మహిళా ప్లస్సర్ల సమావేశం .. భాగ్యనగరంలో..

నిన్న యాదృశ్చికంగా ఏదో సినిమా టైటిల్ నా చెవిన పడింది. సీతా రాముల కళ్యాణం, లంకలో .. అన్న పట్టాన పెట్టాను ఈ పుటకి శీర్షిక.

ఓ సంవత్సరం క్రిందట ఇలాంటిదానిని భవదీయుఁడు అనే బ్లాగులో పెట్టినట్లు గుర్తు. అప్పుడేమో మహిళలు అంతా కలసి, మహిళా బ్లాగర్ల సమావేశం అని పేరు పెడితే, ఈ సారి ఆ సమావేశాన్ని ప్లస్సర్ల సమావేసంగా పేరు మార్చారు. రాజకీయ నాయకులకి అలాగే మహిళలకు పేర్లతో పనేంమిటి?

ఆ!!! మహిళలను రాజకీయ నాయకులతో పోల్చడమా !!!

రాజకీయ నాయకులకు దోచుకోవడానికి ఏ పధకం పేరైతేనేమిటి? వాళ్ళకు కావలసినది దోచుకోవడమే, నాకెంత? నీకెంత? అనే కదా అనుకునేది. అదే విధంగా మహిళలకు వారి సమావేశాలకు పేర్లతో పని ఉందా?? ఏ పేరైతే నేమిటి, తలా ఒక వంటకం చేసి తీసుకొచ్చి ఓ చోట పేర్చుకుని కూర్చుని, అప్పట్లో నేనేమి చేసానో తెలుసా.. నువ్వేంమి చేసావు .. అంటూ బాతాకానీ కొట్టుకోవడానికి ఏదో ఒక కారణం కావాలి కదా!!

ఈ తతంగం అంతా నాలాంటి ఒంటి కాయ సొంటి కొమ్ము లాంటి వాడు ఖండిస్తున్నాడు. చరిత్ర పునరావృత్తం అవుతుంది అంటే ఏమిటో అనుకున్నా, ఇవ్వాళ కూడా మా ఇంట్లో బెండకాయ కూరే!!   అక్కడ వాళ్ళేమో రకరకాల వంటలతో భోజనమా!! నాకేమో బెండకాయ కూర, నీళ్ల చారా.. తూచ్ .. నేను ఒప్పుకోనంటే ఒప్పుకోను..

నిజం వ్రాయాలంటే, ఇలాంటి కార్యక్రమాలు జరుగుతున్నాయి అన్నప్పుడు నాకు భలే సంతోషం వేస్తుంది. ఏదో విధంగా మహిళా లోకం అంతా కాకపోయినా, కొందరైనా వీలు చేసుకుని మరీ కలుస్తున్నారు. పాతరోజుల్లో వనభోజనాలు జరిగేవి. దాదాపు ఓ రెండు దశాబ్దాలుగా నేను వనభోజనాలలో పాల్గొన్నట్లు ఙ్ఞప్తి లేదు. కారణాలు లేకుండా, మరొకరి హితవు కోరుకుని క్షేమ సమాచారాలు తెలుసుకుంటూ చుట్టం చూపుగానైనా వీరందరూ కలుస్తుంటే, ఎంతో ఆనందం కలుగుతుంది. చుట్టాలతో కొన్ని సార్లు ఏదో పిచ్చాపాటి మాట్లాడుతూ, వారింటికి మనల్ని ఆహ్వానించినా, లేక, మన ఇంటికి వారిని ఆహ్వానించిన సమయాన ఈ క్రింది డైలాగ్ సాధారణంగా వినబడుతుంది..

“ .. .. మీ ఇంట్లొ ఏదైనా ఫంక్షన్ పెట్టుకోండి, ఆ వంకనైనా మనం కలుద్దాం .. .. ”

కానీ ఈ మహిళలు కలవడానికి ఓ సాకుని ఎన్నుకుని కలుస్తున్నారే, అది హర్షించదగ్గ విషయం. మనకు ఎలాంటి చుట్టరికం లేని మఱో మహిళను మన ఇంటికి ఆహ్వానించడం లేదా వారి ఆహ్వానాన్ని స్వీకరించి వారింటికి వెళ్ళడాని ఎదుటి వారితో మనకి ఎంతో సాన్నిహిత్యం ఉండాలి. అలాంటి భావన ఇలాంటి ఘటనల ద్వారా ఈ మహిళలు వ్యక్తపరుస్తున్నారు. కావున ఇలాంటివి మరింత తక్కువ సమయంలో మరిన్ని ఎక్కువసార్లు కలిస్తే బాగుంటుందని నేను అనుకుంటున్నాను. మహిళా ప్లస్సర్లూ!! వింటున్నారా!! సారి, చదువుతున్నారా నా మనోభిష్టాన్ని?

 

[[ష్ .. ష్ .. గప్ చిప్.. గూఢాచారిగా నా భార్య వెళుతోంది, అక్కడ ఏమి జరిగింది, ఎవ్వరెవ్వరు ఏమేమి తెచ్చారు, ఎవ్వరెవ్వరు ఏమేమి మాట్లాడుకున్నారు, వగైరా .. వగైరా.. వంటి మరిన్ని వివరాలు త్వరలో..]]

26వ పుస్తక ప్రదర్శన లో రెండొవ రోజు విషయాలు

26వ హైదరాబాద్ పుస్తక ప్రదర్శనలో రెండొవ రోజు విషయాలు వ్రాసే అవకాశం నాకు రావడం చాలా అనందానిస్తోంది. ఈ రోజు శుక్రవారం అయినందున ప్రదర్శనకు విచ్చేసిన అతిధుల సంఖ్య చాలా తక్కువగా ఉండటం వల్ల e-తెలుగు స్టాల్ నందు కళ కొంచం తగ్గినట్లు కనబడ్డా, అది మన ఒక్క స్టాల్ వరకూ మాత్రమే పరిమితం కాకుండా అన్ని స్టాళ్లు బోసి పోయినాయి.

సందర్శకుల రద్దీ కనబడకపోవడం చేత తెలుగు భాషపై ఆశక్తి కలిగిన వారికి మరింత విపులంగా eతెలుగు చేసే పనులు వివరించడం కుదిరింది. రెహ్మాన్ గారు ఈ నాటి స్టాల్ తెరచి చాలా సేపు ఒంటరిగా ప్రయాణాన్ని సాగించినా వారికి వెసలు బాటుగా సాయం వేళకి కబుర్లు చెబుతానంటూ బ్లాగుతున్న మన కృపాల్ కశ్యప్ చేరుకుని రెహ్మాన్ గారి భాద్యతను పంచుకున్నారు. ఇదిగో అంతలో నేను చేరుకోవడం జరిగింది. నేను చేరుకునే సరికి కశ్యప్ గారు చక్కగా తన డెల్ అంకోపరిని తెఱచి ఉంచి అందులో తెలుగు ఉబంటుని కనిపించే విధంగా ఉంచడం బాగుంది.

మరికొద్ది సేపటికి ఊసులు చెప్పుకునే స్వాతి ముత్యం అనే ఉప శీర్షికన బ్లాగే స్వాతిగారు చేరుకోవడం వారి వెనకాలే అభ్యాస్ అనే సంస్థ నడుపుతున్న యెనమండ్ర సతీష్ కుమార్ గారు రావడం జరిగింది. వీరితో కాసేపు eతెలుగు స్టాల్ కళకళలాడింది. అంతలో కొంచంగా సందర్శకుల తాకిడి కనబడంటంతో ఎవ్వరికి వారు అంతర్జాలంలో తెలుగు వెలుగుకై వారి వారి ఙ్ఞానానికి పరిధిలో ఉన్న సమాచారాన్ని సందర్శకులకు తెలియజేయడంలో మునిగిపోవటం చూడ ముచ్చటవేసింది. ఇలా అటుగా పోతూ వచ్చిన కొందరు eతెలుగు కార్యక్రమాలను మెచ్చుకోవడం మా అందరిలో కొత్త ఉత్సాహాన్ని నింపినట్లైంది.

వీరి వెనకాలే కినిగే స్టాల్ వారి చావా కిరణ్ గారు వారికి తోడుగా మరో ఇద్దరు సాహితీ వేత్తలు వచ్చి చర్చించడం ఈనాటి విశేషాలకి ముఖ్యాంశాలుగా చెప్పుకోవచ్చు. అలా సాగిన ఈ నాటి కార్యక్రమంలో జయప్రదంగా ఆఖరి వరకూ ఉండి ఆ రాత్రి వేళ చక్కటి కాఫీ త్రాగి రెండొవ రోజు కార్యక్రమాన్ని ముగించాము.

రేపు ఎల్లుండి వారాంతాలవ్వడం మూలాన పుస్తక ప్రదర్శనను ఉదయం పదకొండు గంటలనుంచి తెరిచి ఉంచుతున్నారు. ఈ రెండు రోజులలో భాగ్యనగరంలో ఉన్న తెలుగు బ్లాగర్లు / ఔత్సాహికులు అందరూ వచ్చి జాలంలో తెలుగుకై మీకు తెలిసిన విషయాలను నలుగురితో eతెలుగు స్టాల్ నందు పంచుకోండి.

కోలుకోవడం ఎంత కష్టమో!!

ఈ మధ్య రెండు వార్తలు నన్ను చాలా భాధకి గురిచేసాయి. వాటిలో ఒకటి రోజుల పసిగొడ్డుని చెత్తబుట్టలో వేసి పోయిన తల్లి తండ్రుల వార్తలు మనకి అను నిత్యం కనబడుతుంటాయి కానీ ఈ నాటి ఈ వార్తలో విషయం నన్ను మరింత భాద పెట్టింది. అది ఆ పసి గొడ్డు ప్రాణాలతో మాత్రం లేదు. అది నన్ను మరింత భాదలోకి నెట్టేసింది. తేరుకోవడానికి కొంచం టైం పట్టింది.

మరో విషయం పూర్తిగా స్వవిషయం. స్వవిషయాన్ని నలుగురితో పంచుకునేంత మహాత్ముడిని కాలేదు కాబట్టి ఆ విషయం ఇప్పుడు అప్రస్తుతం. కానీ ఒక్క విషయం మాత్రం ఇక్కడ ప్రస్తావించాలి. భాధ పడటం నాకు క్రొత్తేం కాదు గానీ పడ్డ భాధలోంచి బయటకు రావడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టేది కాదు. ఎందుకంటే నన్ను నేను ఓదార్చుకునే వాడిని. ఈ సారి నన్ను నేను ఓదార్చుకోవడానికి కూడా శక్తి చాలలేదు.

నేను శక్తిని కూడకట్టుకుని నన్ను నేను నిభాళించుకునేంత వరకూ మౌనంగా ఎదురుచూడటం తప్పితే చెయ్యగలిగింది ఏమీ లేకపోయింది. మనసులో కలిగిన గాయాన్ని కాలం పరిష్కరించేంత వరకూ ఎదురు చూడటమే అని ఎదురుచూస్తున్నంతలో కొత్త బంగారులోకం సినిమాలోని ఓ డైలాగ్ నాకు మంచి ఆయింట్ మెంట్ లాగా అనిపించింది. ప్రకాష్ రాజ్ కి పిల్లల విషయం తెలిసి ఒకటే డైలాగ్ కొడతాడు..

నాకు తెలిసిందల్లా ఒక్కటే.. ఇంకా ఎక్కువగా ప్రేమించడమే ..

RRKK ఓ రివ్యూ

నేను ఓ సామాన్య సినిమా ప్రేక్షకుడిని. నేను సినిమాలు చాలా తక్కువ చూస్తాను. కానీ అమెరికా వచ్చిన తరువాత చాలా సినిమాలు దొంగతనంగా చూస్తున్నాను. నేను సినిమాలు చూడకపోవడానికి కారణాన్ని ఇంతకు ముందు తెలియ జేసాను. నాకు జీవితంలో కష్టం కన్నా సౌకర్యం ముఖ్యం. అలాంటి సౌకర్య్ం కొన్ని చోట్ల దొరకదు. అందులో హైదరాబాద్ సినిమా హాళ్ళలో అస్సలు కష్టం. అందుకనే నేను సినిమా అంటే చాలా దూరంగా ఉంటాను. కానీ అమెరికా వచ్చిన తరువాత ఇక తప్పటం లేదు. అలాగే ఈ రోజు రామ రామ కృష్ణ కృష్ణ చూడడం జరిగింది. ఈ పుటని సినిమా మొత్తం చూడకుండానే మొదలు పెట్టాను. అంటే మొదటి భాగం నాకు ఎంత నచ్చిందో అర్దం చేసుకోగలరు.

హాస్యం ప్రధానంగా తీసారనిపించింది. సినిమాలో కొన్ని పాత కక్షలు ఉన్నా, కధానిక ప్రాకారం చాలా బాగా తీసారు. వ్యాపార పరంగా కొన్ని ఫ్లాష్ బ్యాక్ కధలు చాలా అతికినట్టున్నాయి. ఈ హీరో పేరు నాకు తెలియదు కానీ, అదేదో సినిమా పేరు గుర్తుకు రావటం లేదు కానీ .. ప్రేమకోసం అమెరికా వెళ్ళి హీరోయిన్ ని అక్కడ వదిలేసి వస్తాడు, అలా ఆ సినిమానుంచి ఈ సినిమా వరకూ ఏమాత్రం తన స్టైల్ మార్చుకోకుండా యధాతధంగా కృత్రిమం కనబడకుండా నెట్టుకొచ్చేసాడు.

దర్శకుడెవ్వరోకానీ బాగానే చిత్రీకరించాడు. కధని ఎవ్వరు వ్రాసారో కానీ కాస్తంత కమర్షియల్ గా తీర్చిదిద్దారు. కాస్తంత ప్రేమ కాస్తంత సెంటిమెంటు కాస్తంత హాస్యం కాస్తంత త్యాగం మరింత ఆప్యాయత చేర్చి మధ్యతరగతి కుటుంబం ప్రశాంతంగా చూసేటట్టు తీర్చి దిద్దారు.

ఈ మధ్య కుటుంబ సమేతంగా చూడదగ్గ అతి కొన్నిసినిమాలలో ఇది ఒకటి అని నా అభిప్రాయం. హైదరాబాద్ చేరుకున్న తరువాత తప్పనిసరిగా ఈ సినిమాకి నా భార్య సమేతంగా వెళ్ళి చూస్తాను. అలాగే మీరుకూడా చూడండి. నా భార్యకి ఓ చక్కటి సినిమా చూపించానన్న ఆనందం ప్రక్కనున్న వాళ్ళ చెమట కంపు అధిగమిస్తుంది. క్లైమాక్స్ లో హింస పాళ్ళు అనవసరమైనా కధాపరంగా మాస్ జనానికి బాగానే ఆకట్టుకుంటుంది. అర్జున్ సెలక్ట్ చేసుకునే పాత్రలన్నీ చాలా హుందాగా ఉంటాయి. అప్పుడెప్పుడో మోహన్ బాబు కూతురు మంచు లక్ష్మి ఓ టీవీ ఛానల్ కోసం చేసిన ఓ టాక్ షోలో అర్జున్ జగపతి బాబు ఇద్దరూ మంచి స్నేహితులని విన్నా. ఆ తరువాత నేను చూసిన అర్జున్ మొదటి సినిమా ఇదే. చాలా హుందాగా చేశాడు. మొత్తం మీద నాకు నచ్చింది. నిర్మాతకు నా వంతు డబ్బులు భాగ్యనగరం చేరుకున్న తరువాత. అంతవరకూ ఇంతే సంగతులు..

ఉంటాను .. నిరీక్షణతో ..

ప్రియతమా .. !!

నీవు వచ్చే దారిలో

కలల స్వప్నాల పువ్వులను పరచి..

ఉంటాను .. నిరీక్షణ తో ..

హృదయపు వాకిటికి

ఆసల తోరణాలు కట్టి

ఉంటాను .. నిరీక్షణ తో ..

కనురెప్పల కవాటాలకు

కోర్కెల ముగ్గులు వేసి

ఉంటాను .. నిరీక్షణ తో ..

కళ్ళలో ప్రేమ అనే

వొత్తిని వెలిగించి

ఉంటాను .. నిరీక్షణ తో ..

కరిగి పోయిన కాలం సాక్షిగా

తిరిగి రాని లోకాలకు వెళ్ళిన నీకై

ఉంటాను .. నిరీక్షణ తో ..

నీ .. రాని రాకకై,

నిరీక్షిస్తూ ఉంటాను ..

ఆఖరికి నేను కూడా అరుంధతి చూసానోచ్

నాను స్వతహాగా సినిమాలు చాలా తక్కువగా చూస్తాను, క్రిందటి సంవత్సరంలో మూడంటే మూడే చూసినట్లు గుర్తు. ఈ సంవత్సరంలో అప్పుడే ఒక సినిమా చూసేసాను. మిత్రుల సహాయంతో క్రిందటి శనివారం సాయంకాల ఆటకు వెళ్ళాను. నేను వెళ్ళేటప్పటికి సినిమా మొదలైంది. నాకు అంతగా ఏమీ అనిపించలేదు. కానీ నేను వెళ్ళిన తరువాత వచ్చి నాప్రక్కన కూర్చున్న వ్యక్తి వచ్చినప్పటినుంచి ఒకటే గోల, సార్ ఎంత సేపయ్యింది.. హీరో కనిపించాడా.. హీరోయిన్ ఇంతకు ముందు ఏదైనా ఫైట్ చేసిందా.. ఫ్లాష్ బాక్ లో ఎవ్వరు ఎవ్వరిని ఏమి చేసాడు.. అంటూ వేధిస్తుంటే, ఒక్కసారి వాడి వైపు ఓ భారీ లుక్కు వేసి.. నాయినా .. నేను ఇప్పుడే వచ్చాను .. అన్నాను. వెంటనే వాడు, ఏంటి సార్ మీరు కూడానా!! అన్నాడు (అంటే వీడి ఉద్దేశ్యం ఏమిటి.. నేనేమో ఆలస్యంగా రాకూడదా.. ఏమిటో అర్దం కాలేదు)

 

సరే ఇక సినిమా విషయానికి వస్తే, చెడు గానీ (లెదా.. )లోపాలు గానీ అందరూ చెబుతారు. కానీ నాకు నచ్చిన అంసాల గురించి మాత్రమే నేను ఇక్కడ ప్రస్తావిస్తున్నాను. ఇక ముఖ్యమైన విషయాలలోకి వస్తే.. ఎంచుకున్న కధలో పెద్ద వైవిధ్యం ఏమీ లేదనిపించింది. కానీ తెరకి ఎక్కించిన వైనం మాత్రం కొంచం కొత్తగా ఉంది. అన్నింటికీ మించి (పాత) అరుంధతి చిన్నప్పటి పాత్రలో కనిపించిన బాల నటిని ఎన్నుకోవడంలో చాలా మంచి పని చేసారనిపించింది. అలాగే, ఆ బాల నటి తనను ఎంచుకున్న పాత్రకు చక్కగా సరిపోయేటట్లు నటించి మెప్పు పొందింది. హావ భావాలలో చక్కటి ప్రతిభ కనబరచింది.

 

అలాగే, స్త్రీలలో ఎంతటి తెగువ ఉంటుందో.. ఎలాంటి ధైర్య సాహసాలు వీరు చెయ్యగలరో.. ఎలాంటి త్యాగాలు వీరిని అజరామర కీర్తిని తెచ్చి పెడతాయో .. నవ సమాజ యువతులలో ఎలాంటి బలహీనతా ఆలోచనలు ఉంటాయో అనేటటువంటి చాలా చాలా విషయాలను చక్కగా తెరకెక్కించారు. ఒకే పాత్రలో రెండు వైవిధ్య భరితమైన భావాలను పలికించడంలో కధానాయిక చాలా చక్కగా రాణించింది. పాపం!! ఇలా రెండు వైవిధ్యభరితమైన సన్నివేశాలను చేసేటప్పుడు, చిత్రీకరించేటప్పుడు, సూటింగ్‍లో పాల్గొన్న వాళ్ళనందరినీ ఎన్ని తిప్పలు పెట్టిందో!!!??? కెమెరా మేన్ ఈ కధానాయికను ఎన్నిసార్లు టేక్‍లు తీసుకున్నా ఆఖరికి ఏమాత్రం రాజీ పడకుండా సన్నివేశానికి తగ్గట్లుగా భావాన్ని చిత్రీకరించేంత వరకూ హీరోయిన్‍ని అరగదీసాడని మాత్రం చెప్పక తప్పదు. అన్నింటికీ మించి గ్రాఫిక్స్ పనితనం బాగుంది. సినిమా మధ్యలో నా ప్రక్క సీటులో ఉన్న వాళ్ళు ఒకటి రెండు సార్లు ఎగిరి పడేటట్లు చిత్రీకరించారంటేనే అర్దం చేసుకోవచ్చో ఈ సినిమాలో ఆడియో ఎఫేక్ట్స్ ఎలా ఉన్నాయో.. నాకు ఒళ్ళు జలదరించే అంతగా అనిపించక పోయినా.. హాలులో ఉన్న అందరూ మాత్రం తెగ భయపడ్డారనుకోండి. భయపడ్డారు అనే పదం సరిగా అనిపించలేదు, కానీ ఉలిక్కి పడ్డారు అంటే బాగుంటుందేమో!!

 

ఒక్కసారి చూడవచ్చు. స్వంతంగా డబ్బులు పెట్టుకుని వెళ్ళండి, అంతేకానీ నాలాగా స్నేహితుల డబ్బులతో టికెట్టు తెప్పించుకుని వెళ్ళకండి.

నిరీక్షణ నీడలో..

నా కోసం నీవు ..

ఆకాశమయ్యావు..

నీ కోసం నేను ..

నీలి మేఘమే అయ్యాను..

స్పందించిన ప్రతి క్షణం ..

చిరు జల్లుగా మారాను ..

చినుకు చినుకు లో ..

అణువణువు నేనై నిలిచాను ..

వంపు సొంపులగో ..

నీకై వెల్లువగా మారాను ..

నీ అడుగు అడుగు లో నేను ..

సిరిమువ్గా మ్రోగాను ..

ప్రణయ రాగమై నేను ..

నిన్నల్లు కుంటాను ..

అధరాల వణుకులో ..

పరువాల పదం లో ..

నీ జవ్వనిగా ..

నిలచి ఎదురు చూస్తుంటాను ..

చిల్లు గారెలు

ఘుమ ఘుమ లాడే చిల్లు గారెలు.. పండుగనాటి ప్రత్యెక తినుబండారం. గారెలు చెయ్యాలంటే మా అమ్మే.. ఈ మద్య మా ఇంట్లో గారెలు కొంచం సాధారణంగా అను నిత్యం తయారు చేస్తోంది నా అర్దాంగి.

చేసి చేసి.. అదేదో పద్యంలోని పంక్తిలో చెప్పినట్టు..

అనగ అనగ రాగ మదిసయల్లు చుండు,
తినగ తినగ వేము తియ్యనుండు,
సాధనమున పనులు సమకూరు ధరలోన,
విశ్వధా అభిరామ వినురవేమ..

చెయ్యగా చెయ్యగా .. శ్రీమతికూడా గారెలు బాగానే చేస్తోంది. ఈ మద్య్హ గారెలు చక్కగా గుల్లగా తినబుల్‍గా చేస్తోంది. ఎటొచ్చి, ఇంతకు ముందు పుటలో చెప్పినట్లుగా, అర్దాంగితో వచ్చిన చిక్కల్లా ప్రయత్నలోపమే.. ఒక్కసారి మెదలు పెట్టిందంటే.. అస్సలు ఆగదు.. తనకు ఈ విషయాన్ని ఎలా చెప్పాలో అర్దంకావటంలేదంతే.

ఉగాది నాటి ప్రసాదం

Prasaadam1
Originally uploaded by Damaraju

పానకం, వడపప్పు, చలివిడి, కొబ్బరి, దానిమ్మకాయ, చెరకు, అరటి, కమలాలు, ఆపిల్ మరియు సపోటా.. మీకు సపోటా కనబడిందా??

ఇక్కడ ఒక విషయం యాదృస్చికంగా మదిలో మెదిలింది. ముందురోజు సాయంత్రం అమీర్‍పెట వెళ్ళినప్పుడు, చెరుకు గడ తీసుకురావడం మర్చిపోవద్దని అమ్మ మరీ మరీ చెప్పింది. సరే కదా చెరుకురసం బళ్ళు చాలావున్నాయి కదా ఎవ్వరిని అడిగినా ఇస్తారు అన్న ధీమాతో, సరే అని అభయమిచ్చేసాను. తీరా అమీర్‍పేట వెళ్ళిన తరువాత ప్రతీ చెరుకురసం బండివాడు ఒక చెరుకుగడ అడిగితే, ఒక్కొక్కటి పదిహేను రూపాయలు చెబుతున్నాడు. అదే చెరకుగడ కనుక రసంతీసి ఇస్తే ఐదు రూపాయలు మాత్రమే.. ఎంత తేడా..

ధైర్యంచేసి, అర్దాంగి పదిరూపాయలకు బేరంచేసి తీసుకుంది. దానిలోని ఒక ముక్కే మీరు ఇక్కడ చూస్తున్నది.