RRKK ఓ రివ్యూ

నేను ఓ సామాన్య సినిమా ప్రేక్షకుడిని. నేను సినిమాలు చాలా తక్కువ చూస్తాను. కానీ అమెరికా వచ్చిన తరువాత చాలా సినిమాలు దొంగతనంగా చూస్తున్నాను. నేను సినిమాలు చూడకపోవడానికి కారణాన్ని ఇంతకు ముందు తెలియ జేసాను. నాకు జీవితంలో కష్టం కన్నా సౌకర్యం ముఖ్యం. అలాంటి సౌకర్య్ం కొన్ని చోట్ల దొరకదు. అందులో హైదరాబాద్ సినిమా హాళ్ళలో అస్సలు కష్టం. అందుకనే నేను సినిమా అంటే చాలా దూరంగా ఉంటాను. కానీ అమెరికా వచ్చిన తరువాత ఇక తప్పటం లేదు. అలాగే ఈ రోజు రామ రామ కృష్ణ కృష్ణ చూడడం జరిగింది. ఈ పుటని సినిమా మొత్తం చూడకుండానే మొదలు పెట్టాను. అంటే మొదటి భాగం నాకు ఎంత నచ్చిందో అర్దం చేసుకోగలరు.

హాస్యం ప్రధానంగా తీసారనిపించింది. సినిమాలో కొన్ని పాత కక్షలు ఉన్నా, కధానిక ప్రాకారం చాలా బాగా తీసారు. వ్యాపార పరంగా కొన్ని ఫ్లాష్ బ్యాక్ కధలు చాలా అతికినట్టున్నాయి. ఈ హీరో పేరు నాకు తెలియదు కానీ, అదేదో సినిమా పేరు గుర్తుకు రావటం లేదు కానీ .. ప్రేమకోసం అమెరికా వెళ్ళి హీరోయిన్ ని అక్కడ వదిలేసి వస్తాడు, అలా ఆ సినిమానుంచి ఈ సినిమా వరకూ ఏమాత్రం తన స్టైల్ మార్చుకోకుండా యధాతధంగా కృత్రిమం కనబడకుండా నెట్టుకొచ్చేసాడు.

దర్శకుడెవ్వరోకానీ బాగానే చిత్రీకరించాడు. కధని ఎవ్వరు వ్రాసారో కానీ కాస్తంత కమర్షియల్ గా తీర్చిదిద్దారు. కాస్తంత ప్రేమ కాస్తంత సెంటిమెంటు కాస్తంత హాస్యం కాస్తంత త్యాగం మరింత ఆప్యాయత చేర్చి మధ్యతరగతి కుటుంబం ప్రశాంతంగా చూసేటట్టు తీర్చి దిద్దారు.

ఈ మధ్య కుటుంబ సమేతంగా చూడదగ్గ అతి కొన్నిసినిమాలలో ఇది ఒకటి అని నా అభిప్రాయం. హైదరాబాద్ చేరుకున్న తరువాత తప్పనిసరిగా ఈ సినిమాకి నా భార్య సమేతంగా వెళ్ళి చూస్తాను. అలాగే మీరుకూడా చూడండి. నా భార్యకి ఓ చక్కటి సినిమా చూపించానన్న ఆనందం ప్రక్కనున్న వాళ్ళ చెమట కంపు అధిగమిస్తుంది. క్లైమాక్స్ లో హింస పాళ్ళు అనవసరమైనా కధాపరంగా మాస్ జనానికి బాగానే ఆకట్టుకుంటుంది. అర్జున్ సెలక్ట్ చేసుకునే పాత్రలన్నీ చాలా హుందాగా ఉంటాయి. అప్పుడెప్పుడో మోహన్ బాబు కూతురు మంచు లక్ష్మి ఓ టీవీ ఛానల్ కోసం చేసిన ఓ టాక్ షోలో అర్జున్ జగపతి బాబు ఇద్దరూ మంచి స్నేహితులని విన్నా. ఆ తరువాత నేను చూసిన అర్జున్ మొదటి సినిమా ఇదే. చాలా హుందాగా చేశాడు. మొత్తం మీద నాకు నచ్చింది. నిర్మాతకు నా వంతు డబ్బులు భాగ్యనగరం చేరుకున్న తరువాత. అంతవరకూ ఇంతే సంగతులు..

పంచాక్షరి నా రివ్యూ

ఈ సినిమా చూడాలని నేను అనుకోలేదు, అందువలన ఇది హిట్ అయ్యి ఉంటుందని అనుకుంటాను. ఎందుకంటే, నేనే సినిమా అయితే చూడాలని అనుకుంటానో ఆ సినిమా ఆడదు. ఇది చాలా కాలంగా ఋజువయిన నా నమ్మకం. అందుకనే ఈ అనుకోవడం. ఏది ఏమైనా.. అనుకోకుండా ఈ సినిమా చూడడం జరిగింది.
మొన్నామధ్య ఓ స్నేహితుడితో జరిగిన చర్చలో ఈ సినిమాని నాగార్జునే ప్రొడ్యూస్ చెయ్యడంపై నా అభిప్రాయాన్ని తెలియజేయడం జరిగింది. నా ఆలోచన వరకూ ఈ సినిమాని ఒక్క నాగార్జున లాంటి దైవ నమ్మకం లేని వాళ్ళు మాత్రమే చెయ్యగలరు. ఈ సినిమాని చూసిన తరువాత నా అభిప్రాయం మరింత బలపడింది.

ఈ సినిమాని మఱో అరుంధతిగా తీర్చిదిద్దాలన్న ప్రయత్నం అడుగడుగునా కనబడింది. పైన చెప్పినట్లు ఈ సినిమాని దైవ / భక్తి భావంతో కాకుండా కమర్షియల్ దృక్పధంతో తీసారని అక్షర సత్యం. ఇందులో కొంత శ్రద్ధవహించారని చెప్పొచ్చు. ఈ సినిమాలో అనూష్క కొంచం వొళ్ళు దగ్గర పెట్టుకుని నాట్యం చేసిందని చెప్పాలి. అరుంధతిలో అయితే అచ్చంగా పరమ చెత్తగా చేసినప్పటికీ దర్శకుని ప్రతిభముందు అనూష్క ఇమ్మెట్యూరిటి కనబడలేదు. ఈ సినిమాలో అయితే కొంచం ప్రాక్టీస్ చేసినట్టు కనబడింది.
ఇందులో అవసరంలేని కొన్ని విషయాలలో ఒకటి బ్రహ్మానందం పాత్ర. ఆసాంతం చెత్తగా అనిపించింది. అలాగే పంచాక్షరి భర్తగా నటించిన కారెక్టర్ యొక్క నెగెటివ్ షేడ్ అనవసరమనిపించింది. ఈ సినిమా ఎన్ని కత్తెరలకు నోచుకుందో చెప్పకనే చెబుతోంది. అన్నింటికీ మించి మంచి కధ అయినా తీసిన విధానం ఏమాత్రం మెచ్చుకోదక్క లేక పోయినా నావరకూ అయితే పరమ చెత్తగా ఉంది.
కానీ ఒక్క విషయాన్ని మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోతున్నాను. నాగార్జున లాంటి నాశ్తిక కుటుంబం ఇలాంటి దైవ ప్రధానమైన కధని సినిమాగా తీయ్యడానికి ధైర్యం చెయ్యడం వారి వ్యాపార దృక్పధాన్ని చెప్పకనే చెబుతోంది. అలా వ్యాపార పరంగా ఆలోచించడమే కాకుండా.. చక్కగా.. కొన్ని గ్రాఫిక్స్ విషయాలలో ఏమాత్రం కాంప్రమైజ్ అవ్వకుండా తెరకెక్కించడంలో వీరి శ్రధని మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోతున్నాను.
మొత్తంగా ఈ సినిమా నాకు నచ్చకపోయినా, కధాపరంగా కాకుండా టెక్నికల్ విలువల పరంగా ఈ సినిమాని చూడమని నేను రికమెండ్ చేస్తాను. నేను చూశాను.. మరి మీరు చూశారా..

అమెరికాలో ఈగలు

అమెరికాలో కూడా ఈగలుంటాయని నాకు నేటి వరకూ అనుకోలేదు. నా పిచ్చి కాకపోతే, ఈగలకు పాస్ పోర్ట్ మరియు విసాలాంటివి అవసరంలేదు కదా.. వాటికి కావలసినదల్లా రుచికరమైన ఆహారపదార్దం ఆరు బయట ఉంచడమే.. నేను నా భోజనాన్ని ప్లేటులో పెట్టుకుని హాయగా ఉంటుందని, స్విమ్మింగ్ పూల్ దగ్గరకు వెళ్ళి కూర్చున్నా.. ఇదిగో ఇలా నేను కూర్చున్నానో లేదో.. వెంటనే తయారయ్యాయి.

హల్లో ఈగల్స్.. ఎలా ఉన్నారు?

వేదం – నా అభిప్రాయం

నేను స్వతహాగా సినిమాలు చాలా తక్కువ చూస్తూ ఉంటాను. ఇలా సినిమాల పట్ల నాకు అనాశక్తత పెరగటానికి ఒకటే కారణం .. సినిమా హాలు వద్ద టికెట్ల కోసం క్యూలో నిలబడాలంటే చికాకు. అందులోనూ ఆ క్యూలో నిల్చున్నోళ్ళు చమట వాసన మరింత భయంకరంగా ఉంటుంది. అందుకని సినిమాలంటే నాకు నిరాశక్తత. నేను చూసిని కొన్ని సినిమాలు అచ్చంగా డబ్బు కోసం తీసి మానవతా విలువలకు విరుద్దంగా నితి నియమాలను పణ్ణంగా పెట్టి తీసి నాకు సినిమాలపై ఎహ్యా భావాన్ని  మిగిల్చాయి. వీటన్నింటికీ వ్యతిరేకంగా తీసినదే ఈ సినిమా ..

చాలా రోజుల తరువాత ఎక్కి ఎక్కి ఏడ్చాను.. నాతో కలసి వెరిజాన్ పనిచేసిన హరునాద్ గారి బ్లాగులో ఎక్కడో ఈ క్రింది వాక్యం చదివినట్టు గుర్తు ..

నాకు ధుఃఖం వలన ఏడుపు రాదు .. కానీ మంచితనం వల్లన ఏడుపొస్తుంది..

అలా .. నాకూ ఈ సినిమా చూస్తున్నంత సేప్పుడల్లా ఆ సినిమాలో చూపించిన మధ్య తరగతి వాళ్ళ చేతగానితనం, ముస్లిం యువకులలోని మంచితనం, వ్యభిచారుల పాత్రల ద్వారా పలికించిన నిజాలు నన్ను చాలా భాధపెట్టాయి..

నేను సినిమాలు చూడకపోవడానికి మరోకారణం కొన్ని సినిమాలు దుఃఖాంతం అవుతాయి. జీవితంలోనూ కష్టాలే.. దానికి తోడు డబ్బులిచ్చి మరీ కష్టాలు కొని తెచ్చుకోవాలా!! అందుకనే సినిమాలంటే నాకు చికాకు. సముద్రం అంత జీవితంలో కొండంత కష్టాలతో దినం దినం చచ్చే నాలాంటోడికి ఎడారిలో సెలయేరులా సినిమా అనేది ఒక ఆటవిడుపు కావాలికానీ, ఏడవడానికి మరో కారణం కాకూడదు. అందుకనే నేను సినిమాలు చూడను. కానీ దేశం కాని దేశంలో తెలుగు మీద మమకారం నన్నుదొంగతనంగానైనా సినిమాలు చూసేటట్టు చేస్తున్నాయి.

ఏది ఏమైనా నేను మాత్రం ఈ సినిమాని చూద్దాం అనుకున్నాను. జనరల్ గా నేను ఏ సినిమా అయితే చూద్దాం అనుకుంటానో ఆ సినిమా ఫ్లాప్ అవుతుంది .. మరి ఈ సినిమా సంగతేమిటో నాకు తెలియదు. ఈ సినిమాని నేను సినిమా హాల్లో చూడనందుకు చాలా సంతోషిస్తున్నాను. దాని వనకాల ఉన్న ఒకే ఒక్క కారణం, నేను ఏడిస్తే జనాలు చూస్తారు అన్న ఒక్క ఇనిహిబిషన్. అలాగే ఈ చిత్రానికి జేజేలు పలక్కుండా ఉండలేక పోతున్నాను.

నాకు నచ్చింది కానీ చూడమని చెప్పను.

అమెరికాలో నా బ్రేక్ ఫాస్ట్

సాధారణంగా నేను బ్రేక్ ఫాస్ట్ మిస్ అవ్వను. ఉదయం ఏదో ఒకటి తినాల్సిందే. ఈ విషయం నాకు ఊహ తెలుస్తున్న కొత్తల్లో ఒక న్యూస్ పేపర్లో చదివినట్లు గుర్తు. లేలేత వయస్సులో ఏదైతే తెలుసుకుంటామో అవి చాలా బలంగా మన మనోఃఫలకంపై ముద్రించుకుపోతాయి. అందువల్ల వాటిని ఇక మనం జన్మలో మానము. వాటిల్లో ఒకటి ఇది. నేను మా అమ్మకి అలాగే నా భార్యకి ఎప్పుడూ చెబుతూ ఉంటాను.. వీలైతే మధ్యాన్నం భోజనం మానేయ్యండి, అంతే కాని ఉదయం బ్రేక్ ఫాస్ట్ మానొద్దు అని. కొన్ని కొన్ని విషయాలు అందరికీ చెప్పలేం.. మా అమ్మకు మాత్రం ఓ గుక్కెడు వేడి వేడి కాఫీ ఇస్తే చాలు .. ఇంకేం అడగదు.. మధ్యాన్నం భోజనం మాత్రం చక్కగా శుస్టిగా భోంచేస్తుంది. ఒక్కొక్క సారి మా అమ్మ తిన్నంత నేను తినేలేకపోతున్నానే అని సిగ్గుగా ఉంటుంది కూడా.. అప్పుడప్పుడు మాఅమ్మని చూసి అబ్బుర పడుతుంటాను..

వెధవల్లార.. వెధవల్లార.. గట్టిగా కంచం నిండా అన్నం పెడితే తినలేరు కానీ పెద్ద పుడింగులంటూ తయ్యారవుత్తారు.. ముందు గట్టిగా అన్నం తినడం నేర్చుకోండిరా..

అంటూ చీవాట్లు పెడుతున్నప్పుడు ముచ్చటేస్తుంది.. ఏది ఏమైనా సరే నేను మాత్రం బ్రేక్ ఫాస్ట్ మానను.. ఇండియాలో ఉన్నప్పుడైతే, నా భార్య చక్కగా ఓ ఆరు ఇడ్లీలో లేక ఓ నాలుగు దోశలో అదీ ఇది కాకపోతే కొంచం ఉప్మానో చేసి పెడుతుంది.. అది తిని ఆఫీసుకు బయలుదేరే ముందు ఓ గ్లాసుడు కాచి చల్లార్చిన పాల గ్లాసు ముందు గదిలో ఉంచుతుంది.. అది షూ వేసుంకుంటూనో లేక టీవీ న్యూస్ చూస్త్తూనో త్రాగేస్తాను.. ఇదిగో ఇక్కడ అంటే అమెరికా వచ్చిన తరువాత అవేమీ లేవు కానీ మరో రకమైన బ్రేక్ ఫాస్ట్..

కాకపోతే, చిన్నపిల్లల్ల లాగా సీరియల్ తినాల్సొస్తోంది అని అప్పుడప్పుడు అనిపిస్తుంది. కాకపోతే దానికి నా వంతు ఇస్టైల్ గా ఉంటుందని కొన్ని కిస్ మిస్ లు, బాదంపప్పు, జీడిపప్పు, వగైరా వగైరా జోడించి లాగించేస్తుంటాను.. మరో ప్లేటులో చూసారూ.. అవేనండి ఫ్రూట్స్ మరియు కోడిగుడ్డు.. పాత రోజుల్లో ఓ ఆంగ్ల సామెత ప్రకారం రోజుకొక యాపిల్ తింటే వైధ్యుడి దగ్గరకు వెళ్ళాల్సిన అవసరం రాదంట.. అలాగే రోజుకొక గుడ్డు తిన్నా అంతే అని నా అభిప్రాయం.. ఇక్కడ నేను ఉంటున్న హోటల్ వాళ్ళు ఒక వేళ గుడ్డుని గుడ్డుగా ఉడకపెట్టకపోతే.. ఇదిగో ఇలా రోల్ చేసి దాన్ని ఓ చెపాతిలో ఉంచుతారన్నమాట..

ఎలా ఉంది నా బ్రేక్ ఫాస్ట్ ఇస్టోరి..