?

ఎవ్వరిని చూసి మనం మంచి వాళ్ళు అని చెప్పచ్చు? ఎవ్వరిని చెడ్డవాళ్ళనవచ్చు? వలబోజు జ్యోతిగారు ఉదహరించినట్లు, రాముడిని ఏవిధంగా మంచి వాడిగా అనుకోవాలీ? జ్యోతిగారి ప్రచురణకు స్పందించిన తాడేపల్లి లలితా సుబ్రహ్మణ్యం గారు తెలియజేసినట్లు, ఎకాలంలో వాళ్ళని ఆ యా కాలాలనుగుణంగా మాత్రమే మనం చర్చించు కోవాలి కానీ, వివిధ కాలాలలో చర్చించ కూడదన్నట్లు, మంచి చెడులు కాలాను గుణాలా?

జ్యోతిగారు ప్రచురించిన, ’పురాణాలు ఏం చెబుతున్నాయి’ పుట ఏప్రియల్ 25వ తారీఖునైతే.. నేను ఏప్రియల్ 10వ తారీఖున, ’ఎల్ వీ ప్రసాదు గారి పై నా అభిప్రాయా’న్ని ప్రచురించాను. ఇది చదివిన తరువాత, మా అమ్మకీ నాకు జరిగిన సంభాషణలోని కొన్ని ముఖ్యాంశాలు కూడా నన్ను కలవర పెట్టాయి. అమ్మ వాదనకి నేను మూగ వాడినై పోయా. రామాయణం లోని కొన్ని ఘటనలను జ్యోతిగారు ఉదాహరణగా తీసుకుంటే, అదే రామాయణం లోని మరికొన్ని విషయాలను అమ్మ ఉదహరించింది.

మొదటగా: కుశ లవులు రామనామ జపం చేసుకుంటూ అయోధ్య చేరుకుంటే, దాని వెనుక ఆంతర్యమేమిటి? దీనికి నాదగ్గరున్న సమాధానమేమిటంటే.. (నాదగ్గరే కాకుండా ఎంతో మంది లవకుశ సినిమా చూసే ఉంటారు) పిల్లలిద్దరికీ ఇక తండ్రి అవసరం ఆసన్నమైంది. ఇంక సీతా అమ్మవారి పాత్ర ఇక్కడితో ముగించేయ్యాలి కాబట్టి. మా అమ్మ వేసిన ఒకే ఒక ప్రశ్నేమిటంటే.. పసి పిల్లలను ఒంటరిగా వదిలేసి తాను మాత్రం తన తల్లి దగ్గరకు పోవచ్చా.. ఈ పిల్లలకు మాత్రం తల్లి అక్కరలేదా.. తల్లికొక న్యాయం .. పిల్లల కొక న్యాయం.. ఎంత విచిత్రం.. ఇది ఏవిధంగా న్యాయం. ఇట్టి విషయాన్ని మనం మంచి విషయంగా తలంచుకోవాలా.. లేక తల్లులకొక న్యాయం, పిల్లలకొక న్యాయంగా వ్యవహరించడాన్ని ఆయుగ మంచి, ఈ యుగ చెడుగా తలంచుకోవాలా??

రెండవది: మగవాళ్ళెప్పుడూ శాసించడమేనా.. అర్దం చేసుకునే పని లేదా? నువ్వు నిప్పుల్లోకి దూకు అనగానే సీతా అమ్మవారు, దూకేయ్యాలా!!!! ఎంతటి నిరంకుశత్వం. ఏం నేనెందుకు దూకాలీ, ఉరూ పేరూ లేని ఒక అనామకుడు నిందవేయ్యగానే భార్య శీలాన్ని శంకించాలా? అదే సీతా అమ్మ వారు, నీ శీలం సంగతేమిటని ప్రశ్నించి ఉంటే ఎలా ఉండేది. ఇది జరగలేదు, సరే.. అస్సలు ఎదైనా చెప్పే ముందు మనం పాటించాలి అని అంటారు కదా. మరి శ్రీరాములు వారు ఎందుకు అగ్ని ప్రవేశం చెయ్యలేదు? తాను పాటించి నిరూపించుకున్న తరువాత అడిగి ఉంటే బాగుండును కదా?

ఇలా .. ఎన్నో.. మరెన్నో.. ఎమో!! ఇలాంటి వాటిని అర్దం చేసుకునేంత బుర్ర నాకు ఆ దేవుడు ప్రసాదించ లేదు. వీటన్నింటినీ ఆలోచించిన తరువాత, నాకు ఒక్క ముక్క అర్దం మయ్యింది.

మంచి చెడు అనేటటువంటివి, ప్రతీ వ్యక్తి ఇష్టాయిష్టాలే తప్ప మరొకటి కాదని. మనకి ఇష్ట మయితే అది మంచిది, మనకు కష్టమయ్యి అయిష్టమయితే అది చెడ్డది. That's it, very simple.

Good and Bad are nothing but Like and Dislike

అబ్బా చికాకేస్తోంది - జల్సా పాటలు

సినిమా పాటలంటే పదికాలాల పాటు వినడానికి సొంపుగా ఉండాలి, అంతె కానీ కొత్తల్లో కొత్తగా, పాతబడె కొద్దీ చత్తగా ఉంటే, జల్సా పాటల లాగే ఉంటాయి. ఈ మధ్య విడుదలైన జల్సా చిత్రం ఎన్ని చిత్ర-విచిత్రాలు చేసిందో మీకందరికీ తెలిసే ఉంటుంది. నేను ఆ సినిమా ఇంకా చూడలేదు కానీ, చాలా మంది వ్రాసిన రివ్యూలు పుల్లుగా వారి వారి బ్లాగులలో చదవడమైనది. ఏమో, నేను స్వతహాగా సినిమాలు తక్కువగా చూస్తా కాబట్టి, ఆ సినిమా గురించి వ్యాఖ్యానించే అనుభవం లేదనుకోవచ్చు. ఇక అస్సలు విషయానికొస్తే.. అదేనండీ జల్సా పాటల విషయానికి వస్తే..

నాకు తెలిసినంత వరకూ రేండు రేడియే స్టేషన్ వాళ్ళు ఈ పాటల ప్రసార హక్కులు మాకే సొంతమంటే, మాకే సొంతం అన్న రీతిలో యడా పెడా వాయించేస్తున్నారు. ఇంతకీ ఎవ్వరు అధికారిక ( అఫీషియల్ పార్ట్‍‍నర్స్) హక్కుదారులో ఆ సినిమా వాళ్ళకే తెలియాలి. మీకేమైనా తెలుసా. తెలిస్తే, మరచి పోకుండా చెప్పండీ. చెప్పారనుకోండి మీకో పెద్ద -- పెడతా.

రోజూ ఆఫీస్‍కు వచ్చేటప్పుడు, తిరిగి ఇంటికి వెళ్ళేటప్పుడు, నా నోకియా 3310 లోని రేడియో వింటూ హైదరాబాదు ట్రాఫిక్ భాధల నుంచి ఉపశమనం పొందుతూ ఉంటాను. జల్సా విడుదలవ్వడానికి ముందు రెండు రోజుల నుంచి ఈ రోజు వరకూ ’పాడిందే పాటరా పాత పళ్ళ దోసరా..’ అంటూ అరిగి పోయిన గ్రామ పంచాయితీ రేడియోల్లో పందుల పెంపకం గురించి పాత రోజుల్లో వినిపించిన సొదలా.. ఏ కార్యక్రమానికి పడితే ఆ కార్యక్రమానికి.. జల్సా పాటలతో సంభందం ఉన్నా లేకపోయినా.. ఈ రేడియో జాకీలకి పిచ్చి పట్టినట్లు ఎన్ని సార్లు వినిపిస్తారో తెలియదు. పొద్దున్నుంచి సాయంత్రం దాకా వేసిందే వేసి, చికాకు పెట్టేస్తునారనుకోండి.

వీళ భాధ భరించలేక, ఫోన్ హేడ్‍సెట్ కాస్తా తీసేసి, చక్కగా నా మ్యూజిక్ ప్లేయర్‍ని బయటకు తీసా. ఆఫీస్‍కు వచ్చే వేళ్ళల్లో ఎదైనా కాల్ కనుక మిస్ అయితే, ఆఫీస్‍కు చేరుకున్నాకో లేక ఇంటికి చేరుకున్నాకో వాళకి తిరిగి మిస్ కాల్ చేస్తే, అవసరమైన వాళ్ళు రిటర్న్ కాల్ చేస్తారు. లేకపోతే లేదు. కానీ ఈ జల్సా పాటలు, మొదట్లో బాగానే ఉన్నాయి, ఎందుకో ఇప్పుడిప్పుడే వెగటు పుడుతున్నాయి. కానీ ఎదో పద్యంలో చెప్పినట్లు..

అనగ అనగ రాగ మతిశయిల్లుచుండు
తినగ తినగ వేము తియ్యనుండు
సాధనమున పనులు సమకూరు ధరలోన
విస్వధా అభిరామ వినురవేమ

వినగా వినగా పాటలు వినసొంపవ్వాలి.. అలాగే తినగా తినగా.. వేప కాయలు కూడా తియ్యగా అవ్వాలి, ఏమిటో మరి నాకు ఈ పాటలు వినగా.. వినగా.. చెవులు తుప్పు పడుతున్నాయి. ఎవ్వరైనా పాటలు వింటే తుప్పు వదిలిందంటారు. ఏంటో కొత్తగా నాకు తుప్పు పడుతోంది. ఏమి చేతురా లింగా .. ఏమీ చేతురా..

కధే.. కానీ, మరచి పోలేనటువంటిది.. మూడవ భాగం

ఇంతవరకూ జరిగింది: ఒక వారాంతం నేను ఆఫీస్ నుంచి త్వరగా రావటం వల్ల, శాంభవీని ఆట్లాడించడానికి పార్కుకు తీసుకెళ్ళాను. పార్కు నుంచి తిరిగి వచ్చిన తరువాత పెరుగన్నం దగ్గర ప్రమాణం. (మొదటి పుట). అన్నీ సద్దు మణిగిన తరువాత శాంభవి గుండు చేయించు కుంటానన్న కోరిక, మా అందరి స్పందన ప్రతి స్పందనలు. ఆఖరుగా ఒప్పుకోలు. (రెండవ పుట). ఒక వేళ మీరు మొదటి పుట, రెండవ పుట చదవక పోతే, నా విన్నపాన్ని మన్నించి, ముందుగా అవి చదివిన తరువాత ఇది చదవండి. ఇదిగో ఇక్కడుంది దీని మొదటి భాగం. ఇది రెండవ భాగం.  ఇక ముందుకు వెళదాం.

---------------------------------

అభయమయితే ఇచ్చెసా గానీ, నా చిట్టి తల్లిని తన నల్లటి పొడుగాటి జుట్టుని లేకుండా చూడ గలనా.. దానికి తోడుగా, నా భార్య, ’ఏంటండీ .. మీరు మాట ఇవ్వడం .. అది అడగడం .. భలే బాగుందే.. మీ వరస. అదేదో చిన్న పిల్ల తెలిసో తెలియకో అడిగిందను కోండి, మంచి మర్యాద లేకుండా మీరు కూడా గంగిరెద్దులాగా తలూపేస్తారా..’ అంటూ యుద్ధాన్ని ప్రకటించింది.

’తెలిసో తెలియకో చిన్నది అడిగింది, ముందు వెనుకలు ఆలోచించ కుండా నెనే మాటిచ్చేసాను. ఇప్పుడు నేను మాట తప్పననుకో, రేపు పెద్దైయ్యాక, అది కూడా నాలాగా మాట తప్పితే నువ్వు భరించగలవా..’, సూటిగా ఒక్కటే ప్రశ్న. అంతే, చిరుబుర్రు లాడుకుంటూ ముందు గదిలోకి దారి తీసింది. ఇంతలో అమ్మ వచ్చే వేళయితే మమ్మల్ని బయటకు పంపించదనే భయంతో, శాంభవిని తీసుకుని, మెల్లగా జారుకున్నా. ధైర్యంగానైతే బయలు దేరాగానీ, మనసులో ఎదో తెలియని భాధ. నా చిట్టి తల్లిని జుట్టు లేకుండా చూడగలనా అన్న అనుమానం, చూసి తట్టుకోగలనా అన్న భయం. మెల్లిగా మంగలి దగ్గరకి చేరుకున్నాక, ఆఖరు సారిగా నా చిట్టి తల్లిని కన్నులారా చూసుకుని, వాడితో చెప్పా.

’కొంచం నెప్పి పుట్టకుండా గుండు చెయ్య గలవా..’ అంటూంటే.. వాడు వింతగా చూసాడు నావైపు.

’సారూ .. నాది ముప్పై సంవత్సరాల అనుభవం.. మీకెందు కండీ, రాండి .. కూకోండి.. మీకు తెలియకుండా గీకేత్తాగా..’ అన్నాడు.

’నాకు కాదు నాయినా .. నా కూతురు కి’ అనగానే, వాడొక వింత చూపు చూసాడు.

’ఏంటి సారూ, చిన్న పిల్లకి జుత్తు చూడబోతె చాలా బాగుంది.. గుండు గీకిత్తున్నారు.. చిన్న పిల్లలన్నాక తప్పులు చెత్తారు .. అంత మాత్రాన ఇంత చిచ్చ వెస్తారా.. వీల్లేదు బాబు.. నాను చెయ్య’ నంటూ మొండి కేసాడు. వాడిని కాస్తా బుజ్జగించి, బ్రతిమాలి, బామాలి, క్రింద మీద పడి, నా చిన్నారికి గుండు చేయించే సరికల్లా తల ప్రాణం తోకకొచ్చింది.

మెల్లగా ఇంటికి చేరుకుని, శాంభవికి దగ్గరుండి శ్నానం చేయించి గుండు నిండా చల్లాగా ఉంటూందని చందనం రాసా. ఇంతలో అమ్మ రానే వచ్చింది. వస్తూ వస్తూనే విషయం తెలుసుకుని, రుద్ర కాళిలా నామీద తోక తొక్కిన పాము పడగ విప్పినట్లు కస్సు బుస్సు లాడింది. కలి కాల మంటూ, నన్నూ.. నా కూతుర్ని అరగంట సేపు తిట్టిన తిట్టు తిట్ట కుండా తిట్టేసింది. మెల్లగా నేను తేరుకునే లోపుల, ఎవ్వరికీ చెప్పా పెట్టకుండా నాకూతురు చల్లగా జారుకుంది.

శాంభవి ఇంట్లో లేదన్న విషయం మాకు అర్దమయ్యె సరికల్లా ఓ గంట పట్టింది. నాకు మెల్లగా భయం పట్టుకుంది. శాంభవిని వెతుక్కుంటూ రోడ్డు మీదకి బయలుదేరాను. నాకు తెలిసిన రోడ్లన్నీ తిరిగా. ఏక్కడా కనబడలేదు. భయం నన్ను మింగేస్తోంది, లేని పోని ఆలోచనలు మదిలోదూరి మెదడుని తొలిచేస్తున్నంతలో, లీలగా ఎందుకో నిన్న సాయంత్రం జరిగిన విషయం గుర్తుకొచ్చింది. గుండు పిల్లవాడు గుర్తుకొచ్చాడు. అంతే .. ఆఘ మేఘాలమీద అటు వైపు పరిగెత్తా.. నేను వాళింటికి చేరుకునే సరికల్లా .. నాకంట బడ్డ దృశ్యం నన్ను మారు మట్లాడనివ్వలేదు. శాంభవికి ఆ గుండు పిల్లవాడు వీడ్కోలు చెబుతున్నాడు. నా చిన్నారి, నన్ను చుస్తూనే ఎగ్గిరి దూకింది, నేను సిద్దంగా ఉన్నానా లేనా అన్న ఆలోచన చేయకుండా.

శాంభవి మీద వచ్చిన కోపాన్ని ఒక్క సారిగా తమాయించుకుని, ఎక్కడ తొందర పడి మళ్ళి నిన్న రాత్రిలాగా కొడతానో అన్న ఆలోచనతో శాంతించి, నా చిట్టి తల్లిని తనివి తీరా ముద్దాడు తుంటే, వింతగా ఓ చూపు చూసింది. సరే పిల్లల్ని భయపెట్టి పనులు చేయించు కోకూడదు, మంచిగా చెప్పి చేయించు కోవాలని తలంచి, శాంభవికీ క్లాసు పీకే కార్యక్రమాన్ని అప్పటికి వాయిదా వెసేసాను.

అరోజంతా శాంభవీని విడిచి పేట్టి ఉంటే ఒట్టు. ఎదో కోల్పోయామన్న భాధ. ఎదో తెలియని ఆందోళన. ఎం జరుగుతోందో తెలియని ఆవేదన. అన్ని కలసి ఇబ్బడి ముబ్బడిగా నన్ను కలగా పులగం చేసెస్తూ ఉంటే, ఎమి చెయ్యాలో తోచక సాయంకాలం శాంభవిని తీసుకుని పార్కుకు బయలు దెరా. పార్కుకు చేరుకున్నానన్న మాటే గానీ నిన్నటి హుషారు లేదు నాలో. పిల్లలందరూ ఒకరి తరువాత ఒక్కరు చేరుకుంటున్నారు. శాంభవికి గుండు అన్న విషయం వారు గమనించారో లేదొ కానీ వాళ్ళు గమనిస్తున్నారో లేదో అన్న తలంపే నాకు ఒక గిల్టీ ఫీలింగ్. వాళ్ళదేం పట్ట నట్టు యధా విధిగా క్రిందా మీదా మల్ల గుల్లాలు పడుతున్నారు.

ఇంతలో ఎక్కడి నుంచి వచ్చాడో తెలియదు, నాకంట్లో పడ్డాడు ఓ గుండు పిల్లాడు. వాడు కూడా వీళందరితో ఆడుతూ పాడుతూ ఎగిరెగిరి దూకుతున్నాడు. వాడికో వార్నింగ్ ఇదాం అనుకుంటూ వాడి దగ్గరకు వెళ్ళేంతలో వాడి తల్లి నిన్నటి నా భాధ్యతను తీసుకున్నట్లుగా.. అందరితో చలాకీగా తిరిగేస్తోంది. మన, తన, పర భేదం లేనట్లుగా అందరినీ తన పిల్లలుగా ఆడిస్తోంది. అంత మంది పిల్లల మధ్యలో వాళ ఆనందాన్ని నేనెందుకు చెడగొట్టాలనుకుని, కొంచం దూరంగా కూర్చోని వాళ్ళను గమనిస్తున్నాను. కాలం ఎలా గడిచిపోయిందో తెలియలేదు. ఎనిమిది కావస్తోందన్నట్లుగా చేతి గడియారం చూపిస్తోండంతో మెల్లగా శాంభవిని తీసుకుని బయలుదేరా. నాకు ఆశ్చర్యకరమైన విషయ మేమిటంటే, రాత్రి అవ్వస్తున్నా ఆ గుండు పిల్లాడు ఇంకా ఆడుతూనే ఉన్నాడు. వాడి గురించి ఆలోచించడం మానేస్తే నాకే మంచిదని తలంచి, శాంభవి ని తీసుకుని ఇంటి వైపు అడుగులేసా.

ఎదో గతికా మన్నట్లుగా భోంచేసి, శాంభవీని పొట్ట మీద పడుకోబెట్టుకుంటూ పడక్కుర్చీలో మేను వాల్చా. నా స్తితి అర్దం చేసుకుందెమే, అమ్మ నా ప్రక్కకు చేరి, ’ నాయనా .. ఒంట్లో బాగోలేదా.. అన్నం సరిగా తినలేదు..’ అంది.

’ఏం లేదమ్మా.. శాంభవికి కొత్తగా ఆ వింత కోరిక ఎందుకొచ్చిందా అన్న ఆలోచనలో కొంచం కఠినంగా వ్యవహరించాను.’

’పోనీలేరా.. అయ్యిందేదో అయ్యింది, ఇక ముందు జాగర్తగా ఉంటే చాలు. మన పిల్ల మన మాట వింటే అదే పదివేలు. జుట్టు దేముంది ఇవ్వాళ పోతే రేపొస్తుంది’ అని సముదాయిస్తుంటే, భద్రకాళిలా చిందులేసిన మహాంకాళేనా ఈవిడ అని నాకు అనుమానమొచ్చింది. నిద్రలోకి జారుకున్న శాంభవీని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, ’ వెళ్ళి పడుకోరా.. రేపటి నుంచి మళ్ళీ ఆఫీస్‍కి వెళ్ళాలి కదా’ అంది. నిజమే కదా అనుకుంటూ శాంభవీకి రెండు ముద్దులిచ్చి, అమ్మ చేతిలో పెట్టా.

నిద్రలేమితో ఉన్న నాకు ఆ రాత్రి, ఎప్పుడు నిద్ర పట్టిందో తెలియలేదు. ఉదయాన్నే నిద్రలేవగానే అనుకున్నా, శాంభవిని దగ్గరుండి స్కూల్ దగ్గర దించాలని. అనుకున్నదే తడవుగా, నా అలోచనని అర్దాంగికి చెప్పెసి, భోజనాన్ని సిద్ధం చెయ్యమంటూ ఒక ఆజ్ఞ జారీచేసేసా. త్వర త్వరగా తయారయ్యి, శాంభవీని స్కూల్ దగ్గర దించడానికి తయ్యారయ్యా. నేను తనని దించి వెళతానన్న విషయం తెలుసుకున్న శాంభవి చలాకిగా తన పనులన్నీ తనే చేసేసుకుంటూ నాతో సమానంగా సిద్ధమయ్యింది.

స్కూలు గేటు దగ్గర దించి సాగనంపు తున్నంతలో, అదే గుండు పిల్లవాడు కారులో దిగుతూ కనబడ్డాడు. వీడిక్కడెందుకు తగలడ్డాడా అని అనుకుంటు ఉంటే.. నా చిట్టి తల్లి వాడిని పిలిచి చెయి చేయి కలుపుని చెంగు చెంగున లోపలికి దూసుకేళ్ళి పోయింది. ఇదెక్కడి పీడరా బాబూ అనుకున్నంతలో, కారులోంచి ఆ గుండుగాడి తల్లి తండ్రి మెల్లగా నా దగ్గరకు చేరుకున్నారు. వారి కళ్ళలో నీరు ఉబికి ఉబికి వస్తున్నట్లున్నాయి. బలవంతంగా ఆపుకుంటున్నట్లున్నారు.

’ఏమండీ .. శాంభవీని కన్న మీరు కారణ జన్ములు. మీకు మీ శాంభవీకి చేతులెత్తి మొక్కాలి’, అంటూ ఉంటే.. నేనేమి వింటూన్నానో నాకేమి అర్దం కావటంలేదు.

’నిన్న సాయంత్రం మీ గురించి వెతికే లోపే మీరు ఇంటికెళ్ళి పోయ్యారు..’ ఆ గుండుగాడి తల్లి అంటోంది.

’మీరు వెళ్ళి పోయ్యారు అనేకన్నా, మేము తేరుకునే సరికి చాలా రాత్రి అయ్యిందంటే బాగుంటుంది.’ ఆ తల్లి గొంతు పూడకపోయింది

’నిజంగా నండి’, అపిల్ల వాడి తండ్రి అందుకున్నాడు. ’ మావాడు ల్యుకేమియా అనే వ్యాధితో భాధ పడుతున్నాడు. ఆ వ్యాధి కోసం వాడిన మందులు మరియూ కెమో ధెరపీ దుష్‍ప్రభావం వల్ల, వాడి నెత్తిన జుట్టు పూర్తిగా రాలిపోయింది. దీంతో మా వాడు ఆత్మ న్యూనతా భావంతో ఎవ్వరితో కలవలేక ఒంటరి వాడై పోయ్యాడు. దానితో, వాడు ఎక్కడికీ తీసుకెళదాం అన్నా రావటం లేదు. సైకాలకిస్టుని సంప్రదిస్తే, ఇది ఒక మానసిక వ్యాధి అని ఇదీ మందులతో సరి అవ్వదని చెప్పాడు. మేము గత ఐదు నెలలుగా ఎంత ప్రయత్నించినా మావాడు ఇల్లు వదిలి రావటం లేదు. అట్లాంటి రోజుల్లో మీ అమ్మాయి మా అబ్బాయిని గత వారంలో యాదృశ్చికంగా కలిసింది. మా వాడిని ఎవ్వరూ గేలి చెయ్యకుండా తాను చూసుకుంటానని మాట ఇచ్చి, వాడితో స్నేహం చేస్తుంటే, ముందు మాకే భాధేసింది. మా వాడిని మార్చడం కోసం మీ అమ్మాయి ఇంత పని చేస్తుందని మేము కలలో కూడా అనుకోలేదు. ఇంతటి త్యాగ మూర్తిని కన్న మీరు ధన్య జీవులు’ అంటూ .. రోడ్డు అని కూడా గమనించ కుండా కళ్ళ నీళ్ళ పర్యంతం అవుతున్న దంపతుల్ని చూస్తున్న నాకు నా చిన్నారి ఎంత ఎదిగి పోయిందో అనిపించింది.

అంతటి సున్నిత మనస్కురాలినా నేను కొట్టింది అన్న అలోచన నన్ను ఆశాంతం దహించి వేసింది. ఇదంతా తెలుసుకున్న నేనూ ఏడుస్తోంటే.. ఎమి జరిగిందో తెలియక వారూ తడబడ్డారు. కొద్ది సేపటికి తెరుకున్న నేను మనసులో..

’చిట్టి తల్లీ.. ఎంతటి నిస్వార్ద ప్రేమ నీది. ప్రేమలో పరమార్దమే గానీ, అర్దముండదని నాకు నేర్పిన గుణపాఠాన్ని నేనెప్పుడూ మరచిపోను. నిన్ను శిక్షించిన నన్ను ఆ దేవుడు నన్నెందుకు శిక్షించలేదా..’ అని భాధ పడ్డా. ఎప్పుడో చదివిన కొన్ని మాటలు గుర్తుకొచ్చాయి.

The happiest people on this planet are not those who live on their own terms, but are those who change their terms for others inspire others.

-----------------------------------------------

ఆఖరున, ఈ మొత్తం కధానిక నాకు forward గా వచ్చిన ఒక మాస్ మైల్ నుంచి అని గమనించగలరు. మీకూ ఇట్లాంటిదే ఒకటి వచ్చి ఉంటుంది. కధ కొంచమే, దాని చుట్టు అల్లిన పరిస్తితులు అన్ని నా స్వంతం. కాళిదాసు కవిత్వం కొంచం, దానికి తోడు మన పైత్యం కొంచం అన్నట్లుగా అస్సలు దాని చుట్టు నేను కల్పించుకున్న కధానికే ఇది. ఎలా ఉంది?

-------------------------------------------
వినదగు నెవ్వరు జెప్పినన్ - వినినంతనే వేగిర పడక వివరింప దగున్

కనికల్ల నిజము దెలిసిన - మనుజుడే పో నీతిపరుడు మహిలో సుమతి

ఇది నేనేనా..

ఎప్పుడూ గలగల మాట్లాడేస్తూ ఉండే నేనేనా ఈ నేను??? గత కొద్ది రోజుల నుంచి నాకేమైయ్యింది??? నన్ను ఏదో దయ్యం పట్టుకుంది. ఇక తప్పని సరిగా ఎవ్వరైనా మంత్రగాడి దగ్గరకు వెళ్ళాసిన సమయం ఆసన్నమయ్యింది. ఏమిటిది, మెదడంతా శూన్యమయి పోయింది. ఎటువంటి ఆలోచనలు రావటం లేదు. దీని వల్ల పని ఆలస్యమవుతోంది. యాజమాన్యం చేత తిట్లు తినే సమయమాసన్నమయ్యేటట్లు కనబడుతోంది. దేవుడా!!! ఎదైనా చెయ్యి..

మిత్రులు చెప్పిన చాలా విషయాలను పరి పరి విధాలుగా ఆచరించ ప్రయత్నం చేసా.. కానీ ఫలితం శూన్యం. ఎప్పటికీ ఈ గ్రహణం వీడుతుంది. ఎక్కడో చదివినట్టు, ’ఒక్క అడుగు వెనక్కి వెశామంటే దానర్దం వెనక పడ్డామని కాదు, ఆ అడుగుతో ముందుకు దూకడానికి తీసుకునే ఆసరా అని’, నేను ఇప్పుడున్న పరిస్తితిని తలచుకుని భాధ పడనా, లేక రాబోయే దూకుడుని తలచుకుని నిబ్బర పరచుకోనా.. అర్దం కావడం లేని పరిస్తితి.

ఎది ఎమైనా, నాకు మాత్రం ఎదో అయ్యింది. తప్పకుండా ఎదో చెయ్యాలి.. కానీ ఏమి చెయ్యాలి??

దొంగిలించారు - పట్టించినవారికి లక్ష వరహాలు బహుమానం

ఆ మధ్య అల్లూ అర్జున్ నటించిన సినిమాలో (పేరు గుర్తుకు రావడం లేదు) విలన్లలో ఒక వ్యక్తి కళ్ళు హీరోగారు అపరేషన్ చేసి వేరే ఒకరికి పెట్టేస్తాడు. అందుకు దానం చేసిన వ్యక్తి విలన్‍గారు ఎలా జరిగిందంటే.. ఎవడో వచ్చాడు, కొట్టాడు.. అంటూ కళ్ళు దొబ్బెసాడంటాడు. అలాగే, ఏమైందో కానీ గత వారంలో ఎవ్వరో నా అలోచనలన్నింటినీ దొంగతనం చేసేసారు. బాస్కేట్ బాల్ ఆటగాడు, మైఖేల్ జోర్డాన్ నటించిన స్పేస్ జామ్ సినిమాలో చూపించినట్టు, ఎవ్వరో నాలోని అన్ని మెళుకువలన్నింటినీ దొంగిలించారు.

మెదడంతా శూన్యమైపోయింది. ఇట్లాంటి నన్ను నేను అద్దంలో చూసుకుంటే ఎదో కొత్తగా ఉంది. కొంపతీసి నన్ను కూడా బగ్స్ బన్నీలాంటి కల్పిత పాత్ర దోచుకెళ్ళ లేదు కదా!!! స్పేస్ జామ్ సినిమాలో ఒకేసారి బాస్కేట్ బాల్ ఆట ఆడే వారంతా వాళలో ఉన్న నైపుణ్యాన్ని కోల్పోతారు. అలాగే నేను నా నైపుణ్యాన్ని కోల్పోయాననిపిస్తొంది. ప్రపంచంలో క్రిందటి వారంలో ఎవ్వరైనా ఇలా కోల్పోయారా!!! అలాంటి వారుంటే, నాకు ఒక జాబు వ్రాయగలరు. ఎందుకంటారా.. మనం అందరం ఒక చోట చేరి భాధ పడదాం. మనందరినీ రక్షించే బిల్ ముర్రే లాంటి నాయకుడేక్కడైనా ఉన్నాడా??? అదేనండీ స్పేస్ జామ్ చిత్రంలో మైఖేల్ జొర్డాన్‍ను కార్టూన్ ప్రపంచం నుంచి నిజ జీవితంలోకి తీసుకు రావడానికి ప్రయత్నించిన సహ పాత్రధారి.

ఈ విషయం గురించి రెండు పుటలు ప్రచురించానంటేనే హాస్యాస్పదంగా ఉందికదూ.. ఏం చేస్తాం.. అదీ పరిస్తితి. చిత్తగించ వలెను.

ఏందుకిలా జరుగుతోంది??

గత వారం మొత్తం అస్సలు పని నడవలేదు. కానీ కార్యాలయానికి వెళుతున్నాను, వస్తున్నాను. ఎదో యాంత్రికంగా రోజంతా గడుస్తోంది. ఎదో కోల్పోయినట్లు.. ఎదో లోపించినట్లు.. ఎందుకిలా నాలో ఈ స్తబ్దత?? ఏమీ చెయ్యలేక పోతున్నాను.. ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి చేస్తూ ఉండే నాలో ఒక్కసారిగా ఈ శూన్యం ఎలా ప్రవేసించిందో తెలియదు. కానీ మొత్తంగా నేను అన్నింటిని కోల్పోయాననిపిస్తోంది. ఎందుకిలా జరిగింది?

ఎలా ఈ శూన్యాన్ని దూరం చేసుకోవాలి. అప్పుడెప్పుడో చదివిన జోక్ ఒకటి ఇప్పుడు గురుకొస్తోంది. ఒక ఉద్యోగి తన భాధని ఈ క్రింద విధంగా వ్యక్తీకరించాడు

నేను కనుక ఇచ్చిన పనికి ఎక్కువ సమయం తీసుకుంటే, నేను చాలా నెమ్మదిగా పనిచేస్తున్నానంటారు
అదే నా పై అధికారి కనుక ఎక్కువ సమయం తీసుకుంటే, అతను బాగా ఆలోచించి చేస్తున్నాడంటారు

నేను కనుక ఇచ్చిన పనిని చెయ్యలేకపోతే, నేను భద్దకస్తు
అదే నా పై అధికారి కనుక చెయ్యలేకపోతే, అతను బాగా బిజీగే ఉన్నాడంటారు

నేను కనుక అడగకుండా ఏదైనా ఉపయొగమైన పనిచేస్తే ఎచ్చులుపోతున్నానంటారు
అదే నా పై అధికారి కనుక ఏదైనా ఉపయొగమైన పనిచేస్తే, అతను కొత్త విషయాలు శృష్టిస్తున్నాడంటారు

..

..

తెలుగులోకి తర్జుమా చేస్తుంటే అర్దం మారి పోతున్నందున, ఆంగ్లంలో..

When I Take a long time to finish, I am slow,
When my boss takes a long time, he is thorough

When I don't do it, I am lazy,
When my boss does not do it, he is busy,

When I do something without being told, I am trying to be smart,
When my boss does the same, he takes the initiative,

When I please my boss, I am apple polishing,
When my boss pleases his boss, he is cooperating,

When I make a mistake, I'm an idiot.
When my boss makes a mistake, he's only human.

When I am out of the office, I am wondering around.
When my boss is out of the office, he's on business.

When I am on a day off sick, I am always sick.
When my boss is a day off sick, he must be very ill.

When I apply for leave, I must be going for an interview
When my boss applies for leave, it's because he's overworked

When I do good, my boss never remembers,
When I do wrong, he never forgets

అలా, నేను క్రిందటి వారం అస్సలు పని చెయ్యకపోవడాన్ని, నా టీమ్‍లోని సభ్యులంతా నేను ఎదో క్రొత్త ఆలోచనతో సతమవుతున్నాననుకుంటున్నారు. ఎలా?? ఎలా?? నేను మాములు మనిషి నవ్వాలి? మునుపటిలా చలాకీగా పనిచేస్తూ, మా సంస్థకు కాలాయాపన లేకుండా, ఇచ్చిన పని మొదలు పెట్టాలి? అస్సలే, క్రిందటి వారమే క్రొత్త ప్రాజెక్ట్ ఇచ్చారు. ఈ ప్రాజెక్ట్ అస్సలు అర్దం కావటంలేదు. ఎంతటి క్లిష్టమైన ప్రాజెక్ట్‍నైనా ఇట్టే పట్టెసి, చట్టుక్కున ముక్కున పెట్టేసుకునే నేనేనా ఇలా ప్రవర్తిస్తున్నానా అని నామీద నాకే ఒక అనుమానం

లేక నేనేమైనా ముసలివాడినైనానా అన్న అనుమానం మొదలైంది. నాలోని తెలివి తేటలన్నీ ఒక్క సారిగా కోల్పోయానా అన్న భయం వెంటాడుతోంది. ఈ పరిస్తితి నాకు చాలా క్రొత్తగా ఉంది. ఇది నాకు ఒక్కడికేనా లేకా ఎవ్వరికైనా వస్తుందా?? ఎవ్వరైనా ఇట్లాంటి జబ్బుకు గురైనారా??? దీనికేమైనా మందు ఉందా???

ఎవ్వరినా.. ఎదైనా .. ఎలాంటిదైనా.. చెప్పండి.

ప్రవర్తన - పరివర్తన, భావం - స్వభావం

నేను ఈ మధ్య చదివిన ఒక బ్లాగు పుటలో, సదురు స్వంతదారుడు తన అభిప్రాయాన్ని చక్కగా అందమయిన భాష్యంలో తెలియజేసినారు. ఆది ఏ బ్లాగు, ఏ విషయమది అనునటువంటి విషయాలు ప్రస్తుతం అప్రస్తుతం. అసలు విషయమల్లా.. ఆ పుటకు స్పందించిన వ్యక్తులలో నేను ఉన్నాను. నాతో పాటుగా మరొక వ్యక్తి.. ఈ క్రింది విధంగా స్పందించారు.

... టైపులో చాల పుట్టుకొచ్చాయి. chain schemes మరి డేంజర్. ఆ మధ్య *** అని ఒ లం* కొ** (naa కొ**ది hyderabad అనుకొంటా) కోట్లల్లో జనాలని ముంచాడు. ఇంకో లం* కొ** (ఆ లం* కొ**ది కూడా హైదరాబాదీ) books ని CD లోకి ఎక్కించే HOME BASED WORK అని (ఈ నా కొ** BANK EMPLOYEE). చాల మంది చాల పోగుట్టుకొన్నారు. అలాగే CHARMINAR, KRISHI ... ఈ లం* కొ**లందరికి HYDERABAD వాళ్ళు భలే దొరుకుతారు ..

కొన్ని విషయాలను ఆ బ్లాగు రచయత తీర్చిదిద్దితే బాగుండేది. కానీ ఆ బ్లాగు ప్రచురించిన రచయతకు ఈ స్పందన చదివిన తరువాత ఎటువంటి భావన కలిగినట్లు లేదు.. చక్కగా ఉన్నదున్నట్లుగా publish చెసేసారు, కొంచం కూడా moderate చెయ్యకుండా. ఇది చదివిన తరువాత, నా మనసుకు కొంచం భాధ కలిగి, సదురు స్పందించిన వ్యక్తికి విడిగా ఆయన వ్యక్తిగత మెయిల్‍కి క్రింది విధంగా ఒక విన్నపాన్ని తెలియజేసాను.

నా పేరు చక్రవర్తి, నేను మీరు స్పందించిన తీరుపై, నా అభిప్రాయాన్ని తెలియజేయడానికి, మీకు ప్రత్యెకంగా ఉత్తరం వ్రాయుచుంటిని. మీ స్పందనకు ముందు నేను స్పందించాను, గమనించగలరు. మీ పదజాలం లోని కొన్ని అసంమజసంగా ఉన్నవి. దయచేసి, ఇక మీదట తమరు అటువంటి పదజాలం వాడరని ఆశిస్తున్నాను. మీరు ఉదహరించిన సదరు *** అనేటటువంటి వ్యకి మంచి వాడు కాదనుకుందాం, అతను చేసిన తప్పుకి అతని తల్లిని 'లం*' అని సంభోదించడం ఏ మాత్రం వివేకం .. మీకు కచ్చి ఉంటే అతనిని తిట్టండి అంతేకాని అతని తల్లి తండ్రులను అనవసరంగా అపార్దం చేసుకోవడం ఎంత మాత్రం భావ్యమో ఆలోచించగలరు.
అన్యధా మంచిగా ఆలోచిస్తారని, నన్ను + నా అభిప్రాయాన్ని తప్పుగా భావించరని ఆశిస్తూ..

దీనికి ఎంత త్వరగా బదులు వచ్చిందంటే.. బహుశా.. ఒక రెండు గంటల వ్యవధిలో ఈ క్రింది విధంగా తిరుగుటపా వచ్చింది.

నమస్కారం, మహా కవి శ్రీ శ్రీ, ఇంకా చాల మంది చాలా, చాలా పుస్తకాలలో , సినిమాలలో వాడారు. నేను కొత్తగా ఈ పదాలు వాడ లేడు- కనిపెట్టలేదు . గమనిచగలరు. SORY. నేను అటువంటి పదాలను వాడకుండా ఉండలేను.
BEST REGARDS

ఈ తిరుగు టపా చదివిన తరువాత నాకు నోటివెంట మాటలేదు. ఏమిటిది?? ఎవ్వరితో పోలిక??? మహాకవి శ్రీ శ్రీ గారు వాడారు కదా అని మనం నిరబ్యంతరంగా ఇట్లాంటి పదాలను వల్లించ వచ్చా??? మనలో ఉండవలసిన తెలివి తేటలేమయినట్లు?? మనలో ఉండవలసిన వివేకమేమయినట్లు?? పెద్దవాళ్ళు ఎదో తప్పుచేసారనుకోండి, అటువంటి తప్పు మనంకూడా తప్పకుండా, తప్పు చేయవలెనా??? కందుకూరి వీరేశలింగం పంతులుగారు వితంతువునైనా గౌరవించాలని చెప్పిన మంచికి ఎటువంటి విలువలేదా??

ఇవన్నీ ఒక ఎత్తైతే, వయస్సుతో పాటు పెరగవలసిన పెద్దరికమేమయినట్లు?? కొంచమయినా హుందాగా బ్రతకాలి అన్న ఆలోచనలేకుండా, 3rd grade people లా ప్రవర్తించిన ఇట్టి మనుషులను ఏమి చేయ్యాలో అర్దం కావడంలేదు. వీరు మంచిగా.. మర్యాదగా మారతారని నేను కలలో కూడా ఊహించలేను. వీరే ఇలా ఉంటే, వీరి ఇంట పుట్టి పెరిగిన పిల్లలు ఏవిధంగా తయారవుతారో ఊహించుకుంటే.. దేవుడా.. వారిని, వారి వారి సహచరులను నువ్వే కాపాడుమని వేడుకోవడం మినహా .. ఏమీ చెయ్యలేను. కానీ ఒక్కటి మాత్రం చెయ్యగలను.. మా తాతగారు బ్రతికున్నరోజులలో చెప్పిన మాట ఒకటి వీరిలాంటి వారికి నూటికి నూరు శాతం వర్తిస్తుంది..

దుశ్టులు, దుర్మార్గులు,స్త్రీలను గౌరవించడం చేతకానివారు, అమర్యాదగా ప్రవర్తించే వారు.. ఇలా కొంచం పెద్ద లిస్టే ఉంది.. వీరంతా మనం విసర్జించేటటువంటి మల మూత్రాలతో సమానం. పెంట మీద రాయి వేశామనుకోండి ఏమి జరుగుతుందో తెలుసుకదా.. అటువంటప్పుడు, అట్లాంటి వారితో మనకి పనేమిటి?? దూరంగా ఉంటే పోలా.. మనకూ మంచిది.. వారికీ మంచిది.

ఏమంటారు?

-------------------------------------------
వినదగు నెవ్వరు జెప్పినన్ - వినినంతనే వేగిర పడక వివరింప దగున్
కనికల్ల నిజము దెలిసిన - మనుజుడే పో నీతిపరుడు మహిలో సుమతి

అర్దం, పరమార్దం - అపార్దం

కొత్తపాళీగారు ఈమద్య, మీ జీవిత పరమార్దమేమిటని సూటిగా ముక్కు పగిలేటట్టు ఒక్కటిచ్చారు. ఈ విషయం మీద నా అభిప్రాయాల్ని పొందుపరిచే ముందుగా, ఒక్క సారి అవలోకనం చేసుకుందాం.

• రాకేశ్వరరావుగారెమో.. బ్రతుకు పోరాటంలో గెలిచి, వంశాభివృద్ది చేసుకోవడమన్నారు
• రమణిగారేమో.. మనసులోనిమాటని చల్లగా, మెల్లగా.. బ్రతికినంతకాలం ఆనందంగా జీవించేయగలగడం అన్నారు
• నెటిజన్‍గారెమో.. తన అర్దభాగం దురమయినప్పుడు అంటూ ఎదో చెప్పారు.. నేనేమో తెలుగు వాడినాయే.. మనదా అంత అంత మాత్రం ఆంగ్ల పరిఙ్ఞానమాయే.. ఎదో అర్దం అయ్యి అవ్వనట్లుంటే.. ఎందుకయినా మంచిదని తలకెక్కించుకోలేదు.
• దేవరపల్లి రాజేంద్ర కుమార్ గారేమో విశాఖతీరాన కూర్చుని, ఏమి తెలియదంటూ తెలుకోవాలన్నారు. అంతేగాక, తనను తాను తగ్గించుకుంటూ, ఎదుటివారిలో మనల్ని చూసుకోవడమేకాక, కొంచం .. మరికొంచం.. ఇంకొంచం.. అనుకుంటూ మంచితనాన్ని పెంచుకోవడమే మన అందరి పరమావిధి అంటూ ముగించారు.
• చావా కిరణ్ గారెమో.. ఇప్పుడంత అవసరమా అంటూ చురకేసారు
• అప్పిచ్చువాడు.. అదేనండీ.. వైద్యుడు .. డా:రాములుంగారు.. (అయ్యా!! అన్యధా భావించకండి) ఇచ్చిపుచ్చుకోవడంలోనే అంతా ఉందన్నారు
• సాలభజింకలు పేరుతో బ్లాగ్ చేసే పప్పు నాగరాజుగారేమో.. జీవితమంతా ఒక అనంతమయిన కార్పెట్ (తెలుగులో ఏమంటారో తెలియ లేదు..) లాంటిది, అది విప్పుతూ పోవడం అనేది ఒక వ్యర్ద ప్రయాస అనడమేకాక.. జీవిత పరమార్దం తెలియజేయడమంటే.. అసాద్యాయానికి కొంచం అటూ.. ఇటూ.. గా అంతేనన్నారు.
• నాగ మురళిగారేమో.. తన గత స్మృతులు తలచుకుంటూ.. జీవితం అంటే ఒక గొప్ప అద్బుతం అంటూ.. దాని పరమార్దమేమిటో దాటవేశేశారు.
• గార్లపాటి ప్రవీణ్‍గారు, దాదాపు సంవత్సరం క్రిందట తనకూ ఇట్లాంటి ఆలోచన వచ్చిందనీ.. ఆకాలంలో తాను ప్రచురించిన పుటనే, తన ఆత్మ శోధించే ప్రశ్నగా పేర్కొన్నారు. దానికి ఎందరో మహానుభావులు తదనుగుణంగా స్పందించారు. ఆ పుట ఆధారంగా.. ఆనాటికి, ప్రవీణ్‍గారి చిట్టాలో వారి పెండ్లి (ఆలోచన, క్షమించాలి..) లక్ష్యం లేదన్నట్లు తెలియజేసారు.. ప్రస్తుతానికి ఓ ఇంటివాడై అంతేకాకుండా సతీసమేతంగా జీవిస్తున్నాడని ఆశిద్దాం
• బ్లాగాడించేస్తా నంటున్న రవిగారేమో.. ఇలాంటి ఆలోచనలు తనకెప్పుడొచ్చినా, జిడ్డుకృష్ణ మూర్తిగారి రచనలు చదివేస్తానంటూ.. ఏది ఏమైనా సాధారణంగా గడపడమే ఉత్తమం అన్నారు.
• వికటకవిగా ప్రచురించే శ్రీనివాసు గారేమో తనకూ అప్పుడప్పుడు ఇలాంటి స్థితే వస్తుందనీ.. అందులో పెద్దగా పట్టించుకోవడానికి ఏమిలేదంటూనే.. ఎవ్వరో మహానుభావుడన్నట్లు.. పరోపకార్ధం మిదం శరీరం అని స్పందించారు.
• ఓనమాలుగా ప్రచురించే లలితగారు.. జీవిత పరమార్దం జీవించడమే తప్ప మరొకటి కాదన్నారు.
• చెరశాల రేణుకా ప్రసాద్ గారేమో మొదటగా స్పందించిన రాకేశ్వరవుగారితో ఏకీభవిస్తూనే.. తన అంతరంగంలోని మాటని, నలుగురన్నట్లుగా.., నిస్వార్ధ ప్రేమ + సుఖాన్ని (మాత్రమే) పంచుకోవడం + వగైరా.. వగైరాగా తెలియజేసారు.
• రె లైటనింగ్ గా ప్రచురిస్తున్న కిరణ్‍కి.. అస్సలు జీవితమే ఒక పెద్ద ప్రశ్న అయితే.. దాని పరమార్దం మరో చిక్కు వీడని.. లేదా చిక్కు తియ్యలేని మరో ప్రశ్న కాబట్టి.. వేటి గురించి ఆలోచించుకుండా.. జీవితమే ఒక ఆట అనుకుంటూ ఆడేయ్యంటున్నారు.
• గిరీష్ గారేమో కొంచం వేదాంతంగా.. ఎటువంటి ఆశలు / కోరికలు లేకుండా జీవించేయ్యడమే ఈ జీవిత పరమార్థం మంటూ .. నదులను జలాసాయాలను ఉదహరిస్తూ ఒక పుటని ప్రచురించారు
• శ్రీనివాస్ గారికేమో జీవితాశయానికి మరియు జీవిత పరమార్థానికి తేడా అంతగా లేదంటూనే, మన ప్రమేయం లేనిది అంతేకాక తప్పకుండా ఉండి తీరాల్సినదే జీవిత పరమార్ధమని స్పందిచారు
• గార్ల నవీన్ గారికి అనుకోకుండా గత శ్మృతులు గుర్తుకొచ్చి, ఆనాటి నుంచి తానూ ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం కోసం పరితపిస్తున్నానంటూ.. అందరిలోనూ మంచే చూస్తూ జీవించేస్తే అంతా ఆనందమయమవుతుందంటున్నారు.
• దైవానిక గారేమో సంతృప్తిగాఅ జీవించడమే జీవితపరమార్ధం అంటున్నారు
• సుజాతగారేమో తన మనసులోని మాటను సున్నితంగా, పరోక్షంగా... పరోపకారానికే ఓటేశెసారు

హమ్మయ్య..!! ఇప్పటికి రెండు రోజులుగా చేసిన ప్రయత్నానికి ఒక రూపం వచ్చింది. ఇక ఇప్పుడు నా వంతు.

ఒక రకంగా నేను చావా కిరణ్ గారితో ఏకీభవిస్తాను. మనకిప్పుడు ఈ విషయం అవసరమా..?!!#$%^&*.. ఎదో కడుపు నిండుగా.. ఇంటి పట్టున తిన్నగా.. ఉధ్యోగ వేళలలో చల్లగా బ్రతికేస్తున్న మనకు ఈ ఆలోచన అవసరమా??? ఈ విషయానికి సమాధానం వెతికేముందు, అస్సలు ఈ ప్రశ్న మొలకెత్తడానికు గల కారణాలు సోధిద్దాం

మొదటిది : ఇట్లాంటి ఆలోచనలు, పని లేని వేళలలో మొలకెత్తుతాయి.. ఆంగ్లంలో చెప్పినట్లు.. Idle man's brain is devil's workshop. ఎదో పనిలో పడ్డామనుకోండి, ఇలాంటి విషయాల వైపు అస్సలు దృష్టి సారించము.

రెండవది : పొట్ట కూటి కోసం రోజంతా కష్ట పడే కూలీలు ఇలాంటివి ఆలోచించరు, ఎందుకంటే.. పగలంతా పనిచేసిన మీదట, రెండు సారా చుక్కలు గొంతులోకి దిగిన తరువాత ఒళ్ళు నెప్పులు కాస్తా మత్తులో లెక్కచెయ్యరు. తదుపరి, కడుపు నిండా కలో.. గంజో.. కంటి నిండా నిద్ర.. ఇలా పనిచేసుకుంటూ, బ్రతకడానికే సమయం లేనివాడు ఇలాంటి ఆలోచనలు చెయ్యడు. ఇలాంటి ఆలోచనలు... "నా తరమా భవ సాగర మీదను నళిన దళేక్షణ రామా .. " అంటూ పాడుకునే మధ్య తరగతి వాళ్ళకు తప్ప మరింకెవరికీ రావని మనం గుర్తించాలి.

మూడవది : ఆత్మావలోకనం చేసుకునే చాలా కొద్ది మందికి మాత్రమే ఇలాంటి వాటి గురించి ఆలోచించాలని అనిపిస్తుందనడంలో ఏమత్రం అతిశయోక్తి లేదు.. ఇలాంటి వారు పేద, మధ్య , ధనికులే కానక్కరలేదు. స్వయం ప్రత్తిపత్తి కలిగి, కరిగి పోయే కాలాన్ని ఏవిధంగా వినియోగించు కోవాలనే తాపత్రయం కలిగిన వాళందరూ ఈ వ్యాధిఘ్రస్తులే..

ఈ ప్రశ్న సమాధానికోస్తే.. ఏనాడో, ఒక మహానుభావుడన్నట్లు.. మానవసేవయే మాధవ సేవగా భావించుకుంటూ.. పరోపకారం మిదం శరీరం అని భావించడమే కాకుండా, ఉన్నంతలో (వీలు) కలిగి నంత పంచుకుంటూ పోవడమే అని తెలుసు కోగలరు. ఇక్కడ మరొక విషయం తనకు మాలినది ధర్మం పనికిరాదని కూడా మర్చిపోరాదు.

ఇంతే సంగతులు..

నాతెలుగు తల్లికి (వాడిన) మల్లెపూదండ

నేను ప్రస్తుతం ఉంటున్నది మన రాష్ట్రరాజధాని, హైదరాబాదులో. మన రాష్ట్ర భాష తెలుగు. అట్టి తెలుగుకి ఎంత దుస్తితి పట్టిందో ఒక్క సారి అవలోకనం చేసుకుందాం.

భాషాప్రయుక్త భావనపై వేరు పడి, తెలుగును ఒక వెలుగు తెచ్చిన వారందరూ ఈనాటి మన హైదరాబాదు నగర స్ంచారానికి వెళ్ళారనుకోండి, తిరిగి వచ్చి నేనింకా ఎందుకు బ్రతికి ఉన్నానని భావించి.. మన హైదరాబాదు జనాల్ని పుట్టించిన ఆ బ్రహ్మ దేవుడు కూడా మార్చలేడని తెలుకుని, మీళ మధ్య బ్రతకడం కన్నా చావడమే మేలనుకుంటారు.

నండూరి సుబ్బారావు గారు, వేటూరి ప్రభాకర శాస్త్రి గారు, మల్లంపల్లి సోమసేఖర శర్మ గారు, కొంపల్లి జనార్దన రావు గారు, ఆధునిక తెలుగు పితామహుడిగా పేరుగాంచిన గురజాడ వేంకట అప్పారావు గారు, పైన చెప్పిన వారికి ఏమాత్రం తీసిపోని శ్రీరంగం శ్రీనివాసరావు గారు, వీరందరినీ మించిన కవి సామ్రాట్ విశ్వనాధ సత్యన్నారాయణ గారు, దేవులపల్లి కృష్ణ శాస్త్రి గారు, కవికొండల వెంకట రావు గారు, చింతా దీక్షితులు గారు అబ్బురి రామకృష్ణ రావు గారు, చెల్లపిల్ల వెంకట శాస్త్రి గారు, ఆంద్ర రత్న దుగ్గిరాల గోపాలకృష్ణగారు .. ఎందరో మరెందరో మహానుభావులు కనుకా ఈరోజుల్లోని పిల్లలని చూసి ఉంటే.. మనభాషకి పట్టిన గతికి చింతించడమే కాక, తాము పడ్డ కష్టానికి.. చేసిన కృషికి లభిస్తున్న ఆదరణకి ఎంత భాధ పడేవారో ఒక్క సారి ఊహించుకోండి.

అస్సలు ఇంతకీ ఏం జరిగిందనుకుంటున్నారా?? నిన్నటి సాక్షి పత్రికలో చదివిన వ్యాసం కిక్కు ఇవ్వాళ్టికి నషాళానికి ఎక్కింది. ఈ మధ్య మన ప్రస్తుత అధికార ప్రబుత్వం చిన్నపిల్లలకు ఒకటవ తరగతి నుంచి, ఆంగ్ల మాధ్యమాన్ని ప్రవేశ పెడుతోందట. పిల్లలకి చిన్నవయస్సు నుంచే తెలుగుని దూరం చేస్తే.. వారికి మన మాత్రు భాషపై మమకారం ఎలా పెరుగుతుంది? అభం శుభం తెలియని పిల్లలు.. అందునా పసి మొగ్గలు.. వాళ్ళు, వాళకేం తెలుస్తుంది ఏ భాష నేర్చుకోవాలి అని??? అన్నెం పుణ్యం తెలిసిన మన భుద్దికేం అయ్యింది?? ఎదో పెద్దయిన తరువాత పెద్ద పెద్ద ఉద్యోగాలు చెయ్యాలి కాబట్టి ఇప్పటినుంచే పెద్ద పెద్ద పాఠశాలలో చిన్న చిన్న చదువులు చదివించేస్తే సరిపోతుందని అలోచిస్తున్న నేటి తల్లి తండ్రులు తప్పు చేస్తున్నారా.. లేక వాళని చూసుకుని వారు వేసే ఓట్లకోసం ఈ ప్రభుత్వం ఇంతకు బరి తెగించిందా??

ఏదైనా భాషపై పట్టు రావాలంటే మూడు మాధ్యమాల ద్వారా మాత్రమే కుదురుతుంది. అవి, మాట్లాడగలగడం మెదటిదైతే.. చదవగలగడం రెండవ దస. ఆఖరున వ్రాయగలగడం. మాట్లాడడానికైతే ఇంట్లో తల్లి తండ్రులు.. స్నేహితులు, పరిచయస్తులు.. ఇలా చాలామంది ఉన్నారు. కానీ తెలుగుని చదవడానికి మరియు వ్రాయడానికి ఉన్న ఒకె ఒక్క అవకాశం .. పాఠశాల మాత్రమే. అట్టి పాఠశాలలోనే మనం తెలుగుని విస్మరిస్తున్నామంటే... ఇక పిల్లలకు తెలుగుదనం యొక్క ఉనికి ఒక్క మాటలకి మాత్రమే మిగిలిపోతుంది. ఈ రోజుల్లోని తల్లి తండ్రులు తమ తమ పిల్లల్ని చక్కగా.. అమ్మా .. నానగారు .. అనేటటువంటి పిలుపులకు దూరంచేసి.. మమ్మీ డాడి వంటి అరువు తెచ్చుకున్న పిలుపులకు దగ్గర చేస్తున్న వైనం ఏమాత్రం హర్షణీయం??

ఇవన్నీ ఒక ఎత్తైతే.. మన రోడ్డు రవాణా సంస్థలో పనిచేస్తున్న టికెట్ కండక్టర్లకు ఎంతమందికి తెలుగు వచ్చో ఎప్పుడైనా మాట్లాడి చూసారా?? అప్పుడప్పుడు మేము విజయవాడనుంచి వచ్చేటప్పుడు తెల్లవారుఝాము వేళలో బాగుంటుంది కదా అని బస్సు ప్రయాణం చేస్తూ ఉంటాము. నాకు ఆశ్చర్యం వేసే విషయమేమిటంటే.. వాళు అనేటటు వంటి మొట్ట మొదటి మాట.. కహా జానెకా.. (హిందిలో, ఎక్కడికి వెళాలి?). ఒకటి రెండుసార్లు భాషపై ఉన్న మమకారం చంపుకోలేక, వాళు మారరని తెలిసీ నావంతు కృషిగా వారితో మాట మాట కలిపి,వారికి అస్సలు తెలుగు వచ్చో.. రాదో.. తెలుసుకునే ప్రయత్నంలో, వాళకి తెలుగు తెలుసు అన్న చేదు నిజం తెలిసిన తరువాత నాగొంతుక మూగబోతుంది. కొంత మందైతే, తెలుగు తెలిసినా రానట్లు నటించడం చూస్తుంటే, వాళను ఏమి చెయ్యలేని నా నిస్సహాతకు నామీద నాకే అసహ్యమేస్తుంది. మరి కొందరైతే మరో అడుగు ముందుకేసి, హమ్ కో తెలుగు నహి అతాహై.. తుమ్ హిందీ మే బోల్.. అంటూ తిరిగి, రివర్స్‍లో నన్నే గదమాయిస్తూంటారు. మన ప్రభుత్వం చిత్త శుద్దితో పనిచేస్తే, ఇట్లాంటి వాళు అలాంటి ఉద్యోగాలు చెసేవారా??? ఏమి చేస్తాం.. ఏమీ చెయ్యలేం.. చూస్తూ కూర్చోవటం తప్ప. దేవుడా.. నా తెలుగు తల్లిని రక్షించు.